به گزارش کردپرس، ترکیب جدید مدیریتی در شهر کوبانی، تصویری روشن‌تر از الگوی در حال شکل‌گیری اداره این منطقه پس از توافق ادغام «نیروهای دموکراتیک سوریه» با دولت دمشق ارائه می‌دهد؛ الگویی که نه بر پایه واگذاری کامل قدرت، بلکه بر مبنای نوعی توازن چندلایه میان بازیگران کُرد، عرب و جریان‌های سیاسی مختلف بنا شده است.
برخلاف استان حسکه که روند ادغام در آن سریع‌تر و منسجم‌تر پیش رفت، کوبانی—به‌عنوان بخشی از استان حلب—مسیر متفاوتی را طی کرده است. این شهر پس از فروپاشی کمربند مناطق تحت کنترل نیروهای دموکراتیک سوریه در اطراف خود، عملاً به یک منطقه شبه‌محصور تبدیل شد؛ وضعیتی که به شکل‌گیری ترتیباتی خاص و مستقل‌تر از الگوی حسکه انجامیده است.
ساختار جدید نشان می‌دهد که یک سطح مدیریتی نزدیک به دمشق در رأس قرار گرفته و در زیر آن، نوعی تقسیم قدرت میان جریان‌های کُردی—از جمله نزدیکان «حزب اتحاد دموکراتیک» و جریان‌های نزدیک به «شورای میهنی کُرد» و «حزب دموکرات کردستان سوریه»—ایجاد شده است. در عین حال، برخی چهره‌ها نیز به‌عنوان «مستقل» معرفی شده‌اند، هرچند در عمل به طیف‌های سیاسی مشخصی نزدیک هستند.
در سطح کلان منطقه، انتصاب ابراهیم مسلم به‌عنوان مسئول اصلی در مدیریت منطقه کوبانی، نشانه‌ای از تقویت نقش دمشق در ساختار جدید است. او که پیشینه فعالیت در مناطق تحت کنترل مخالفان در جرابلس را دارد، در کنار شواخ عساف—چهره‌ای عرب و نزدیک به دمشق—نوعی توازن قومی در سطح مدیریتی ایجاد کرده است.
در داخل شهر کوبانی، این الگوی توازن به‌صورت ملموس‌تری دیده می‌شود. سمت شهردار به آلماز رومی، از چهره‌های سابق مدیریت خودگردان و نزدیک به حزب اتحاد دموکراتیک، واگذار شده، در حالی که معاون او از طیف نزدیک به شورای میهنی کُرد انتخاب شده است. همچنین مدیریت اداری شهر به چهره‌ای نزدیک به حزب دموکرات کردستان سوریه سپرده شده که نشان‌دهنده تقسیم نسبی قدرت میان جریان‌های رقیب کُردی است.
در لایه‌های پایین‌تر نیز این توازن ادامه دارد؛ به‌طوری که ترکیبی از چهره‌های نزدیک به حزب اتحاد دموکراتیک، افراد مستقل و تکنوکرات‌های محلی در ساختار اجرایی حضور دارند. این چینش بیانگر تلاش برای ایجاد نوعی سازوکار مشارکتی در چارچوبی است که همچنان تحت نفوذ دمشق قرار دارد.
منطقه جلابیه نمونه‌ای متفاوت از این الگو را نشان می‌دهد و اغلب مدیران به‌عنوان افراد مستقل معرفی شده‌اند، اما در عمل به جریان‌های نزدیک به دمشق و خارج از مدار «حزب کارگران کردستان ترکیه» گرایش دارند. این انتصابات با اعتراض برخی چهره‌های نزدیک به حزب اتحاد دموکراتیک مواجه شده که آن را تحمیلی و بدون مشورت محلی دانسته‌اند.
در مناطق عرب‌نشین مانند صرین و الشیوخ نیز مدیران عرب منصوب شده‌اند؛ اقدامی که نشان‌دهنده تلاش برای ایجاد توازن قومی در سطح منطقه‌ای و تقویت جایگاه اعراب در ساختار جدید است.
در مجموع، فرمول جدید اداره کوبانی بر پایه ترکیبی از ملاحظات قومی، سیاسی و محلی شکل گرفته است: یعنی حضور هم‌زمان کُردها و اعراب، تقسیم قدرت میان جریان‌های مختلف کُردی، و نقش‌آفرینی چهره‌های محلی و قبیله‌ای. این مدل، بیش از آنکه بازتاب یک انتقال کامل قدرت باشد، نشان‌دهنده نوعی سازش پیچیده و چندسطحی در سوریه پساجنگ است.

نشریه نشال کانتکست