کردپرس: یادداشت ریبوار کریم ولی با عنوان اصلی " آری ایام سختی پیش رو داریم" که در سایت لوین پرس منتشر شده را در ادامه می خوانید: هنوز هیچ نشانه امیدوار کننده ای از مهار این بیماری که در همه جهان شیوع یافته، دیده نمی شود و بیشتر از یک ماه است که گفته می شود، "دو هفته آینده بسیار سرنوشت ساز است و شهروندان باید در خانه های خود بمانند." و مشخص هم نیست که این دو هفته از کی آغاز شده و کی پایان می یابد.

همه کشورهایی که قرنطینه شهروندان از سوی دولت ها را، اقدامی غیر انسانی می دانستند (به ویژه چین) در نهایت خود نیز ناچار به در پیش گرفتن همین راهکار شدند. تا این لحظه فقط معدود کشورهایی مانند سوئد باقی مانده اند که در مقابله با شیوع کرونا مدل چینی قرنطینه را به کار نبرده اند و قرنطینه مردم تنها راه حلی است که از سوی همه به کار گرفته شده است.

توقف روند زندگی روزمره به معنای توقف ده ها فعالیت و جنبه اقتصادی و اجتماعی جوامع است و نبود افق روشنی برای پایان بحرانی که بشریت با آن مواجه شده است، مردم جهان را ناامیدتر کرده است.

کشور چین همان طور که سلطه اقتصادی خود را بر جهان گسترانده، هیستری کرونا را نیز در همه جهان انتشار داد و هراس از ابتلا به کرونا از خود بیماری بزرگتر شده و این در حالی است که به گفته دانشمندان خطر کشندگی این بیماری از بسیاری بیماری های همه گیر مشابه دیگر که طی 20 سال گذشته شیوع یافته، کمتر است؛ اما بسیار سریعتر از همه آن ها منتشر می شود و این خود نشانه ای است از قدرت و توان چین در همه گیر کردن هر بحرانی که خود بخواهد آن را در سطح جهان انتشار دهد.

انتشار و ابتلای این ویروس در چین آغاز شده و از ایتالیا به سراسر اتحادیه اروپا رسید و حتی در بخش هایی از جهان که هنوز دست چین به آن ها نرسیده گسترش یافت. اروپا مانند دوران گسترش ویروس آنفولانزای اسپانیایی در سال های 1918 الی 1920 که 27 درصد ساکنان زمین به آن مبتلا شده و موجب مرگ 100 میلیون نفر شد، دچار رعب و هراس شده و به همان اندازه هم از چین و سیاست های این کشور به عنوان مسبب این وضعیت ابراز انزجار می کند.

این بیماری موجب سقوط نظام های سلامت و درمان در اتحادیه اروپا و از جمله ایتالیا شد و اروپا و آمریکایی که در 100 سال گذشته همه وقایع تاریخی دنیا را هدایت کرده اند، اکنون توان تولید ماسک و دستکش را ندارند! تا چه رسد به اینکه درمان و یا واکسنی برای این بیماری پیدا کنند.

زندگی متوقف شده و دولت ها میان دو گزینه دمکراسی و دیکتاتوری مانده اند. شهروندان کشورها باید در دمکراسی بمیرند و یا در دیکتاتوری زندگی کنند؟

اقلیم کردستان نیز همان راهکار چینی را در پیش گرفته، اما با این تفاوت که اگر مردم کشوری تحت قرنطینه قرار بگیرند باید بسیاری راهکارهای دیگر و حمایت ها از آنان نیز به موازات قرنطینه در پیش گرفته شود.

باید دانست که تبعات جهانی این بحران با گذشت یکی دو ماه پایان نمی یابد. گروه های مقابله با بحران در کشورهای پیشرفته از دست کم یک سال دیگر برای پیروزی بر این بحران سخن می گویند. اقتصاد و نظام های قدرتمند این کشورها اگر هم نتوانند که مانع از مردن شهروندان خود شوند، توان آن را دارند که معیشت و زندگی آنانی را که زنده هستند و از بیماری جان سالم به در می برند، تامین کنند.

دولت کنونی اقلیم کردستان میراث دار بحران های پیش از خود است، اما این فرصت را دارد که خود را پشت بحران ها پنهان نکند. محدودیت های اقتصادی دولت اقلیم کردستان واقعی است، اما اگر منابع کنونی نیز به صورت عادلانه میان همه مردم توزیع شود، برای تامین نیاز همه کفایت می کند. معنای حکمرانی مسئولیت در قبال جان و مال مردم است و حاکمیت باید اعتماد مردم را دوباره به دست آورد. راستگویی در مقابل مردم و شفافیت، ضامن تحقق وظایف و مسئولیت های دولت است.

در حال حاضر، رویکرد و سیاست اقلیم کردستان، سوای از این بحران نیز سمت و سویی امنیتی یافته و دولت در بسیاری از مسائل برای اثبات اینکه دولتی قوی است، توان خود را به بوته آزمایش می گذارد. نشانه های سیاسی و اقتصادی در داخل اقلیم نیز امیدوارکننده نیست و به نظر می رسد که کنترل این وضعیت حتی پس از پایان و رفع بحران کرونا نیز چندان آسان نخواهد بود. به همین دلیل روزهای سختی را پیش رو داریم."