انتشار:  یک‌شنبه 14 مرداد  ::  16:46

اینجا جهنم است / نورجان بایسل*

سرویس ترکیه – نظامیان ترکیه به نام عملیات مبارزه با ترور کوهستان ها و مراتع مناطق کردنشین ترکیه را به آتش می کشند و هیچ نهاد دولتی برای مهار آتش کمکی به روستاییان نمی کند. علاوه بر این، فعالان محیط زیست ترکیه نیز چشم خود را به روی این اقدامات که نابودی محیط زیست را در پی دارد، بسته اند.

یک عکس در مقابل من قرار دارد. در این عکس روستاییان یک منطقۀ کوچک در جنوب شرقی ترکیه در کنار چند نمایندۀ پارلمان و چند سیاستمدار دیگر از حزب کردی دموکراتیک خلق ها (HDP) برای خاموش کردن آتش تلاش می کنند. یک بار دیگر آتش سوزی ها در این منطقۀ عمدتاً کردنشین ترکیه آغاز شدند. ارتش ترکیه پس از اعلام حکومت نظامی توسط مقامات دولتی در شهرهای دیاربکر و ماردین در روز 25 جولای، عملیاتی را در این مناطق آغاز کرد. و مانند همیشه پس از عملیات آتش سوزی هایی در مناطق روستایی روی داد. این آتش سوزی ها در گذشته زیست بوم مناطق جودی، درسیم و لیجه را نابود کردند، اینک زیست بوم کولپ و نصیبین طعمۀ این حریق ها می شود.

اما اغلب مردم ترکیه نسبت به این فجایع زیست محیطی بی تفاوت شده و کسانی که از آنها آگاه می شوند چندان نگران نمی شوند، آخر این «مبارزه با ترور» است. طرفداران حفاظت از محیط زیست و دوست داران طبیعت چه؟ آنها نیز ساکت مانده اند. غیر از تعدادی گروه حافظ محیط زیست در استان های کردنشین، هیچ کس یارای سخن گفتن ندارد. اینک مدتی است که حافظان محیط زیست ترکیه مردم و زیست بوم مناطق کردنیشن را به حال خود رها کرده اند.

رسانه های ترکیه، غیر از چند آزانس خبری متعلق به اپوزیسیون، این آتش سوزی ها را گزارش نمی کنند. تنها با بررسی تصاویری که در آژانس خبری مزوپوتامیا منتشر شده اند می توان نابودی و تخریبی را دید که این آتش سوزی ها به بار می آورند. یک روستایی به نام لیلا یلدریم به این خبرگزاری گفت آتش نشانان برای مهار آتش کاری نکردند. او گفت آتش نشان ها گفته اند «اگر خانه ای آتش گرفته بود دخالت می کردیم. اگر آتش سوزی در مراتع باشد ما کاری نداریم.» وب سایت اوزگوروز هم گزارش داد اهالی یک روستای کوچک در مناطق جنوب شرقی ناچار بودند خودشان آتش را خاموش کنند. ترفا یلدریم، یک روستایی دیگر نیز گفت: «ما آتش را خاموش کردیم، اما نتوانستیم درختان را نجات دهیم. کسی را نداشتیم که به ما کمک کند.»

روستاییان می دانند که هیچ نهاد دولتی به کمک آنها نمی شتابد. بسیاری از آتش سوزی های این منطقه ناشی از اقدامات نظامی است. در همۀ این استان ها آتش سوزی هایی رخ می دهد. اما کسی نیست که به مردم کمک کند، به بزها، گوسفندان، درختان و گل های آفتاب گردان کمک کند.

اما این تنها آتش حقیقی نیست که مناطق کردنشین را می سوزاند. آژانس خبری مزوپوتامیا گزارش داد پس از مراسم خاک سپاری علی اونجو یکی از اعضای حزب کارگران کردستان (PKK) در یک روستای کوچک، ارتش ترکیه اذان گفتن را در این روستا ممنوع کرده است. به گفتۀ این خبرگزاری اما جماعت روستا به مدت سه روز ناپدید شده بود. این جهنمی است که ما در آن زندگی می کنیم و اسلام گرایان ترکیه آن را مخصوصاً برای ما به وجود آورده اند. علاوه بر این، آنها آزادی مذهبی دیگران را نیز انکار می کنند.

یک خبر دیگر از شهر ساحلی غربی آیوالک منتشر شد. سه کودک با سه تن دیگر در رویداد غرق شدن قایقی با 16 سرنشین جان خود را از دست دادند. این قایق به سمت جزیرۀ یونانی لسبوس حرکت می کرد که غرق شد. گوکهان گورگولو اسلان فرماندار منطقۀ آیوالک گفت غرق شدگان از اعضای گروه تروریستی فتح الله گولن (FETO) بوده اند؛ گروهی که حکومت ترکیه آن را به انجام کودتای نافرجام سال 2016 متهم می کند. سه کودک مردند! [و بعداً جسد یکی از کودکان و مادرش که همدیگر را در آغوش گرفته بودند از آب بیرون کشیده شد.] مقامات به جای انتشار پیام تأسف و تسلیت ادعا کردند آنها «اعضای FETO» بودند. اما موضوع به همین جا ختم نشد. شهرداری نپذیرفت که برای انتقال اجساد قربانیان خودرو نعش کش فراهم کند و سپس حسن آکسوی که در آن حادثه همسر و پسر خود را از دست داده بود دستگیر شد.

جمیله بیرقدار، یکی از دروازه بانان این جهنم ترکیه، شخصیت رسانه ای سرشناس ترکیه پس از این حادثه گفت: «یک عضو معمولی FETO می تواند به دستور فتح الله گولن کودکانش را به رودخانۀ ماریتسا بیاندازد، اما این نباید مانع از آن شود که نسبت به این کودکان احساس ترحم کرد. این مهربانی است که ما را از اعضای FETO متمایز می کند.» چقدر مهربان! آنقدر مهربان که باور کرد یک مادر بتواند عامدانه بچه اش را در آب بیاندازد! این باید نسخۀ اسلام گرایانۀ مهربانی در ترکیه باشد.

تنها فکر کردن به آنچه در سه سال گذشته در این کشور روی داده است، مرا به این باور می رساند که جهنم جایی در دنیای پس از مرگ نیست. اگر جهنمی وجود دارد، باید همین جا باشد.

 

* نورجان بایسل فعال حقوق بشر و روزنامه نگار کرد ساکن دیاربکر و برندۀ جایزۀ مدافعان در خطر حقوق بشر سال 2018 است. فقر، توسعه و مهاجرت در مناطق کردنشین ترکیه کانون پژوهش های وی را تشکیل می دهد. بایسل برای برنامۀ توسعۀ سازمان ملل در ترکیه نیز فعالیت می کند. وی به خاطر انتقاد از حملۀ نظامی ترکیه به عفرین دستگیر و به 10 ماه حبس محکوم شد.

 

منبع: پایگاه خبری - تحلیلی احوال

ترجمه: خبرگزاری کردپرس - سرویس ترکیه

 

بیشتر بخوانید:

تأثیر پیروزی اردوغان بر کردها و ثبات منطقه / کمال چومانی

آخرین شانس صلح از نگاه اوجالان (قسمت اول) / بیستون عباسی

آخرین شانس صلح از نگاه اوجالان (قسمت دوم) / بیستون عباسی

آخرین شانس صلح از نگاه اوجالان (قسمت سوم) / بیستون عباسی

آیا سیسه بینگول از کشیش برانسون سالم تر است؟ / سرکان دمیرتاش

ترکیه قصد ندارد از شمال سوریه خارج شود / ریجن

اعراب در اسرائیل، کردها در ترکیه / بیستون عباسی

اردوغان در شولای آتاتورک / ایلهان تانر*

دەنگ بێژ: هنرمند مقاومت در برابر از یاد ر فتگی / دویگو یلدیز

مشکل تراشی حکومت برای گروه های اسلام گرای ترکیه / گوکهان باجیک*

ترکیه به دهۀ 1990 باز گشته است / بارچین یینانچ

زمانی برای ستم گری / نورجان بایسل

آیا وضعیت فوق العاده در ترکیه به پایان رسیده است؟ / سیبل هورتاس*

برات البایراک «دامات سر حکومت» اردوغان: رئیس جمهور آیندۀ ترکیه / بیستون عباسی

ترکیه در راه دست یابی به سلاح هسته ای؟ / بیستون عباسی