به گزارش کردپرس، «هِلین امید» عضو شورای رهبری کنفدرالیسم جوامع کردستان (KCK) در گفت‌وگویی با تمرکز بر تحولات سیاسی و اجتماعی ترکیه و کردستان ترکیه، خواستار پایان کامل انزوای زندان امرالی و به‌رسمیت‌شناختن وضعیت حقوقی «عبدالله اوجالان» رهبر زندانی حزب کارگران کردستان (PKK) شد و تأکید کرد که تداوم این وضعیت بی‌اعتمادی سیاسی را تشدید کرده و روندهای گفت‌وگو و حل مسئله را با بن‌بست مواجه می‌کند.

«هِلین امید» عضو شورای رهبری KCK در گفت‌وگویی با شبکه مدیا خبر، مجموعه‌ای از مواضع سیاسی و اجتماعی خود را درباره وضعیت کنونی ترکیه و کردستان ترکیه مطرح کرد. او در ابتدای سخنانش با گرامی‌داشت «جان‌باختگان ماه می» و تمامی جان‌باختگان جنبش آزادی‌خواهی کردها، ماه می را دوره‌ای سرنوشت‌ساز در تاریخ مبارزات سیاسی منطقه دانست و تأکید کرد که بسیاری از تحولات امروز ریشه در فداکاری و مقاومت نیروهای پیشین دارد.

هلین امید تصریح کرد که پیوند تاریخی میان جریان‌های چپ ترکیه و جنبش کردها از عوامل مهم شکل‌گیری مسیر کنونی مبارزه بوده و این پیوند همچنان در تحلیل‌های سیاسی این جریان جایگاه مهمی دارد. او همچنین با اشاره به نقش مبارزان زن در این مسیر، تأکید کرد که مبارزه زنان بخشی جدایی‌ناپذیر از تاریخ مقاومت در کردستان است.

بخش مهمی از سخنان او به وضعیت زندان جزیره‌ای امرالی و شرایط نگهداری از «عبدالله اوجالان» رهبر زندانی PKK اختصاص داشت. او با انتقاد از ادامه وضعیت انزوای کامل در جزیره امرالی گفت: «این شرایط باید به‌طور کامل پایان یابد و امرالی به‌عنوان یک ساختار زندان جزیره‌ای برچیده شود. ادامه قطع دیدارها و نبود ارتباط سیاسی و حقوقی با اوجالان موجب افزایش بی‌اعتمادی در روندهای سیاسی شده و بر کل فضای گفت‌وگو و احتمال حل مسائل تأثیر منفی گذاشته است.

او تأکید کرد که وضعیت کنونی نه‌تنها یک مسئله داخلی، بلکه موضوعی با پیامدهای مستقیم بر آینده سیاسی منطقه است و بدون تعیین وضعیت حقوقی روشن برای اوجالان، هیچ روند پایداری شکل نخواهد گرفت.

هِلین امید همچنین جایگاه اوجالان را فراتر از یک زندانی سیاسی توصیف کرد و او را رهبر سیاسی و اجتماعی بخش بزرگی از جامعه کرد دانست که باید موقعیتش به رسمیت شناخته شده و در چارچوب حقوقی تعریف شود.

او مدعی شد که این جایگاه سیاسی، چه از سوی موافقان و چه از سوی دولت ترکیه، به‌عنوان یک واقعیت اثرگذار پذیرفته شده است و هرگونه روند سیاسی ناگزیر از در نظر گرفتن آن است. در ادامه، او وضعیت کلی ترکیه را از منظر سیاسی و اجتماعی نقد کرد و گفت این کشور با دو بحران اساسی روبه‌رو است: «مسئله کردها و بحران دموکراتیزاسیون داخلی.» به باور او، بدون حل مسئله کردها، روند دموکراتیک شدن ترکیه ممکن نیست و بحران‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی در این کشور عمیق‌تر خواهد شد.

او در بخش دیگری از سخنانش به مسئله خشونت علیه زنان پرداخت و آن را یک بحران ساختاری و جهانی دانست، نه صرفاً یک پدیده فردی و افزود:  «ریشه این خشونت‌ها در ساختارهای قدرت و سیاست نهفته است و در موارد متعدد، نهادهای رسمی نیز در برابر آن پاسخگو نبوده‌اند.» او با اشاره به پرونده‌های اخیر مربوط به قتل و ناپدید شدن زنان، خواستار بررسی جدی و شفاف این موارد شد و تأکید کرد که بدون پاسخگویی ساختاری، امکان توقف این چرخه خشونت وجود ندارد.

در بخش پایانی، این عضو شورای رهبری KCK بر اهمیت سازمان‌یابی اجتماعی تأکید کرد و گفت هرچه جامعه کرد منسجم‌تر و سازمان‌یافته‌تر باشد، توان دستیابی به حقوق سیاسی و اجتماعی نیز بیشتر خواهد شد. به اعتقاد او، اتکا به انتظار از دولت‌ نتیجه‌بخش نیست و جامعه باید خود ساختارهای زندگی، اقتصاد و سیاست را ایجاد کند.