به گزارش کردپرس، در حالی که مقامات کرد طی سال‌های گذشته بارها شمار نیروهای نیروهای دموکراتیک سوریه وابسته به کردها را حدود ۱۰۰ هزار نفر اعلام کرده بودند، روند ادغام این نیروها در ساختار نظامی دولت جدید سوریه تاکنون تنها شامل چند هزار نیرو شده است؛ مسئله‌ای که اکنون به یکی از مهم‌ترین ابهام‌های آینده سیاسی و امنیتی کردهای سوریه تبدیل شده است.

پس از درگیری‌های گسترده زمستان ۲۰۲۶ میان نیروهای دولت انتقالی سوریه و SDF، دو طرف در ژانویه به توافق آتش‌بس و ادغام تدریجی نیروهای کرد در ساختار دولت مرکزی رسیدند. شبکه الجزیره گزارش داد این توافق پس از پیشروی سریع ارتش سوریه در مناطق تحت کنترل کردها حاصل شد و بر اساس آن، نهادهای نظامی و اداری کردها به‌صورت مرحله‌ای در ساختار دولت دمشق ادغام می‌شوند.

طبق متن توافق منتشرشده توسط هاوار نیوز، قرار شد سه تیپ نظامی از نیروهای دموکراتیک سوریه در مناطق جزیره و یک تیپ در کوبانی زیر نظر وزارت دفاع سوریه سازمان‌دهی شوند. همچنین نیروهای امنیت داخلی و نهادهای اداری خودگردان نیز به‌تدریج در ساختار دولت مرکزی ادغام شوند.

با این حال، گزارش‌های ماه‌های اخیر نشان می‌دهد شمار نیروهای ادغام‌شده فاصله قابل توجهی با آمار ۱۰۰ هزار نفری اعلامی کردها دارد. سیریان آبزرور به نقل از سیپان حمو، معاون وزارت دفاع سوریه در امور مناطق شرقی، گزارش داده است که تاکنون تنها چهار تیپ کردی وارد ساختار رسمی ارتش شده‌اند و روند ادغام هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد. او تصریح کرده که شمار نیروهای دموکراتیک سوریه بسیار بیشتر از ظرفیت این چهار تیپ است و برای جذب نیروهای باقی‌مانده باید ساختارهای نظامی جدیدی ایجاد شود.

هم‌زمان، چارلز لیستر، تحلیلگر ارشد انستیتو خاورمیانه (MEI)، در گزارشی اعلام کرده است که تاکنون حدود ۵۲۰۰ نیروی کرد وارد زنجیره فرماندهی وزارت دفاع سوریه شده‌اند و حدود ۱۰ هزار نیروی امنیت داخلی نیز قرار است در وزارت کشور ادغام شوند. به نوشته او، این روند اگرچه ادامه دارد، اما هنوز تا تکمیل فاصله زیادی دارد.

این اختلاف عددی باعث شده بسیاری از تحلیلگران در صحت برآوردهای پیشین درباره شمار واقعی نیروهای دموکراتیک سوریه تردید کنند. منابع غربی و کردی می‌گویند رقم ۱۰۰ هزار نفر احتمالاً شامل طیف گسترده‌ای از نیروهای محلی عرب، نیروهای امنیت داخلی، نگهبانان زندان‌های داعش، نیروهای زن، یگان‌های پشتیبانی و ساختارهای عشایری بوده است؛ نه صرفاً هسته اصلی یگان های مدافع خلق و یگان های مدافع زنان.

روزنامه لوموند فرانسه در گزارشی درباره تحولات شمال شرق سوریه نوشت بخش بزرگی از نیروهای عرب وابسته به SDF پس از عملیات ارتش سوریه در دیرالزور و رقه، یا سلاح خود را تحویل داده‌اند یا وارد روند «مصالحه» با دمشق شده‌اند. این گزارش تأکید می‌کند که فروپاشی سریع خطوط دفاعی  نیروهای دموکراتیک سوریه در مناطق عرب‌نشین، نشان داد انسجام واقعی این نیروها به‌مراتب کمتر از تصویر رسمی ارائه‌شده در سال‌های گذشته بوده است.

در همین حال، اختلاف اصلی میان دمشق و فرماندهان کرد اکنون بر سر سرنوشت هسته اصلی نیروهای کردی باقی‌مانده است. الجزیره گزارش داده که دولت سوریه اصرار دارد همه نیروها به‌صورت فردی در ارتش جذب شوند و هیچ ساختار نظامی مستقل یا موازی باقی نماند. احمد الشرع نیز تأکید کرده که توافق جدید بر «ادغام کامل» نیروهای دموکراتیک سوریه در ارتش سوریه استوار است.

در مقابل، فرماندهان کرد تلاش می‌کنند بخشی از ساختار سازمانی و هویت نظامی خود را حفظ کنند. سیپان حمو در گفت‌وگو با رسانه‌های کردی گفته است روند ادغام باید «تدریجی و سازمان‌یافته» باشد و نیروهای کرد در قالب تیپ‌های مشخص منطقه‌ای فعالیت کنند.

برخی گزارش‌ها حاکی است یکی از پیچیده‌ترین پرونده‌های مذاکرات، وضعیت یگان‌های زنان یا YPJ و نیروهای ویژه ضدتروریسم است. دمشق تاکنون با حفظ ساختار مستقل این نیروها موافقت نکرده و مذاکرات درباره آن ادامه دارد.

هم‌زمان، بخشی از نیروهای باقی‌مانده احتمالاً به زندگی غیرنظامی بازخواهند گشت. کارشناسان مسائل سوریه معتقدند پس از خروج آمریکا و فروپاشی کنترل نیروهای دموکراتیک سوریه بر بخش بزرگی از مناطق عرب‌نشین، شمار واقعی نیروهای وفادار به پروژه نظامی ـ سیاسی کردها اکنون بسیار کمتر از آمارهای اعلامی گذشته است.

الجزیره در تحلیلی به قلم چارلز لیستر نوشت مسئله ادغام نیروهای مسلح همچنان یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های دولت انتقالی سوریه است و حل‌وفصل وضعیت نیروهای کرد، تعیین‌کننده شکل نهایی ساختار امنیتی سوریه پساجنگ خواهد بود.