به گزارش کردپرس، ۱۷ سال از درگذشت هنرمند جاودان آرام تیگران می‌گذرد؛ هنرمندی که در طول زندگی خود ۱۴ آلبوم تولید کرد. آرام تیگران در میان مردم کرد و ارمنی با عنوان «کبوتر صلح» شناخته می‌شود و به زبان هر دو ملت آواز خوانده است. خانواده تیگران در جریان نسل‌کشی ارمنیان در سال ۱۹۱۵ به دست یک خانواده کرد نجات یافتند. خانواده تیگران در روستای بانده از توابع شهرستان ساسون در استان باتمان ساکن شدند و مدتی زندگی خود را در آنجا ادامه دادند. این خانواده پس از مدتی به شهر قامشلو در کردستان سوریه مهاجرت کرد. آرام تیگران در سال ۱۹۳۴ در قامشلو متولد شد. آرام تیگران در ۹سالگی نواختن عود را آغاز کرد و گام‌به‌گام در هنر خود پیشرفت کرد. آرام که جایگاهی ویژه در قلب مردم کرد و ارمنی به دست آورده بود، در سال ۱۹۶۶ به ایروان، پایتخت ارمنستان، مهاجرت کرد و ۱۸ سال در رادیو ایروان فعالیت داشت. آرام تیگران که با ساز جومبوش (جنبش) شناخته می‌شود، مدتی بعد در برنامه‌ای این جمله مشهور را بیان کرده بود: «اگر بار دیگر به دنیا بیایم، هرچقدر تانک، تفنگ و سلاح وجود داشته باشد، همه آنها را ذوب می‌کنم و از آنها تنبور، جومبوش و سُرنا می‌سازم.»

آرام تیگران پس از پایان فعالیت‌های خود در رادیو ایروان، در سال ۱۹۹۵ به آتن، پایتخت یونان، مهاجرت کرد و در آنجا ساکن شد. او در طول زندگی ۷۵ساله خود، ۲۳۰ ترانه کردی، ۱۵۰ ترانه عربی، ۱۰ ترانه سریانی و ۸ ترانه یونانی خواند. او همچنین به زبان‌های ترکی، سریانی و کردی با گویش کرمانجی آواز خوانده است. آرام تیگران در نوروز سال ۲۰۰۹ به آمد (دیاربکر) رفت. وضعیت جسمانی او در آمد وخیم شد و تحت عمل آنژیوگرافی قرار گرفت. در ۶ آگوست ۲۰۰۹، هنگامی که آرام تیگران در بیمارستانی در یونان تحت درمان بود، وضعیتش وخیم شد و در ۸ آگوست درگذشت. وصیت آرام تیگران این بود که در آمد به خاک سپرده شود؛ اما این درخواست او به بهانه «شهروند ترکیه نیست» پذیرفته نشد. به همین دلیل، پیکر آرام تیگران در بروکسل به خاک سپرده شد. خاکی از آمد برده و بر مزار آرام تیگران پاشیده شد.

نشأت گوچمن، مربی مرکز موسیقی بین النهرین، نزدیک به ۴۰ سال است که در عرصه موسیقی کردی فعالیت می‌کند. او از زمان حضور در مرکز فرهنگی بین‌النهرین در آمد تاکنون این فعالیت را ادامه داده و از میراث آرام تیگران پاسداری می‌کند. نشأت گوچمن در گفتگو با خبرگزاری کُردی ولات درباره هنرمند جاودان آرام تیگران و میراث او سخن گفت.

آرام تیگران میان موسیقی ارمنی و کردی پلی بنا کرد

نشأت گوچمن با اشاره به غنای هنر آرام تیگران گفت: «نمی‌توان هنر او را با واژه‌ها و جمله‌ها توصیف کرد. می‌توانم بگویم آرام تیگران میراثی بسیار نیرومند و بسیار غنی از خود به‌جا گذاشت. نزدیک به ۴۰ سال است که ترانه‌های او را به شاگردانم آموزش می‌دهم و تمامی ترانه‌های آرام تیگران را به نت درآورده‌ایم؛ این مایه افتخار است. او میراثی بسیار زیبا برای ما به‌جا گذاشته است. استاد آرام تیگران برای ما بسیار مهم است؛ او میان موسیقی ارمنی و کردی پلی بنا کرد. به‌راستی هر یک از ترانه‌های استاد آرام مانند یک اثر کلاسیک است. سال‌هاست که ترانه‌های آرام تیگران در میان کردها خوانده می‌شوند.»

هنرمندی بسیار متواضع بود

نشأت گوچمن سخنان خود را با این جملات ادامه داد: «پدرم به ترانه‌های استاد آرام گوش می‌داد و من از طریق پدرم با استاد آرام تیگران آشنا شدم. بعدها استاد در آمد کنسرتی داشت. وقتی به اینجا آمد، با یکدیگر آشنا شدیم. به‌راستی هنرمندی بسیار متواضع بود؛ یعنی هزاران ترانه ساخته بود و در نگاه ما بسیار قدرتمند و بسیار غنی بود، اما آمد کنار ما نشست، جومبوش خود را برداشت و برایمان ترانه خواند. یعنی تا این اندازه انسانی طبیعی و بی‌تکلف بود. واقعاً بسیار خوشحالم که استاد آرام تا این اندازه برای موسیقی کردی زحمت کشید و فعالیت کرد.»

برای ما خاطره‌ای طلایی بود

نشأت گوچمن با بیان خاطرات مشترک خود و آرام تیگران، سخنانش را این‌گونه ادامه داد: «زمانی که در مؤسسه کنار یکدیگر نشسته بودیم، به او گفتم: “استاد، سال‌هاست که ترانه‌های تو را به شاگردانم آموزش می‌دهم و در برنامه‌ها ترانه‌هایت را می‌خوانم.” او نیز گفت: “افتخار می‌کنم که هنرمندانی مانند شما و استادانی مانند شما وجود دارند که ترانه‌های مرا در آینده نیز دوباره خواهند خواند.” استاد آرام فقط یک خواننده نبود. او درد و رنج مردم کرد را با ترانه‌ها، صدا و موسیقی خود به زبان می‌آورد و خود را بسیار زیبا بیان می‌کرد. یکی از ویژگی‌های خاص او نیز این بود که کرمانجی را بسیار خوب صحبت می‌کرد. ده‌ها جوان ما با ترانه‌های او زبان خود را پیشرفت دادند. این نیز بُعد دیگری از او بود. بسیار خوشحالم و افتخار می‌کنم که استاد آرام برای فرهنگ ما تا این اندازه زحمت کشید.»

پیام آرام تیگران برای همه کودکان بود

نشأت گوچمن با اشاره به وصیت آرام تیگران و سخن او که گفته بود: «اگر بار دیگر به دنیا بیایم، هرچقدر تانک، تفنگ و سلاح وجود داشته باشد، همه آنها را ذوب می‌کنم و از آنها تنبور، جومبوش و سرنا می‌سازم»، سخنان خود را با این جملات به پایان رساند: «این سخن استاد آرام بسیار پرمعناست. من نیز مانند او فکر می‌کنم و می‌گویم بیایید ترانه‌ها را به کودکان سراسر کشور آموزش دهیم و زبان را به آنان بیاموزیم. بگذارید همه کودکان با هنر بزرگ شوند؛ این هنر می‌تواند موسیقی، تئاتر، نقاشی یا رقص کردی باشد. هر کرد باید با هنر ارتباط داشته باشد. در آن صورت آینده آنان گسترده‌تر خواهد شد. ما با احترام از استاد آرام یاد می‌کنیم.»