به گزارش کردپرس، تصمیم دولت به ریاست احمد الشرع برای ثبت نوروز بهعنوان تعطیلی رسمی، در سطح کلان نشانهای از چرخش گفتمانی از ملیگرایی عربی متمرکز به سمت پذیرش تکثر قومی تلقی میشود. این اقدام، در چارچوب توافق ۲۹ ژانویه با نیروهای دموکراتیک سوریه، عملاً به رسمیت شناختن بخشی از مطالبات تاریخی کردها را تثبیت کرد.
با این حال، آنچه در حاشیه این جشن رخ داد، تصویر پیچیدهتری ارائه میدهد. در کوبانی، پایین کشیدن پرچم سوریه توسط یک جوان، بلافاصله به بازداشت او و موجی از واکنشهای سیاسی انجامید. این حادثه بهسرعت به یک «رخداد نمادین» تبدیل شد که حساسیت شدید دولت نسبت به نمادهای حاکمیتی را نشان میدهد.
همزمان، در حلب و مناطق شمالی مانند عفرین و اعزاز، گزارشهایی از حمله به کردها، سوزاندن پرچم و درگیریهای پراکنده منتشر شد. این رخدادها نشان میدهد که شکافهای اجتماعی و قومی، بهویژه در مناطق تحت نفوذ گروههای مورد حمایت ترکیه، همچنان فعال و بالقوه انفجاری هستند.
در واکنش، احزاب کردی از جمله شورای میهنی کردهای سوریه و حزب اتحاد دموکراتیک تلاش کردند موضعی دوگانه اتخاذ کنند: از یکسو محکومیت تعرض به نمادهای دولتی و از سوی دیگر تأکید بر غیرقابلقبول بودن حملات علیه کردها. این موضعگیری، بیانگر تلاش برای حفظ توازن میان مشارکت در ساختار دولت و دفاع از پایگاه اجتماعی کردی است.
در سطح امنیتی، چهرههایی مانند محمود خلیل و سیپان حمو بر کنترل بحران از طریق سازوکارهای قانونی و پرهیز از تشدید تنش تأکید کردند که نشانهای از تغییر نقش نیروهای کردی از بازیگر شبهنظامی به شریک امنیتی در چارچوب دولت است.
در بعد بینالمللی نیز، اظهارات تام باراک بر ضرورت احترام به نمادهای ملی و همزیستی تأکید داشت؛ موضعی که نشان میدهد واشنگتن ثبات نمادین و سیاسی را پیششرط تداوم روند ادغام میداند.
در نهایت، اگرچه جشن نوروز در دمشق تصویری از «سوریه چندفرهنگی» ارائه داد، اما رخدادهای موازی در میدان نشان داد که بحران اصلی نه در سطح قوانین، بلکه در سطح «پذیرش اجتماعی» و «مدیریت نمادها» باقی مانده است. نوروز امسال، بیش از آنکه پایان یک مناقشه باشد، آغاز مرحلهای حساس از بازتعریف رابطه میان دولت و هویتهای قومی در سوریه است.
نشریه آمارجی
نظر شما