به گزارش کردپرس،  در پی امضای توافق ۱۰ مارس میان دولت سوریه و نیروهای دموکراتیک سوریه (SDF)، انتظارها درباره اجرای سریع این توافق و پایان نقش نظامی SDF افزایش یافت. با این حال، گزارش‌ها و تحلیل‌های منتشرشده نشان می‌دهد که اهمیت عملی این توافق بیش از حد بزرگ‌نمایی شده و مسئله اصلی نه در مفاد فنی توافق، بلکه در میزان اعتماد بازیگران بین‌المللی و منطقه‌ای به دولت دمشق نهفته است.

بر اساس این تحلیل‌ها، صرف‌نظر از شکل نهایی توافق و میزان امتیازدهی طرفین، شرایط فعلی به گونه‌ای نیست که به انحلال SDF یا حذف کامل حضور امنیتی و نظامی آن از معادلات سوریه منجر شود. دلیل اصلی این امر، تردید جامعه بین‌المللی نسبت به توانایی دولت سوریه در ایفای نقش «تنها شریک امنیتی کشور»، به‌ویژه در پرونده‌های حساسی همچون مبارزه با داعش و مدیریت ثبات در دوره پساجنگ عنوان می‌شود.

اگرچه دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، از همکاری با دولت سوریه در مقابله با داعش سخن گفته و حتی  دمشق به ائتلاف بین‌المللی علیه این گروه پیوسته است، اما این همکاری هنوز به سطح اعتماد کامل نرسیده است. ناظران تأکید می‌کنند که اعتماد امنیتی نیازمند سال‌ها عملکرد باثبات، نهادی و قابل راستی‌آزمایی است؛ امری که از دید واشنگتن هنوز محقق نشده است.

حادثه اخیر پالمیرا، که در آن دو نظامی آمریکایی و مترجم آن‌ها در حمله یکی از اعضای نیروهای امنیتی دولت سوریه کشته شدند، به‌عنوان یکی از نشانه‌های تداوم این بی‌اعتمادی مطرح شده است. افزون بر این، ابهام درباره ماهیت ارتش جدید سوریه، گفتمان حاکم بر آن و برخی شعارهای سیاسی مطرح‌شده در مراسم‌های رسمی، بر نگرانی‌ها درباره توان دولت در اعمال کنترل امنیتی فراگیر افزوده است.

در مقابل، نیروهای دموکراتیک سوریه به دلیل سابقه طولانی در مبارزه با داعش، همچنان از اعتماد ایالات متحده برخوردارند. ادامه حمایت مالی و نظامی واشنگتن از SDF، از جمله تخصیص بیش از ۱۳۰ میلیون دلار در ماه‌های اخیر، به‌عنوان نشانه‌ای از تداوم این رویکرد ارزیابی می‌شود. به باور تحلیلگران، این حمایت نشان می‌دهد که آمریکا در آینده نزدیک قصد کنار گذاشتن SDF به‌عنوان شریک امنیتی را ندارد، حتی در صورت دستیابی به توافق‌های جدید با دمشق.

این الگو به ایالات متحده محدود نیست. گزارش‌ها حاکی از آن است که ترکیه نیز، با وجود همکاری با دولت سوریه، نفوذ خود را بر برخی یگان‌های نظامی حفظ کرده و اسرائیل نیز در جنوب سوریه با اتکا به نیروهای محلی، نوعی سازوکار امنیتی غیرمستقیم را دنبال می‌کند.

منبع:  نشریه دولت انتقالی در سوریه

در مجموع، تحلیلگران بر این باورند که سوریه در حال حرکت به‌سوی نوعی آرایش ترکیبی است؛ مدلی که در آن، دولت مرکزی نقشی سیاسی و دیپلماتیک دارد، اما بازیگران محلی و نیروهای همسو با قدرت‌های خارجی همچنان نقش‌های امنیتی کلیدی را ایفا می‌کنند. به گفته ناظران، خروج دمشق از این وضعیت مستلزم حرکت به‌سوی الگوی حکمرانی فراگیرتر و تقسیم واقعی قدرت با نیروهای سیاسی و اجتماعی معتبرتر است؛ فرآیندی که تحقق آن زمان‌بر و پرچالش خواهد بود