به گزارش کردپرس، کاروان یارویس، نماینده کرد در پارلمان عراق، نسبت به آنچه «تداوم و تشدید روند تغییر دموگرافی در مناطق حمرین، خانقین و گولالە(جلولا)» خواند، هشدار داد و تأکید کرد که این روند برخلاف ماده ۱۴۰ قانون اساسی عراق در حال اجراست.

به نوشته وب‌سایت خبری راچلە‌کین، کاروان یارویس چنین گفته است: هیچ‌یک از مناطق اطراف حمرین به اندازه گوڵاڵە و پیرامون آن، در معرض اجرای شدید سیاست‌های سه‌گانه تعریب، کوچ اجباری و بعثی‌سازی قرار نگرفته و این روند هم پیش از سقوط صدام و هم پس از آن، با اشکال متفاوت ادامه یافته است. به گفته او، اگرچه رژیم صدام با خشونت بیشتری این سیاست‌ها را اجرا کرد، اما ریشه این اقدامات به تفکر شوونیستی ناسیونالیسم تندرو عربی بازمی‌گردد.

کاروان یارویس افزوده است که پس از سال ۲۰۰۳ و هم‌زمان با ظهور گروه‌های تروریستی از القاعده تا داعش، روند پاکسازی و آواره‌سازی کردها در گوڵاڵە و حوزه حمرین با شدت ادامه یافت؛ به‌گونه‌ای که امروز نسبت جمعیتی کردها در این مناطق کمتر از دوران پیش از سقوط صدام است.

به گفته این نماینده پارلمان، سناتور آمریکایی دوستدار کردها، پیتر گالبریث، که در سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ دو بار به عراق سفر کرده، روایت کرده است که طی سه سال، ۲۴ شهرک و روستای کردنشین در فاصله کلار تا گوڵاڵە به‌طور کامل تخریب و با خاک یکسان شده‌اند.

کاروان یارویس تصریح کرده است که در شرایط کنونی، روند تغییر دموگرافی در حمرین و خانقین با روشی جدید دنبال می‌شود؛ از جمله از طریق تغییر مرزهای اداری و ایجاد واحدهای جدید اداری؛ اقدامی که به‌گفته او در تضاد آشکار با ماده ۱۴۰ قانون اساسی عراق و مرحله «عادی‌سازی» پیش‌بینی‌شده در این ماده قرار دارد.

وی افزوده است که اگر پیش‌تر با شهرستان شدن قرەتپه مقابله نمی‌شد، اکنون همین سناریو در گوڵاڵە نیز اجرا می‌شد. به گفته یارویس، ضعف اراده سیاسی کردها باعث شده است پروژه‌ای که صدام به‌طور کامل به سرانجام نرساند، امروز توسط جریان‌های دیگر تکمیل شود.

این نماینده پارلمان همچنین گفته است که برای جلوگیری از شهرستان شدن قرەتپه، بیش از ۱۰۰ امضای نمایندگان و رؤسای فراکسیون‌ها را جمع‌آوری و شکایت‌هایی را به نهادهای فدرال ارائه کرده، اما به‌دلیل نبود اراده سیاسی قوی، این تلاش‌ها بی‌نتیجه مانده است.

یارویس در پایان هشدار داده است که شهرستان شدن گوڵاڵە و قرة‌تپه و جدا شدن مناطق جباره و قزل‌رباط (سعدیه) از خانقین، می‌تواند به از دست رفتن کامل این مناطق از دست کردها منجر شود و کردها را به مرکز خانقین محدود کند؛ روندی که به گفته او، پیامدهای جدی سیاسی و هویتی برای مناطق کردنشین دیاله در پی خواهد داشت.