وابستگی 30 درصد تولیدات به بخش مسکن
به گزارش کردپرس - بررسی رفتار تاریخی بازار مسکن در ایران حاکی از نوسانات متوالی قیمت در آن است تغییرات قیمت مسکن همبستگی چندانی همبستگی چندانی با تغییرات شاخص بهای مصرف کننده ندارد دامنه ی نوسانات آن بیشتر از نوسانات تورم عمومی قیمت ها است وجود تقاضای سفته بازی مسکن یکی از اصلی ترین دلیل بالا بودن این دامنه نوسان است علاوه بر این مشاهده می‌شود که در برخی از سال ها نرخ تورم بالاتر از نرخ رشد قیمت مسکن است که نشان می دهد مالکیت مسکن در این سالها به معنای عقب ماندن از تورم بوده است بنابراین بر خلاف تصور اکثر مردم در شمار قابل توجهی از سال ها سرمایه گذاری در مسکن توجیه اقتصادی نداشته با قدرت خرید سرمایه را کاهش داده است البته جهش قیمت در دوره های رونق باعث شده که به طور متوسط در میان مدت و بلند مدت خرید مسکن از لحاظ اقتصادی به صرفه باشد.
گاهی قیمت مسکن از رشد فزاینده ای برخوردار می شودکه دلیل آن افزایش تقاضای مصرفی یا کاهش سرمایه گذاری با کمبود واحد مسکونی برای عرضه نبوده بلکه انتظارات مثبت نسبت به آینده بازار مسکن است که از یک سو موجب تشدید تقاضای سفته بازی از سوی دیگر موجب ترجیح عرضه‌کنندگان برای تعویق انداختن فروش واحدهای مسکونی شده است در چنین شرایطی جهش قیمت دلیل بنیادی و واقعی ندارد لذا حباب قیمتی شکل می گیرد
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران دارا بودن مسکن مناسب برای اقشار مختلف مردم را یک حق دانسته و دولت را به عنوان متولی ما مسئول تامین مسکن آحاد جامعه معرفی کرده است بر این اساس دولت ها همواره کوشیده اند تا با اتخاذ سیاست های پولی و مالی مختلف مشکل مسکن کشور را حل کنند اما اغلب به موفقیت چندانی دست نیافته اند. از سوی دیگر به دلیل ویژگی های منحصر به فرد بازار مسکن از جمله عدم تقارن اطلاعاتی بالا بین عرضه کننده و متقاضی ناهمگنی بازار، کشش بودن عرضه و غیره، معمولا سازوکار بازار کادر برای عدم تعادل های پیش آمد نبودی باب روز شکست بازار محتمل است.
وابستگی 30درصد تولیدات به بخش مسکن دلیل مهمی برای اهمیت مسکن در اقتصاد کشور است تا مسکن از رکود خارج نشود نمی‌توان انتظار داشت اقتصاد رونق بگیرد اما کاهش مستمر سرمایه‌گذاری در 15 سال گذشته این شرایط را مشکل کرده است و همین کاستی‌های مستمردر سال‌های گذشته توان مالی خانوار را برای تأمین مسکن کاهش داده است.
مسکن از جمله کالاهایی است که برای بیشتر خانوارها بالاترین سرمایه‌گذاری در طول زندگی‌شان محسوب می‌شود. به طور طبیعی، توان خرید این کالا یک شبه حاصل نمی‌شود و نیاز به برنامه‌ریزی برای دستیابی به آن دارد. قدرت خرید مسکن برای هر فرد با اتکا به پس‌اندازهای گذشته و پس‌انداز آینده (تسهیلات بانکی) امکان‌پذیر است. بنابراین برنامه‌های پس‌انداز- محور، از ارکان مهم و اساسی سیاست تامین مسکن تلقی می‌شود. این برنامه‌ها علاوه بر این که توان خانوارها را برای تقویت قدرت خرید آنان تقویت می‌کند، توان سیستم‌های تامین مالی و بانک‌ها را نیز برای پرداخت بیشتر تسهیلات بانکی افزایش می‌دهد.
دیدگاه کاربران