آموزش رایگان، حق کودکان بازمانده از تحصیل است

به گزارش کردپرس، درس خواندن و مدرسه رفتن شاید برای بسیاری از ما به سادگی آب خوردن و جزء لاینفک زندگی باشد اما کودکانی هستند که از این قسمت از زندگی باز می مانند و شرایط رفتن به مدرسه را ندارند. اگر دختر باشند که سهم آنها در کودکی رفتن به خانه شوهر می شود و اگر پسر باشند باید بار زندگی را بر دوش بکشند و کمک خرج خانواده شوند.

هر سال آماری از بازماندگان از تحصیل در کردستان منتشر می شود و انتظار می رود که این آمار روز به روز در حال کاهش و حتی به طور کامل ریشه کن شود اما وقتی معاون آموزش ابتدایی آموزش و پرورش استان خبر از شناسایی 527 دانش آموز دختر و پسر تارک و بازمانده از تحصیل در سال جاری می دهد که از این تعداد تاکنون 280 نفر جذب مدارس شده و 247 نفر باقی مانده است؛ در مقایسه ای با سال های گذشته می بینیم که آمار نه تنها کاهش نیافته بلکه در حال افزایش هم است.

این آمار در سال 94، 391 نفر بوده و به گفته معاون آموزش ابتدایی، از این تعداد کودک بازمانده از تحصیل که در استان شناسایی شده، 193 نفر در همان سال در مدارس جذب و 198 نفر باقی مانده به دلایل مختلفی از قبیل بیماری، وضعیت معیشتی و ... جذب نشده اند. در سال 96 هم 320 کودک بازمانده از تحصیل شناسایی شده که 234 نفر از آنها جذب شدند. کارشناسان علوم اجتماعی درآمد کم خانواده‌ها و فقر را عامل اصلی بازماندگی از تحصیل کودکان می‌دانند. بنابراین با توجه به اینکه مدارس دولتی هم از حالت رایگان خارج شده و داد بسیاری از خانواده ها درآمده، همین می تواند بزرگترین عامل بازماندن از تحصیل کودکان رشد یافته در خانواده های بی بضاعت باشد. با اوضاع اقتصادی نابسامانی هم که در سال جاری دامن مردم را گرفته است، آمار بازماندگان از تحصیل در کردستان افزایش یافته و به جای اینکه به سوی ریشه کنی بیسوادی در پایتخت فرهنگ و هنر برویم، این معضل رو به فزونی است.

در اصل 30 قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران آمده است:
«دولت موظف است وسایل آموزش و پرورش رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را تا سر حد خودکفائی کشور به طور رایگان گسترش دهد.» اما آنچه که اکنون در مدارس دولتی مشاهده می شود اخذ مبالغ اجباری از دانش آموزان برای تامین هزینه های مدارس است به این دلیل که به گفته مدیران و معلمان مدارس دولتی، بودجه بسیار ناچیزی در اختیار آنها قرار می گیرد که نمی توانند چرخ مدرسه را بچرخانند بنابراین به ناچار باید تامین بخشی از این هزینه ها را دانش آموزان بر دوش بگیرند.

البته علاوه بر اوضاع اقتصادی خانواده ها، کمبود کلاس های درس و معلم در بسیاری از مناطق روستایی هم دلیلی بر بازماندن از تحصیل کودکان این مناطق است. یک معلم که نخواست نامش فاش شود می گوید: تعدادی از مدارس روستاهای استان تنها یک کلاس درس دارند و در این یک کلاس باید تنها یک معلم برای شش پایه تحصیلی تدریس کند. او ادامه می دهد: این نوع آموزش نه تنها هیچ سودی برای دانش آموزان ندارد بلکه به دلیل اینکه تدریس همزمان شش پایه تحصیلی از توان یک معلم خارج است، او را برای کار بی انگیزه می کند و در نتیجه کودکان هم انگیزه ای برای درس خواندن در اینگونه مدارس ندارند.

این شرایط در حالی است که جوانان تحصیلکرده بسیاری که به علت نبود کار مناسب خانه نشین شده اند، حاضرند در مدارس روستایی تدریس کنند و کودکان این مناطق را از بیسوادی نجات دهند. آموزش و پرورش می تواند از این ظرفیت عظیم قشر تحصیلکرده بیکار استفاده کند و آنها را جذب سیستم آموزشی کند تا شاید بدین وسیله معضل بیسوادی از استان رخت بربندد و دیگر شاهد ترک تحصیل یا بازماندن هیچ کودکی از تحصیل نباشیم.

گزارش/زیبا هوشمند