مادر روژین آکین: آرزو دارم دخترم مزاری داشته باشد + فیلم
به گزارش کردپرس، روژین آکین با نام سازمانی «سورخین مظلوم»، ۲۹ آگوست ۲۰۱۶ خانه خود را در تاتوان ترک کرد و دیگر بازنگشت. پس از آن خبر پیوستن او به PKK آمد. او پس از حدود سه سال و نیم حضور در این سازمان، ششم آگوست ۲۰۱۹ جان خود را از دست داد؛ اما به گفته خانواده‌اش، هنوز مزاری ندارد.
فریناز آکین در گفت‌وگو با خبرگزاری کردی ولات، از دوران کودکی دخترش، آخرین روز حضور او در روستا، رفتن ناگهانی اش به PKK و انتظار خانواده برای مشخص‌شدن محل دفن او سخن گفت.
دختری شاد و علاقه‌مند به تحصیل
فریناز آکین دخترش را فردی شاد، موفق و اجتماعی توصیف کرد و گفت: «روژین بسیار خوش‌روحیه بود و دوستانش نیز او را همین‌گونه می‌شناختند. در درس‌هایش موفق بود، روابط خوبی با دوستانش داشت و می‌توانست با هرکسی ارتباط برقرار کند.»
او افزود خانواده‌اش گرایش‌های سیاسی کُردی داشتند، اما هرگز تصور نمی‌کرد روژین خانه را ترک کند. به گفته او، روژین در تاتوان تحصیل می‌کرد، برادرش در زندان بود و خواهرش نیز در دانشگاه درس می‌خواند.
آکین گفت: «پدر روژین تعدادی دام خرید و ما به روستا رفتیم. او خوشحال بود و با هم برای دوشیدن شیر دام‌ها می‌رفتیم.»
روزی که روژین به خانه بازنگشت
فریناز آکین درباره روز ترک خانه از سوی دخترش گفت روژین آن روز ابتدا همراه او برای دوشیدن دام‌ها رفته بود، اما پس از مدتی گفت حالش مساعد نیست و می‌خواهد به خانه بازگردد.
او افزود: «روژین کمی کنار ما نشست و گفت: مادر، حالم خوب نیست و می‌خواهم به خانه بروم. خانه نزدیک بود؛ من هم گفتم برو دخترم، وقتی کارم تمام شد برمی‌گردم.»
به گفته آکین، کار آنها حدود ساعت شش یا هفت عصر به پایان رسید. هنگامی که به خانه بازگشت، برق قطع بود و اثری از روژین پیدا نکرد.
او گفت: «به خانه دوستانش رفتم و سراغش را گرفتم. گفتند روژین به آنجا نیامده است. همان لحظه فهمیدم که رفته است.»
روژین همیشه دیگران را به ادامه تحصیل تشویق می‌کرد اما خودش به یکباره به PKK پیوست!
فریناز آکین گفت دخترش پیش از ترک خانه هیچ‌گاه درباره تصمیم خود سخنی نگفته بود و علاقه زیادی به درس‌خواندن داشت.
او افزود: «روژین همیشه دیگران را به ادامه تحصیل تشویق می‌کرد. خودش هم دانش‌آموز موفقی بود. او سال ۲۰۱۶ رفت، سه سال و نیم در میان اعضای سازمان ماند و سال ۲۰۱۹ جان خود را از دست داد.»
آکین با اشاره به تقارن چند رویداد زندگی دخترش در ماه اوت گفت: «اوت برای من مانند زندان است؛ سوم اوت روز تولد روژین، ششم اوت سالروز جان‌باختنش و ۲۹ اوت روزی است که خانه را ترک کرد.»
او ادامه داد: «روژین هنوز جوان بود، اما فشارها و بی‌عدالتی‌هایی را که بر مردم کُرد وارد می‌شد، دیده بود.»
امید به صلح و پایان رنج مادران
فریناز آکین با اشاره به روند صلح و جامعه دموکراتیک گفت امیدوار است این روند به نتیجه برسد و هیچ مادر دیگری به سرنوشت او دچار نشود.
او گفت: «آرزو دارم مردم کُرد متحد شوند و بدانند تحمل این درد چقدر دشوار است. من مادر چهار فرزند بودم؛ پسرم محکوم شد و روژین را نیز از دست دادم. به اطرافم نگاه می‌کنم و می‌بینم همه‌چیز دارم، اما فرزندانم کنارم نیستند.»
آکین در پایان خواستار مشخص‌شدن محل دفن جان‌باختگان شد و گفت: «امیدوارم صلح برقرار شود و فرزندان ما مزار داشته باشند تا بتوانیم بر سر مزارشان برویم. روژین من مزاری ندارد. می‌خواهم آنها گورستانی داشته باشند تا ما نیز بتوانیم برویم و با فرزندانمان حرف بزنیم. دلم برای روژین بسیار تنگ شده است.»
دیدگاه کاربران