به گزارش کردپرس، ترکیه و بریتانیا با امضای یک توافق بزرگ انرژی در شمال عراق، فصل تازه‌ای در معادلات ژئوپلیتیکی این منطقه گشوده‌اند؛ توافقی که میدان‌های نفتی کرکوک را در اولویت قرار می‌دهد و می‌تواند هم توازن قدرت میان بغداد و اربیل را تحت تأثیر قرار دهد و هم وابستگی عراق به گاز خارج را کاهش دهد.

در چارچوب این توافق، شرکت دولتی نفت ترکیه TPAO، و شرکت بریتانیایی BP همکاری گسترده‌ای را در حوزه توسعه میادین، اکتشاف، افزایش ظرفیت صادرات و انتقال گاز منطقه‌ای آغاز می‌کنند. تمرکز فوری این همکاری بر میدان‌های نفتی کرکوک است؛ منطقه‌ای که به دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش میان دولت فدرال عراق و اقلیم کردستان، از حساس‌ترین نقاط انرژی در این کشور به شمار می‌رود.

بر اساس برنامه‌های اعلام‌شده، شرکت نفتی دولتی ترکیه می خواهد تا سال ۲۰۲۸ روزانه حدود ۵۰۰ هزار بشکه نفت و گاز به تولیدات برون‌مرزی خود بیفزاید. در مقابل، بی‌پی در قالب قرارداد توسعه پنج میدان با وزارت نفت عراق، تولید اولیه ۳۲۸ هزار بشکه در روز را دنبال می‌کند. این پروژه شامل میدان های بابا و آوانه از میدان کرکوک و سه میدان مجاور بای‌حسن، جمبور و خباز است. برآورد می‌شود تولید این مجموعه طی دو تا سه سال آینده به دست‌کم ۴۵۰ هزار بشکه در روز برسد. هزینه استخراج هر بشکه نفت در این میادین نیز در محدوده میانگین عراق، یعنی حدود ۲ تا ۴ دلار، قرار دارد که از پایین‌ترین سطوح جهانی محسوب می‌شود.

ذخایر اثبات‌شده این پنج میدان تا ۹ میلیارد بشکه برآورد شده، هرچند منابع نزدیک به وزارت نفت عراق معتقدند ظرفیت واقعی منطقه می‌تواند ۱۱ تا ۱۲ میلیارد بشکه دیگر نیز باشد. افزون بر نفت، جمع‌آوری و بهره‌برداری از گاز همراه نفت بخش مهمی از این طرح است. هدف اولیه، مهار روزانه حدود ۴۰۰ میلیون فوت مکعب گاز همراه است که تاکنون بخش زیادی از آن سوزانده می‌شد. بی‌پی پیش‌تر نیز در پروژه‌های کاهش فلرینگ در جنوب عراق تجربه داشته است.

اهمیت این توافق تنها به افزایش تولید نفت محدود نمی‌شود. عراق همچنان حدود ۴۰ درصد برق خود را از طریق واردات گاز و برق تأمین می‌کند. مهار گازهای همراه و استفاده از آن‌ها برای تولید برق یا خوراک صنایع پتروشیمی، می‌تواند بخشی از این وابستگی را کاهش دهد و به بغداد امکان دهد سیاست انرژی مستقل‌تری در پیش گیرد.

برای ترکیه، حضور فعال در کرکوک تنها یک پروژه اقتصادی نیست، بلکه بخشی از راهبرد تثبیت نفوذ در شمال عراق و ایفای نقش مؤثرتر در معادلات انرژی منطقه است. همکاری با بی‌پی در منطقه‌ای که پیش‌تر روسیه آن را در حوزه نفوذ غیررسمی خود تعریف می‌کرد، نشانه‌ای از بازتنظیم سیاست خارجی آنکارا و تأکید مجدد بر پیوندهای غربی تلقی می‌شود.

در مجموع، توافق میان تی‌پی‌ای‌او و بی‌پی می‌تواند سه پیامد هم‌زمان داشته باشد: افزایش تولید نفت عراق، کاهش تدریجی وابستگی این کشور به واردات گاز و بازآرایی موازنه ژئوپلیتیکی در امتداد گسل قدیمی شرق و غرب در خاورمیانه. شمال عراق بار دیگر به صحنه رقابت قدرت‌های منطقه‌ای و بین‌المللی تبدیل شده است.

اویل پرایس