به گزارش کردپرس، علیرغم وعده های هر ساله برچیدن مدارس کانکسی و سنگی در آذربایجان غربی، طی  چند سال گذشته نه تنها این مدارس غیر استاندارد جمع آوری نشدەاند بلکه بر تعداد آنها افزوده هم شده است.

مهر ماه ١٤٠٤ استاندار آذربایجان غربی همانند اسلاف خود وعده داده بود که؛ «طبق برنامه‌ریزی مدارس سنگی و کانکسی تا پایان مهر امسال یعنی پاییز ١٤٠٤ در استان جمع‌آوری می‌شود»، اما این وعده هم همانند وعده های مسئولان پیشین عملی نشد و حال آقای استاندار در تیر ماه سال ١٤٠٥ با ابراز تأسف از وجود مدارس کانکسی و سنگی در استان، می گوید: «این مدارس باید تا آغاز سال تحصیلی جدید جمع‌آوری شوند».

در واقع هر سال این ضرب الاجل ها صادر می شوند اما گوش شنوا و دستی برای اجرا در استان وجود ندارد. همه چشم امید مسئولان هم به خیرین مدرسه است و مشخص نیست چرا اعتبارات مدرسه سازی در این استان متوقف شده یا آنقدر کاهش یافته که از پس جمع آوری چند مدرسه غیر استاندارند بر نمی آیند؛ به نحوی که برای برچیدن یک مدرسه کانکسی باید چشم به راه خیرین باشیم؟!

آذربایجان‌غربی سال هاست از نظر سرانه فضای آموزشی پایین‌تر از میانگین کشوری قرار دارد و در این حوزه هیچ گونه ارتقا سطحی به خود ندیده است و مدیرکل نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس آذربایجان‌غربی هم می گوید: «باید برای جبران این عقب‌ماندگی ها از تمامی ظرفیت‌های موجود برای تامین منابع مالی استفاده شود». عارف خدرلو از اختصاص یک‌هزار و ۴۰۰ میلیارد تومان اعتبار ملی به طرح نهضت مدرسه‌سازی در استان خبر داده و اضافه می کند: «این اعتبار در راستای طرح توسعه عدالت آموزشی، تکمیل طرح‌های نیمه‌تمام و بهبود زیرساخت‌های آموزشی استان هزینه خواهد شد».

با این حال مدارس کانکسی و غیر استاندارد همچنان در استان وجود دارند و این محرومیت در مناطق مرزی آذربایجان غربی بیشتر به چشم می خورد و دود محرومیت به چشم کودکان مرزنشین می رود.

وضعیت نامناسب فضاهای آموزشی در بخش‌های مرکزی، صومای‌برادوست، سیلوانا، انزل و نازلو، کودکان اولین شهر قربانی سلاح های شیمیایی جهان در سردشت، کودکان مرزنشین ماکویی، پیرانشهری، دانش آموزان مهابادی، تکابی و خویی و ....  چه گناهی کرده‌اند که باید در کلاس‌های کانکسی، بدون حداقل امکانات آموزشی، سرمایشی و گرمایشی مناسب تحصیل کنند؟! و چشمشان به دست خیرین باشد؟!

در استان زرخیز آذربایجان غربی با چندین معدن طلا، وعده های نافرجام  جمع آوری مدارس کانکسی بیشتر سبک و سیاق طنز به خود گرفته است تا یک اقدام عملی. سال ها است این موضوع به وعده مسئولان تبدیل شده؛ وعده ای که هر سال اول مهر توسط مسئولان در آیینی با عنوان زنگ مهر! داده می شود و رفته و رفته به فراموشی سپرده می شود.

استاندار آذربایجان‌غربی اخیرا در جلسه نهضت مدرسه‌سازی و توسعه فضاهای آموزشی استان با تأکید بر ضرورت جبران عقب‌ماندگی استان در سرانه فضاهای آموزشی، گفت: «توسعه زیرساخت‌های آموزشی و بسیج ظرفیت خیران، سرمایه‌گذاران و مشارکت‌های مردمی برای تحقق عدالت آموزشی و حذف مدارس کانکسی و سنگی تا آغاز سال تحصیلی جدید در دستورکار است». رضا رحمانی افزود: «نیاز هر شهرستان به احداث مدرسه باید به‌صورت دقیق احصا و پس از جمع‌بندی، برای جذب مشارکت خیران مدرسه‌ساز و سرمایه‌گذاران ارائه شود تا روند توسعه فضاهای آموزشی با سرعت بیشتری دنبال شود».

او همچنین با تأکید بر تدوین برنامه‌ای جامع برای جبران عقب‌ماندگی استان در این حوزه، بیان کرد: «رساندن سرانه فضاهای آموزشی آذربایجان‌غربی به میانگین کشوری باید در اولویت دستگاه‌های مسئول قرار گیرد و تمامی ظرفیت‌های موجود برای تحقق این هدف به کار گرفته شود. با وجود ظرفیت‌های گسترده انسانی و اقتصادی، شایسته آذربایجان‌غربی نیست که در سرانه فضاهای آموزشی از میانگین کشور عقب باشد».

رحمانی در پایان با استمرار بر همان رویه سابق به جایگاه ارزشمند خیران مدرسه‌ساز در استان اشاره کرد و افزود: «اعتبارات دولتی به‌تنهایی پاسخگوی نیازهای موجود نیست و باید با بهره‌گیری از مشارکت مردم، خیران و سرمایه‌گذاران، نهضت مدرسه‌سازی را به یک حرکت فراگیر برای آینده‌سازی فرزندان آذربایجان‌غربی تبدیل کرد».

تدوام این وضعیت حتی صدای رییس جمهور را هم درآورد و مسعود پزشکیان پاییز سال گذشته ر جلسه نهضت، توسعه و عدالت آموزشی با مشارکت مردم در ارومیه گفته بود : ٤٧ سال از پیروزی انقلاب گذشته و هنوز در گوشه‌وکنار کشور مدارس کانکسی داریم؛ این موضوع برای هیچ‌کس قابل‌پذیرش نیست. باید با جدیت آن را جمع کنیم. اگر مشکلی وجود دارد، باید شفاف بیان شود تا کمک کنیم، اما شرط نخست، درد داشتن است. کسی که درد را حس کند، درمان را پیدا می‌کند.

حتی نماینده ارومیه در مجلس شورای اسلامی نیز با انتقاد تند و تیز از ازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور  گفته بود؛ این سازمان دچار سوء مدیریت شده و کاملا بی برنامه است و برای دسترسی عادلانه و باکیفیت دانش آموزان به فضاهای آموزشی عملکرد موفقی نداشته است لذا انجام تحقیق و تفحص از این سازمان برای بهبود عملکرد آن ضروری است.

با وجود این متاسفانه در آذربایجان غربی مدارس دارای مشکل گازرسانی و همچنین واحدهای آموزشی که سیستم‌های گرمایشی آنها فرسوده یا از رده خارج شده‌اند همچنان در استان وجود دارند و با توجه به سابقه دردناک فاجعه مدرسه شین آباد پیرانشهر اما انگار مسئولان در استان همچنان درس عبرت نگرفته اند و باید یک چشممان به آسمان و چشم دیگرمان به دست خیرین مدرسه ساز باشد تا شاید کودکان این استان محروم اما ثروتمند مدرسه ای درخور داشته باشند.