به گزارش کردپرس، این فرآیند به صورت عملی تحت نظارت دولتهای فدرال بغداد و دمشق و با هماهنگی طرف ترکیهای آغاز شده است.
پنجره نوشت: اولین کاروان که حامل مواد غذایی بود، نقطه آغاز حرکت خود را از ترکیه و از طریق مرز «آقچهقلعه» کلید زد.
این کاروان سپس از طریق گذرگاه «گری سپی» (تل ابیض) وارد خاک سوریه شد. کامیونها از آنجا مسیر خود را در بزرگراه بینالمللی (M4) ادامه داده و از چندین شهرک مهم از جمله (عین عیسی، تل تمر، قامشلی، قحطانیه و جوادیه) عبور کردند. در نهایت، آنها به شهرک (تل کوچر) رسیده و از طریق پایانه مرزی «ربیعه» وارد عراق شدند.
زمان و هزینه: سریعتر و ارزانتر
هرچند این مسیر از نظر مسافت کیلومتری، حدود ۱۳۰ تا ۱۵۰ کیلومتر از مسیر ابراهیم خلیل طولانیتر است (مجموع طول این مسیر حدود ۶۴۰ کیلومتر است)، اما از نظر زمانی بسیار سریعتر است.
رسیدن این کامیونها تنها ۴۸ تا ۷۲ ساعت به طول انجامیده است. این سرعت بالا به دلیل استفاده از سیستم TIR (ترانزیت بینالمللی) است. در این سیستم، کامیونها در کشور مبدا (ترکیه) پلمب میشوند و در سایر نقاط مرزی تنها پلمب و مدارک آنها بازرسی میشود؛ این امر علاوه بر صرفهجویی در زمان، هزینهها را نیز تا ۳۰٪ کاهش میدهد.
سود برای کشورها و زیان برای اقلیم
این مسیر منافع متفاوتی برای هر سه کشور به همراه خواهد داشت؛ ترکیه کالای بیشتری میفروشد، سوریه به یک گذرگاه تجاری فعال تبدیل میشود و عراق نیز علاوه بر افزایش درآمدهای خود، از وابستگی به تکگذرگاه (ابراهیم خلیل) که با ترکیه دارد و کنترل آن در دست خودش نیست، رها میشود.
اما در مقابل، این مسیر یک تهدید جدی برای موقعیت اقتصادی اقلیم کردستان به شمار میرود؛ چرا که اقلیم برای چندین دهه، تنها راه زمینی میان آنکارا و بغداد بود و اکنون این «انحصار جغرافیایی» شکسته شده است.
این واقعیت باعث میشود اقلیم کردستان درآمدهای گمرکی سرشاری را از دست بدهد. به ویژه اینکه بازرگانان به مسیر سوریه روی میآورند، زیرا در آنجا دیگر خبری از «مالیات مضاعف» (دولت اقلیم + دولت فدرال) نیست، بلکه تنها یکبار به بغداد مالیات پرداخت میکنند. این مسئله علاوه بر کاهش بوروکراسی اداری، سرعت انجام امور را نیز بالاتر میبرد.
این موضوع در بعد سیاسی نیز بر جایگاه اقلیم کردستان تاثیرگذار خواهد بود، به ویژه اینکه گذرگاه مرزی یکی از کارتهای بازی قدرتمند اقلیم در منازعات سیاسی به شمار میرفت.
آیا این مسیر جایگزین ابراهیم خلیل میشود؟
این مسیر ظرفیت توسعه و گسترش بیشتری را دارد، مخصوصاً اگر وضعیت امنیتی سوریه به ثبات بیشتری برسد. استفاده از سیستم الکترونیکی «آسیکودا - ASYCUDA» در پایانه ربیعه باعث میشود که تشریفات گمرکی بسیار سریعتر از ابراهیم خلیل انجام شود؛ جایی که کامیونها اغلب به دلیل شلوغی و روالهای اداری کهنه، چندین روز در نوبت چشمانتظار میمانند.
اگر دولت اقلیم کردستان در میزان مالیات، عوارض و سرعت انجام اقدامات گمرکی خود بازنگری نکند، مسیر (ترکیه-سوریه-ربیعه) نه تنها یک جایگزین، بلکه به «شاهراه اصلی» تبدیل خواهد شد. در آن صورت، اقلیم کردستان تنها به گذرگاهی برای تامین نیازهای سه استان خود تبدیل میشود و نقش خود را به عنوان «ترانزیت بینالمللی» برای مرکز و جنوب عراق از دست خواهد داد.
نظر شما