کردپرس- چه تناقض تلخی است؛ مادری که از نخستین لحظه آفرینش فرزند، جسم و جان خود را وقف او می‌کند، ماه‌ها رنج بارداری را به دوش می‌کشد، از شیر جانش او را تغذیه می‌کند، شب‌های بی‌شمار را بی‌خوابی می‌کشد و سال‌ها با عشق و ایثار فرزندش را پرورش می‌دهد، اما هنوز در برخی جوامع، حتی بردن نام او بر سنگ مزار یا در اعلامیه ترحیم، با مقاومت و تعصب‌های بی‌پایه روبه‌رو است.

قرآن کریم با صراحت از رنج‌های مادر یاد می‌کند: «وَوَصَّیْنَا الْإِنسَانَ بِوَالِدَیْهِ ۖ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ وَهْنًا عَلَیٰ وَهْنٍ»؛ «انسان را به نیکی کردن به پدر و مادر سفارش کردیم؛ مادرش او را با رنجی بر رنج دیگر حمل کرد.» (سوره لقمان، آیه ۱۴). همچنین خداوند می‌فرماید: «حَمَلَتْهُ أُمُّهُ کُرْهًا وَوَضَعَتْهُ کُرْهًا»؛ «مادرش او را با سختی حمل کرد و با سختی به دنیا آورد.» (سوره احقاف، آیه ۱۵).

پیامبر اکرم نیز جایگاه مادر را چنین ترسیم کرده‌اند: «الجنة تحت أقدام الأمهات»؛ «بهشت زیر پای مادران است.» و در حدیثی مشهور، هنگامی که از ایشان پرسیده شد چه کسی بیش از همه شایسته نیکی است، سه بار فرمودند: «مادرت» و سپس فرمودند: «پدرت.»

با وجود چنین جایگاهی، چگونه می‌توان نام مادر را از آخرین سند هویت یک انسان حذف کرد؟ مگر نه اینکه در آیین تلقین، متوفی را با نام مادر خطاب می‌کنند؟ اگر ذکر نام مادر در آموزه‌های دینی جایگاهی روشن دارد، این هراس از ثبت نام او در اعلامیه ترحیم یا سنگ مزار از کجا آمده است؟

این رفتار نه پشتوانه‌ای در قرآن دارد، نه در سنت پیامبر، نه در قانون و نه حتی در منطق و اخلاق. پنهان کردن نام مادر، بیش از آنکه نشانه غیرت باشد، نادیده گرفتن کرامت زنی است که بزرگ‌ترین سهم را در آفرینش و پرورش انسان داشته است.

زمان آن رسیده که این سنت نادرست کنار گذاشته شود و نام مادر، با همان عزت و احترامی که دین برای او قائل شده است، آشکارا و با افتخار بر زبان‌ها و بر سنگ مزارها نقش ببندد.