۱۵ سال انتظار در سایه وعده‌هایِ پوچ / دکتر هادی نوروزی
خبرگزاری کردپرس _ دنیایِ مدیریتِ اجرایی، «قولِ مساعد» ابزاری است برای پیشبردِ پروژه‌ها؛ اما وقتی این واژه به ابزاری برای فرار از مسئولیت‌پذیری و اِطاله‌یِ وقت تبدیل شود، چیزی جز «شعار توخالی» معنا نخواهد داشت. پرونده‌یِ راکد ماندنِ کارخانه‌یِ اسیدسیتریک کرمانشاه، نمونه‌یِ بارزِ این بن‌بستِ مدیریتی است؛ جایی که میانِ کلماتِ مسئولان و واقعیت‌هایِ صنعتی، هزاران کیلومتر فاصله وجود دارد.
در دیدارِ اخیرِ استاندار کرمانشاه با مدیرعامل شرکتِ «شستا»، بار دیگر همان سناریویِ تکراری و فرسوده تکرار شد. مدیرعامل شستا، به عنوان سرمایه‌گذار اصلی و اصلی‌ترین حلقه‌یِ زنجیره‌یِ تصمیم‌گیری، بدون ارائه‌یِ هیچ‌گونه نقشه‌ی راه، جدولِ زمانی یا توضیحاتِ فنی، تنها به یک «قولِ مساعد» برای پیگیریِ راه‌اندازیِ مجددِ این واحدِ صنعتی بسنده کرد. این پاسخِ کوتاه و مبهم، نه تنها گرهی از مشکلِ این کارخانه‌یِ استراتژیک نمی‌گشاید، بلکه گویی بر ناامیدیِ فعالانِ اقتصادی در استان افزوده است.
نکته‌یِ تکان‌دهنده در این پرونده، پیشینه‌یِ زمانیِ آن است. کارخانه‌یِ اسیدسیتریک کرمانشاه اکنون بیش از ۱۵ سال است که در وضعیتِ رکود و توقف به سر می‌برد. طی این ۱۵ سال، مدیرانِ مختلفِ شرکتِ شستا، بارها و بارها با همان لحنِ اطمینان‌بخش و همان وعده‌هایِ کلی، وعده‌یِ بازگشتِ این واحدِ صنعتی را داده‌اند، اما در عمل، هیچ قدمِ عملیاتی که نشان‌دهنده‌یِ اراده‌ای برای عبور از رکود باشد، برداشته نشده است.
تکرارِ یک وعده‌یِ بی‌نتیجه، دیگر «تلاش برای حل مشکل» نیست، بلکه نوعی «بی‌تفاوتیِ ساختاری» تلقی می‌شود. کارخانه‌ای که ۱۵ سال از عمرِ تولیدیِ خود را در سکوتِ تجهیزات سپری کرده، نیازمندِ «برنامه‌یِ عملیاتیِ شفاف» و «تعهدِ مالیِ ملموس» است، نه «قول‌هایِ مساعد» که در نهایت به بن‌بستِ همان سال‌هایِ گذشته ختم می‌شوند. پرسشِ اصلی اینجاست: آیا مسئولانِ ارشد، به دنبالِ احیایِ یک صنعتِ کلیدی هستند یا صرفاً در پیِ تمدیدِ روندِ همیشگیِ وعده‌هایی هستند که هیچ‌گاه به واقعیت تبدیل نخواهند شد؟
دیدگاه کاربران