کردپرس

این برنامه از ۱۳ صفحه و ۱۴ محور تشکیل شده و برای مرحله کنونی عراق بسیار مناسب است. به صورت بسیار خلاصه:

​۱- هیچ تهدیدی علیه اقلیم [کردستان] در آن وجود ندارد، اما در عین حال نام اقلیم کردستان بسیار کم تکرار شده و تنها در بندهای (۳) و (۴) بخش «مبانی اجرا» (مرتکزات تنفیذ) آمده است. همچنین این اولین برنامه دولت عراق است که در آن نامی از سیستم فدرالی برده نمی‌شود؛ که این مسئله به دلیل تضعیف نهادهای اقلیم و فلج شدن آن‌ها توسط خودِ اقلیم است.

​۲- در محور (۲) بند (۴) مشخص می‌شود که عراق وارد مرحله جدیدی می‌شود؛ چرا که آشکارا برای فعال‌سازی دوباره توافقنامه امنیتی با آمریکا تلاش می‌کند.

​۳- در همان محور (۳)، گویی توصیه‌های «تام باراک» و دولت آمریکا را تجسم می‌بخشد و دیپلماسی را متمرکز (مرکزی) کرده و حوزه «تمرکززدایی» (لامرکزی) را بسیار کاهش می‌دهد، به ویژه در بند (۷) آن.

​۴- در محور (۱) درباره حاکمیت عراق، باز هم همان رویکرد بندهای ۳ و ۴ مذکور را در پیش گرفته است، به خصوص در بند (۴).

​۵- هیچ نامی از «عرب» و «عروبه» (پان‌عربیسم) در آن نیست و حتی نامی از «مذهب» نیز در آن دیده نمی‌شود.

​۶- گام‌های اقتصادی و رفاهی خوبی در آن گنجانده شده است.

​در پایان:

با توجه به اینکه رهبران اقلیم، نهادهای آن را از همه جهات فلج کرده‌اند، دیپلماسی اقلیم به صفر رسیده و چرخش قدرت در آن مانند بغداد نیست؛ این برنامه [علی زیدی] بد نیست. به نظر نمی‌رسد هیئت‌های کُردی که به بغداد رفته‌اند از این برنامه آگاه بوده باشند. می‌شد حضور کُردها در این برنامه پررنگ‌تر باشد، اما گویا رهبری کُرد کمتر به این موضوع پی برده است. اگر رهبری کُرد در سیاست‌های خود بازنگری نکند، توجه بین‌المللی بیش از پیش به سمت بغداد معطوف خواهد شد.

​مسعود عبدالخالق، تحلیلگر سیاسی اهل اقلیم کردستان