به گزارش کردپرس، اتحادیه شهرداریهای جنوبشرق آناتولی (GABB) با هدف بررسی ابعاد فقر زنان در شهر دیاربکر (آمد) و یافتن راهکارهایی برای رفع مشکلات موجود، پژوهشی میدانی با عنوان «چهره زنانه فقر: نقشه نابرابری در دیاربکر» انجام داد و نتایج آن را در قالب گزارش «نقشه فقر زنان در دیاربکر» منتشر کرد. این تحقیق از ژانویه سال گذشته آغاز شد و در مناطق رزان (باغلار)، سور و پیاس (کایاپینار) اجرا شد. در جریان این پژوهش با ۲ هزار و ۹۷۵ زن بهصورت حضوری گفتوگو و پرسشنامه تکمیل شد و همچنین با ۲۹ زن مصاحبه عمیق صورت گرفت. در این گزارش تجربه زیسته زنان از فقر، وضعیت اشتغال و بیکاری، توازن دخل و خرج، بار کار خانگی و مراقبت از کودک، بدهی، کمکهای اجتماعی، مسکن و دسترسی به نیازهای اساسی بهصورت جامع بررسی شده است.
یافتهها نشان میدهد بخش قابل توجهی از زنان هیچ منبع درآمد مستقلی ندارند و اکثریت آنان در هیچ شغل درآمدزایی فعالیت نمیکنند. مراقبت از کودکان مهمترین مانع اشتغال زنان عنوان شده و پس از آن نبود فرصت شغلی یا مخالفت مردان خانواده قرار دارد. در بسیاری از خانوارها تنها یک نفر شاغل است و درآمد خانواده اغلب در سطح حداقل دستمزد یا پایینتر از آن قرار دارد. شمار زیادی از زنان اعلام کردهاند که قادر به تأمین کامل نیازهای اساسی خود نیستند، در پرداخت قبوض با مشکل روبهرو هستند و برای تأمین هزینههای تحصیل فرزندان دچار دشواری میشوند. گزارش همچنین نشان میدهد درصد بالایی از زنان بدهکارند و بخش عمده این بدهیها برای تأمین خوراک، پوشاک و دیگر نیازهای اولیه ایجاد شده است. در موارد زیادی بدهیها به نام مردان خانواده ثبت میشود و همین مسئله وابستگی اقتصادی زنان را تشدید میکند.
در منطقه رزان میانگین سنی زنان ۳۸ سال گزارش شده و نرخ بیسوادی قابل توجه است. درصد بسیار کمی از زنان تحصیلات دانشگاهی دارند و نزدیک به نیمی از آنان فاقد درآمد شخصی ماهانه هستند. بیشتر زنان درآمد احتمالی خود را صرف نیازهای روزمره خانه میکنند و با افزایش سن، سهم هزینهکرد برای خانواده بیشتر میشود. در منطقه سور نیز وضعیت مشابهی مشاهده شده است؛ بخش بزرگی از زنان هرگز به مدرسه نرفتهاند یا بیسوادند و اکثریت قریب به اتفاق آنان شغل درآمدزا ندارند. تنها درصد اندکی اعلام کردهاند که درآمدشان پاسخگوی هزینههای زندگی است و حدود نیمی از آنان با بدهی مواجهاند. بسیاری از زنان در این منطقه مالکیت مستقلی به نام خود ندارند و فاقد کارت بانکی یا اعتباری شخصی هستند.
در منطقه پیاس (کایاپینار) اگرچه سطح درآمد خانوار نسبت به سایر مناطق بالاتر گزارش شده، اما همچنان بخش قابل توجهی از زنان سهم اندکی از درآمد خانواده دارند یا اساساً درآمد شخصی ندارند. در این منطقه نیز اکثریت زنان شاغل نیستند و مهمترین دلیل آن مراقبت از کودک عنوان شده است. بیش از نیمی از زنان بدهکارند و علاوه بر تأمین نیازهای اولیه، بخشی از بدهیها برای خرید مسکن ایجاد شده است. با وجود سطح درآمد بالاتر نسبت به دیگر مناطق، بسیاری از زنان در پرداخت قبوض و هزینههای آموزشی فرزندان با مشکل روبهرو هستند و تنها درصد اندکی امکان پسانداز دارند.
در بخش پایانی گزارش تأکید شده است که مطالبات اصلی زنان از شهرداریها بر ایجاد فرصتهای شغلی، گسترش دورههای آموزش حرفهای، ایجاد بازار فروش برای تولیدات زنان و افزایش تعداد مهدکودکها متمرکز است. همچنین درخواستهایی برای افزایش کمکهای نقدی و حمایتی و برگزاری فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی ویژه زنان مطرح شده است. گزارش نتیجه میگیرد که فقر زنان ریشهای ساختاری دارد و برنامههای حمایتی کوتاهمدت بهتنهایی قادر به حل آن نیست. بر اساس این ارزیابی، مقابله با فقر مستلزم سیاستهای پایدار و مبارزهای گسترده با نابرابریهای ساختاری است و مدیریتهای محلی میتوانند در این مسیر نقش تعیینکنندهای ایفا کنند.
نظر شما