به گزارش کردپرس، محمد امین اصلان که پس از ۳۰ سال از زندان آزاد شد، با بیان اینکه روند صلح و جامعه دموکراتیک حتماً به موفقیت خواهد رسید، گفت: «اگر خودمان را نو کنیم، موفق خواهیم شد.»
به نوشته مزوپوتامیا، محمد امین اصلان که در سال ۱۹۸۹ در وان به حزب کارگران کردستان (PKK) پیوست و در ۸ ژوئن ۱۹۹۶ در آدانا بازداشت شد، پس از ۱۸ روز شکنجه در دادگاه امنیت دولتی قونیه محاکمه شد. اصلان با ادعای «برهم زدن وحدت و تمامیت کشور» به حبس ابد محکوم شد و در زندانهای آدانا، قونیه، موش، عمرانیه، سیلیوری و تکیرداغ نگهداری شد.
فشارهای سنگین بر اعضای خانواده
پس از بازداشت اصلان، فشارهای سنگینی بر خانواده او وارد شد. ملک اصلان، پدر خانواده، در سال ۱۹۹۷ بازداشت شد و تحت شکنجههای شدید قرار گرفت. او در پی بیماری سختی که بر اثر این شکنجهها به آن مبتلا شده بود، جان خود را از دست داد.
محمود اصلان، برادر او، در سال ۱۹۹۹ در وان و بر اساس اظهارات یک شاهد بازداشت شد. اصلان که حدود ۴۰ روز تحت شکنجه شدید قرار گرفته بود، در جریان اعتصاب غذای سالهای ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ که با هدف پایان دادن به انزوای مطلق عبدالله اوجالان، رهبر خلق کرد، آغاز شده بود، بدن خود را به آتش کشید.
این دو برادر در دوران زندان، چند سال را در زندانهای موش و سیلیوری در کنار یکدیگر گذراندند. خانواده برای ملاقات با آنان ناچار بود به زندانهایی که فاصله زیادی از یکدیگر داشتند، سفر کند. گاهی خانواده برای مدت پنج یا شش سال نمیتوانست به ملاقات فرزندانش برود.
خانواده پس از ملاقات با محمد امین اصلان که آن زمان در زندان تیپ E قونیه نگهداری میشد، در مسیر بازگشت به وان در جاده خارپت–چولیگ دچار سانحه رانندگی شد. در این حادثه که ۲۶ سپتامبر ۱۹۹۹ رخ داد، مریم اصلان، مادر خانواده، ترکان اصلان، همسر برادر بزرگتر، و سرحت، برادرزاده او، جان خود را از دست دادند.
محمود اصلان که پس از ۳۰ سال زندان، در ۲۶ می آزاد شد، درباره شکنجه، زندان، انزوا و مقاومت با خبرگزاری مزوپوتامیا سخن گفت.
رنج و شکنجهای که مردم تحمل میکردند، بسیار سنگینتر از رنج ما بود
اصلان با بیان اینکه هنگام انجام فعالیتهای سیاسی در آدانا بازداشت شد، گفت: «آن زمان فعالیتهای مهمی انجام میدادیم و در پی یک گزارش بازداشت شدم. سپس زندانی شدیم و ۳۰ سال در زندان ماندم. البته این دوران زندان آسان نبود. زمانی که بازداشت شدم، بیش از همه از این ناراحت بودم که فعالیتهای بیرون نیمهتمام مانده بود.
نیازی نیست از دوران بازداشت بگویم، زیرا همان چیزهایی را تجربه کردیم که همه تجربه کردهاند. سالی که بازداشت شدم، سالهایی بود که توطئه علیه رهبری حزب (اوجالان) آغاز شده بود؛ منظور حمله تروریستی بمبگذاریشده ۶ می ۱۹۹۶ است. همزمان با آن، سیاست فشار سنگینی نیز علیه مردم و جنبش اعمال میشد.
با وجود شکنجه و وضعیت زندان، رنج و شکنجهای که مردم تحمل میکردند، بسیار سنگینتر از رنج ما بود. بازداشت شدن ما در دورهای که بیش از هر زمان دیگری به فعالیت و سازماندهی نیاز بود، اتفاق خوبی نبود.»
جنبش ما خود را در زندانها بازآفرید
اصلان با بیان اینکه در برابر همه سیاستهای شکنجه، انزوا و خشونت در زندان، ارادهای قوی از خود نشان دادند، گفت: «وقتی حکم صادر شد، میدانستم که ۳۰ سال در آنجا خواهم ماند. به همین دلیل خودم را بر اساس آن آماده کردم. چیزی که انسان را نیرومند نگه میدارد، ایدئولوژی و باور او به آرمانش است.
زندانها ممکن است برای برخی انسانها موجب فروپاشی باشد، اما برای ما به مکانی برای بازآفرینی خود تبدیل شد. جنبش ما خود را در زندانها بازآفرید. میراث بزرگی از مظلوم دوغان، خیری دورموش و کمال پیر در آنجا باقی مانده است.
زندان جایی نیست که بتوانی بگویی حبسم را می کشم و تمام میشود!
هر بار شکنجهها، دردها و مقاومت آنان را به یاد میآوردیم، نیرومندتر میشدیم؛ زیرا بزرگترین مبارزه را آنان انجام دادند و پیشگامی بزرگی برای ما بهجا گذاشتند. آنان پایهای بنا کردند و ما خود را بر همان پایه ساختیم.
زندان جایی نیست که بتوانی بگویی «میخوابم و تمام میشود». باید فلسفه و پارادایمی داشته باشی تا در برابر دشمن سر خم نکنی. هرچند زندگی در زندان دشوار بود، ما آن را رنگین و زیبا میکردیم. مجبور بودیم آن را زیبا کنیم؛ اگر این کار را نمیکردیم، رنج و مشقت بسیار بیشتری متحمل میشدیم. من همیشه پیشگامانمان را الگوی خود قرار دادم، زیرا آنان خود را برای ما فدا کردند.»
مسئله خانواده نیست، مسئله ظلمی است که بر مردم میرود
اصلان با بیان اینکه با وجود بازداشت، شکنجه و انواع فشارها توانستهاند ایستادگی کنند، گفت: «مبارزه ما همچنان ادامه دارد. مهمتر از همه اینکه رهبرمان هنوز در زندان است. نظام دولت بر نابودی بنا شده و هرگز از این سیاست خود دست نمیکشد. این وضعیت فقط به زندان محدود نیست؛ نظام در بیرون نیز پیوسته خود را به همین شکل بازتولید میکند، اما چیزی را در محاسبات خود نادیده گرفته است و آن جنبش کرد است. حتی در روند کنونی نیز همین وضعیت ادامه دارد.»
او افزود: «من در سال ۱۹۹۶ بازداشت شدم. در سال ۱۹۹۹ نیز برادرم محمود اصلان دستگیر شد. در این مدت خانوادهام سختی زیادی کشید و خانهمان دائماً مورد یورش قرار میگرفت. وقتی انسان به ظلمی که بر مردم میرود فکر میکند، واقعاً دیگر نمیتواند فقط به خانواده خود بیندیشد. همانگونه که برای یک خانواده کرد زندگی کردم، برای خانواده خودم نیز همانگونه زیستم. مسئله خانواده نیست، مسئله مردم است.»
اصلان ادامه داد: «پدرم شکنجههای زیادی متحمل شد. بر اثر فشار خون بالا جان باخت، اما شکنجههایی که دیده بود نیز در مرگ او تأثیر داشت. همه خانوادهها در معرض شکنجههایی قرار گرفتند که نظام بر آنان تحمیل میکرد.»
از زندان بیرون آمدم و دیدم که همهجا بتن شده است
اصلان درباره تجربه خود پس از آزادی از زندان گفت: «امروز زندگی کاملاً شکل دیگری پیدا کرده است؛ دنیا تغییر کرده، نظام دیگر آن نظام سابق نیست، جامعه همان جامعه قدیم نیست، زندگی همان زندگی گذشته نیست و انسانها نیز دیگر همان آدمهای سابق نیستند. در عرصه سیاست، اندیشه سیاسی و ایدئولوژی نیز تغییرات زیادی رخ داده است.»
او افزود: «زمانی که وارد زندان شدم، جمعیت ترکیه ۴۵ میلیون نفر بود، اما وقتی ۳۰ سال بعد آزاد شدم، به ۸۶ میلیون نفر رسیده بود. جامعه تغییر کرده بود؛ کودکان جای بزرگترها را گرفته بودند و سالمندان از دنیا رفته بودند. شهرها نیز گسترش یافتهاند، ساختمانها بیشتر شده و همهجا بتن شده است. روابط خانوادگی و اجتماعی نیز بهطور کامل دگرگون شده است.»
در هیچ انقلابی، مردمی به اندازه مردم کرد رنج نکشیدهاند
اصلان با اشاره به روند «صلح و جامعه دموکراتیک» گفت: «در هیچ انقلابی، مردمی به اندازه مردم کرد رنج نکشیدهاند. با وجود همه این دردها، مردم مقاومت بزرگی از خود نشان دادند. امروز روند تازهای آغاز شده است.»
او ادامه داد: «در واقع رهبرمان این روند را در سال ۱۹۹۳، یعنی زمانی که جنگ در شدیدترین وضعیت خود قرار داشت، آغاز کرد. او گفت به جای جنگ باید سیاست سخن بگوید. پس از آن نیز بارها تلاشهای مشابهی صورت گرفت، اما دولت پاسخی نداد. تقریباً همه این روندها مستقیماً از سوی جنبش کرد و رهبری آن آغاز شدهاند.»
اصلان تأکید کرد: «این روند حتماً به هدفی خواهد رسید. عبور از همه مشکلات به میزان فعالیت و تلاش ما بستگی دارد. امروز از ادغام مثبت سخن گفته میشود. در شرایط کنونی، ادغام مناسبترین روش برای حل مسئله است.»
اگر خودمان را به روز کنیم، موفق میشویم
اصلان با تأکید بر اهمیت مبارزه در مرحله کنونی گفت: «اگر مبارزه کنیم، میتوانیم موفق شویم. تنها مانع موفقیت، نوع برخورد و رویکرد خود ماست. هنگامی که این روند آغاز شد، ما نیز تردیدهایی داشتیم، اما پس از خواندن مانیفست، اطمینان پیدا کردیم.»
او افزود: «باید این تغییر و تحول را در همه عرصهها تحقق ببخشیم. هدف و مقصود با این روند سازگار است و باید برای آن مبارزه کرد. اگر به شرایطی که جهان امروز به آن رسیده نگاه کنیم، مانیفستی که مطرح شده، راه نجات است. ادغام ابتدا از خود انسان آغاز میشود. اگر خودمان را به روز کنیم، موفق میشویم. رهبرمان (اوجالان) در این زمینه به ما ایمان و اعتماد میدهد.»
اصلان ادامه داد: «کسانی که از این روند حمایت کنند و به آن نیرو بدهند، رشد خواهند کرد و قدرتمندتر میشوند؛ اما کسانی که در برابر آن بایستند، از میان خواهند رفت.»
به اوجالان و جنبش او اعتماد کنید
اصلان با بیان اینکه به موفقیت این روند باور دارد، گفت: «در زمینه سازماندهی مشکلاتی وجود دارد و به نظر میرسد این روند هنوز بهطور کامل برای مردم توضیح داده نشده است. باید مردم را نسبت به این روند متقاعد کرد و برای این منظور، فعالیتی تازه و گسترده آغاز شود.»
او افزود: «کسانی که نسبت به روند و پارادایم تردید دارند، نگران نباشند. به رهبری (اوجالان) و جنبش خود (PKK) ایمان و اعتماد داشته باشید. البته صرفاً باور داشتن کافی نیست و همه باید در این فعالیتها مشارکت کنند.»
اصلان ادامه داد: «در هر جایی که هستیم باید این سیاست را تقویت کنیم. برای آنکه نظام را به نقطه حل مسئله کرد برسانیم، فعالیتها باید نیرومند باشند. تنها خانوادههایی که هزینه دادهاند نباید از این روند حمایت کنند، بلکه همه مردم کرد باید از آن پشتیبانی کنند. هر کسی که خود را کرد میداند، باید از این روند دفاع کند.»
او در پایان گفت: «این روند برای کردها مسئلهای سرنوشتساز است. باید از نظر سیاسی، ایدئولوژیک، تاکتیکی و راهبردی زبان درستی ایجاد کنیم و بر پیروزی تمرکز داشته باشیم.»
نظر شما