بیکاری 60 درصد کارگران ساختمانی کردستان؛ کولبران هم خانه نشین شده اند

به گزارش خبرگزاری کُردپرس به نقل از ایلنا، میکائیل صدیقی اظهار می کند: کارگران ساختمانی در استان‌های مرزی مانند کردستان، قبل از آمدن کروناویروس هم عموماً بیکار بودند اما الان بیکاری وحشتناک، دامان این کارگران را گرفته است؛ شاید بتوانیم بگوییم بیش از ۶۰ یا ۷۰ درصد کارگران ساختمانی کردستان در سال جدید بیکار شده‌اند.

او با ذکر این نکته که بیمه بیکاری به کارگران ساختمانی تعلق نمی‌گیرد و این کارگران صندوق، بیمه بیکاری ندارند، خواسته مهمی را مطرح می‌کند: ما انجمن‌های صنفی کارگران ساختمانی از دولت می‌خواهیم از اعتبار در نظر گرفته شده برای بیمه بیکاری کرونا، لااقل هزار یا هزار و پانصد میلیارد تومان به بیکاری کارگران در مشاغلی اختصاص بدهد که صندوق بیمه بیکاری ندارند مانند کارگران ساختمانی.

صدیقی وضعیت اشتغال کارگران ساده و روزمزد در استان کردستان را «ناگوار» توصیف می‌کند و می‌گوید: با آمدن کرونا، مرزهای کولبری کاملاً بسته شده است و کولبری کاملاً تعطیل است؛ فقط در منطقه اورامانات، ۴ تا ۵ هزار خانوار هستند که از طریق کولبری روزگار می‌گذرانند که اکنون با بسته شدن مرزها، این خانواده‌ها هیچ منبع درآمدی ندارند. بسیاری از این کولبران، زمانی کارگران متخصص یا ساختمانی بوده‌اند که به دلیل بیکاری یا تعطیلی واحدهای تولیدی به کولبری پناه آورده‌اند؛ از سوی دیگر، علیرغم بیکاری بالای ۶۰ درصدی کارگران و استادکاران ساختمانی، کردستان عراق به خاطر کرونا، اجازه ورود به کارگران و استادکاران ساختمانی نمی‌دهد؛ پیش از این، کارگران و استادکاران ساختمانی کردستان برای کار موقت به کردستان عراق می‌رفتند اما حالا این راه نیز بسته شده است.

او در ارتباط با دریافت بسته‌های معیشتی کرونا گفت: کارگران ساختمانی بیکارشده، نه وام خاصی گرفتند و نه کمک خاصی دریافت داشتند؛ خود انجمن‌های صنفی با کمک خیرین و فرمانداری‌ها، بسته‌های حمایتی غذایی با بهداشتی به کارگران رساندند اما کمک اساسی و وام و تسهیلات به این کارگران داده نشده است.

رئیس کانون انجمن‌های صنفی کارگران ساختمانی کردستان تاکید می‌کند: خواسته ما این است که به خانواده‌های کولبر یا کارگران ساختمانی، وام و بسته‌های معیشتی مکفی بدهند؛ در عین حال، دولت باید اعتباری برای پرداخت مقرری موقت بیکاری به بیکارشدگان بخش ساختمان به خصوص در استانهای مرزی و محروم اختصاص بدهد؛ اگر این اتفاق نیفتد، با توجه به اوضاع اقتصاد و رکود ساخت و ساز مشخص نیست چه زمانی این کارگران و استادکاران می‌توانند شغلی پیدا کنند و از آن طریق، معیشت خانوار خود را تامین کنند.