به گزارش کردپرس،  انتصاب سیپان حمو، فرمانده باسابقه نیروهای کرد سوریه، به‌عنوان معاون وزیر دفاع در دولت انتقالی سوریه، نقطه عطفی در روند ادغام نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF) در ساختار رسمی این کشور به شمار می‌رود؛ انتصابی که هم‌زمان بازتابی از پیچیدگی‌های بازسازی نهادهای نظامی سوریه و جایگاه جدید کردها در معادلات قدرت است.
حمو اکنون مسئول نظارت بر ادغام نیروهای تحت رهبری کردها در منطقه جزیره در ساختار ارتش سوریه است؛ مأموریتی حساس که او را در تعامل مستقیم با بازیگرانی قرار می‌دهد که تا همین اواخر در جبهه مقابل قرار داشتند. این روند بر اساس توافق ۲۹ ژانویه میان SDF و دولت دمشق، با میانجی‌گری آمریکا، آغاز شده و هدف آن پایان دادن به وضعیت چندپارگی نظامی در شمال و شرق سوریه است.
سیپان حمو که در دهه ۱۹۷۰ با نام «سمیر اوسو» در منطقه عفرین متولد شد، مسیر سیاسی-نظامی خود را از حاشیه‌نشینی کردها در دوران حکومت حافظ اسد آغاز کرد. او در دهه ۱۹۹۰ به صفوف حزب کارگران کردستان (PKK) پیوست و آموزش‌های نظامی خود را در کوه‌های قندیل گذراند؛ تجربه‌ای که پایه‌گذار شخصیت منضبط و کم‌ظهور او شد.
با آغاز بحران سوریه در سال ۲۰۱۱، حمو در کنار چهره‌هایی چون مظلوم عبدی به سوریه بازگشت و در شکل‌گیری هسته اولیه یگان‌های مدافع خلق (YPG) نقش کلیدی ایفا کرد. این نیروها بعدها به ستون فقرات SDF تبدیل شدند و در نبرد با داعش، به‌ویژه در کوبانی، به بازیگری بین‌المللی بدل شدند.
در کنار نقش نظامی، حمو به‌عنوان یک مذاکره‌کننده پشت‌پرده نیز شناخته می‌شود. او طی سال‌های جنگ، در مذاکرات متعددی با گروه‌های مختلف از جمله ارتش آزاد سوریه و جبهه النصره نقش داشت و در ایجاد آتش‌بس‌های محلی، تبادل اسرا و باز کردن مسیرهای انسانی مشارکت کرد.
وی همچنین شبکه‌ای کم‌نظیر از ارتباطات بین‌المللی؛ از همکاری با ائتلاف تحت رهبری آمریکا در جنگ علیه داعش تا حفظ کانال‌های ارتباطی با روسیه، دولت سوریه ایجاد کرد. این توانایی در مدیریت روابط متضاد، جایگاه او را به‌عنوان یک بازیگر عمل‌گرا تثبیت کرده است.
با این حال، کارنامه او بدون چالش نبوده است. در جریان حمله ترکیه به عفرین در سال ۲۰۱۸، حمو روسیه را به «خیانت» متهم کرد؛ موضعی کم‌سابقه از سوی چهره‌ای که معمولاً از اظهارنظرهای علنی پرهیز می‌کرد. ترکیه همچنان او را تهدیدی امنیتی می‌داند و انتصابش با واکنش‌های تند در آنکارا مواجه شده است.
در سطح داخلی نیز نگاه‌ها به او دوگانه است؛ برخی او را فرمانده‌ای عمل‌گرا و کارآمد در شرایط بحرانی می‌دانند، در حالی که منتقدانش او را بازیگری سرد و متمایل به تغییر ائتلاف‌ها برای اهداف کوتاه‌مدت توصیف می‌کنند.
با این حال، مسیر حمو از یک شهر مرزی در عفرین تا اتاق‌های تصمیم‌گیری در دمشق، نمادی از تحول جایگاه نیروهای کرد در سوریه است؛ از حاشیه به درون ساختار قدرت. موفقیت یا ناکامی او در ادغام SDF در ارتش سوریه، نه‌تنها آینده این نیروها، بلکه بخشی از سرنوشت نظم سیاسی جدید سوریه را تعیین خواهد کرد.

نشنال کانتکست