راست است که هنر، اقلیم ندارد و هنرمند، بی سرزمین است. هر کجای نقشه‌ی جهان که درد بگیرد هنر درد می‌کشد. این درد می‌تواند به شکل شعر، در تار و پود داستان، با پیچ و تاب خطی، به همنشینی نقش‌ها و رنگ ها، آمیخته در نت‌های نغمه‌ای باشد که انسان را مسحور خویش کند! هنر، رنگ و لهجه و نقشه و قومیت ندارد و به هر زبان که روایت شود، مرهمی بر زخمی است که رنج آفرین بوده است....

استاد طاهر یارویسی هنرمندی افسانه ای از نسل هنرمندان اسطوره ای بود، هنرمندی طاهر نه از آن رو که شگفت انگیز تنبور می نواخت و آوایش غم انگیزترین آوهای اساطیری را در کوه های دالاهو طنین انداز می کرد بلکه از آن رو که در این وانفسا نان و نام هیچگاه هنرش را نفروخت اصیل ماند و طاهر .‌. نه گلایه ای داشت و نه تمجیدی ... نمد ساز و حلبی سازی ساده که گویا از نسل انسانهای امروزی نبود از افسانه های اساطیری آمده بود در خانه ای محقر و ساده .. که هیچ گاه نه خیل شاگردانش نه دیدار با بزرگان و نه حضور در جشنواره های داخلی و خارجی هیچکدام روح سترگش را دستخوش تغییرات نکرد. اصیل ماند و قهرمان شد و به قول استاد بزرگ علی اکبر مرادی، استاد طاهر به کمال «عشق و رنج» رسیده بود و عارف مسلک و درویش گونه زیست.

به مناسبت اولین سالگرد کوچ ابدی این هنرمند اسطوره ای راهی شهر گهواره (کردی: گاواره) یکی از شهرهای استان کرمانشاه در غرب ایران و یکی از سه شهر شهرستان دالاهو است؛ شدیم. فاصله آن تا شهر کرمانشاه مرکز استان ۹۰ کیلومتر می‌باشد و در جلسه ۱۳۷۹/۰۳/۱۱ وزرای عضو کمیسیون سیاسی دفاعی هیئت دولت به پیشنهاد وزارت کشور تصویب کردند که روستای گهواره مرکز بخش گهواره و از توابع شهرستان اسلام‌آباد غرب به شهر تبدیل و به عنوان شهر گهواره شناخته شود؛ در تاریخ ۱۳۷۹/۰۴/۱۹ این تصویب‌نامه به تأیید رئیس‌جمهور رسید و محدوده شهر بر اساس تبصره قانونی مربوطه تعیین شد. گهواره مرکز بخش گهواره می‌باشد که بنا به آمار سال ۱۳۹۵ جمعیت کل بخش گهواره ۱۵٬۶۰۶ نفر می‌باشد.

گهواره شهری با طبیعتی دیدنی و بکر اما متاسفانه محروم از امکانات رفاهی و .. که در فرصتی مناسب باید به دلایل عدم توسعه یافتگی آن پرداخت.

در این یکسال با شنیدن اخبار ثبت جهانی دالاهو به عنوان شهر جهانی تنبور با خودم فکر می کردم حتما الان تابلو و یادمان استاد طاهر در اول شهر گهواره نصب شده است اما با کمال تعجب نه تنها اثری از هیچ تابلو و نام و نشانی نبود که حتی جاده خاکی دسترسی به مزار را هم بعد ازچند بار گم کردن آدرس و پرسیدن پیدا کردیم.

لازم و ضروری است که شورای شهر گهواره، شهردار و بخشدار گهواره، مسئولین اداره فرهنگ وارشاد و فرماندار دالاهو در راستای توسعه فرهنگی و ارزش گذاری فرهنگ بومی و ملی و شعار دالاهو شهر تنبور نسبت به نصب یادمان برای این هنرمند اسطوره ای اقدامات لازم را انجام دهند.