به گزارش کردپرس،  ابراهیم حمیدی، سردبیر نشریه المجله، سفر قریب‌الوقوع نچیروان بارزانی، رئیس اقلیم کردستان عراق، به دمشق را نقطه عطفی در روابط اقلیم کردستان و سوریه پس از سقوط حکومت بشار اسد و روی کار آمدن دولت انتقالی به ریاست احمد الشرع می‌داند. به باور او، این سفر که نخستین دیدار رسمی در این سطح از زمان تغییر قدرت در سوریه است، حاصل ماه‌ها رایزنی سیاسی و امنیتی میان دو طرف و نشانه ورود روابط اربیل و دمشق به مرحله‌ای تازه است.
به نوشته حمیدی، زمینه‌های این سفر از پیش فراهم شده بود. نچیروان بارزانی طی دو سال گذشته در حاشیه نشست‌های بین‌المللی، از جمله در آنتالیا و کنفرانس امنیتی مونیخ، با احمد الشرع و اسعد الشیبانی، وزیر خارجه سوریه، دیدار و گفت‌وگو کرده بود. همچنین چند هفته پیش از این سفر، هیأتی بلندپایه از اقلیم کردستان به‌طور محرمانه راهی دمشق شد و درباره مجموعه‌ای از مسائل سیاسی و امنیتی به تفاهم‌هایی دست یافت که راه را برای انجام این سفر هموار کرد.
حمیدی همچنین بر نقش مسعود بارزانی در نزدیک شدن مواضع دو طرف تأکید می‌کند و می‌نویسد رهبر حزب دموکرات کردستان عراق با برقراری تماس‌های تلفنی با احمد الشرع و حمایت از اجرای توافق ادغام نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) در ساختار دولت جدید سوریه، نقش مثبتی در پیشبرد این روند ایفا کرده است.
از نگاه او، نفوذ اربیل در شمال و شرق سوریه تنها به عرصه سیاسی محدود نیست. نهادهای مدنی نزدیک به بارزانی سال‌هاست در حوزه‌های آموزش، امدادرسانی و توسعه در مناطق کردنشین سوریه فعالیت می‌کنند و اکنون نیز برخی شخصیت‌های کرد نزدیک به اربیل به تدریج در نهادهای رسمی دولت سوریه، از جمله مجلس خلق، نقش‌آفرینی می‌کنند.
حمیدی همچنین به گام‌های دیپلماتیک جدید دمشق اشاره می‌کند و می‌گوید دولت سوریه به‌تازگی روند عملی افتتاح کنسولگری خود در اربیل را آغاز کرده است؛ اقدامی که نشان‌دهنده ارتقای سطح روابط با اقلیم کردستان عراق و تلاش برای ایجاد یک کانال رسمی و پایدار میان دو طرف است.
به اعتقاد سردبیر المجله، یکی از عوامل مهم این نزدیکی، جایگاه ویژه نچیروان و مسعود بارزانی است که هم‌زمان روابط مناسبی با دمشق و آنکارا دارند. در مقابل، او معتقد است بافل طالبانی و جریان سیاسی مستقر در سلیمانیه روابط نزدیک‌تری با تهران دارند و سلیمانیه نیز به‌طور سنتی به حزب کارگران کردستان (PKK) نزدیک‌تر بوده است.
بر اساس این تحلیل، تقویت روابط دمشق و اربیل به سود جریان سیاسی نزدیک به بارزانی خواهد بود و در عین حال از نفوذ حزب کارگران کردستان در پرونده کردهای سوریه خواهد کاست؛ روندی که با اولویت‌های مشترک دولت سوریه و ترکیه همخوانی دارد.
در نهایت، حمیدی نتیجه می‌گیرد که دمشق در تلاش است با تعمیق همکاری با اربیل و اتخاذ سیاستی منعطف‌تر در قبال کردهای سوریه، از جمله افزایش مشارکت آنان در نهادهای حکومتی، گسترش حضورشان در مجلس خلق و پذیرش بیشتر مطالبات فرهنگی و زبانی، زمینه کاهش نفوذ نیروهای دموکراتیک سوریه و فاصله گرفتن این نیروها از پایگاه اجتماعی کرد را فراهم کند. از نگاه او، سفر نچیروان بارزانی به دمشق را باید بخشی از همین راهبرد گسترده‌تر برای بازتعریف روابط دولت سوریه با کردها و موازنه جدید قدرت در شمال و شرق این کشور دانست.