به گزارش کردپرس، یادداشت منتشرشده از سوی مایک پنس، معاون اول دونالد ترامپ در دوره اول ریاست جمهوری او  در نشریه National Review با عنوان «آزادی مذهبی نخستین آزمون سوریه است»، بر این محور استوار است که مشروعیت دولت جدید سوریه در گرو نحوه رفتار آن با اقلیت‌های آسیب‌پذیر، به‌ویژه مسیحیان و کردها خواهد بود.

پنس سقوط حکومت بشار اسد را نقطه عطفی می‌داند، اما تأکید می‌کند که این تحول تنها زمانی معنادار است که به جایگزینی یک ساختار با شکلی دیگر از اقتدارگرایی منتهی نشود. از نگاه او، معیار سنجش هر حکومت جدید در خاورمیانه، نحوه برخورد با اقلیت‌های دینی و قومی است.

در بخش مربوط به کردها، پنس بر سابقه همکاری نزدیک نیروهای کرد با ایالات متحده در مبارزه با داعش تمرکز می‌کند. او یادآوری می‌کند که نیروهای کرد در کنار ارتش آمریکا علیه داعش جنگیدند و هزینه سنگینی پرداختند؛ بنابراین واشنگتن نباید اکنون که معادلات سیاسی تغییر کرده، این متحدان سابق را نادیده بگیرد. اشاره او به توافق اخیر برای ادغام نیروهای کرد در ساختار دولت سوریه است که اگرچه از نظر او می‌تواند به ثبات کمک کند، اما تنها در صورتی قابل قبول است که داوطلبانه، همراه با تضمین‌های قانون اساسی و مشارکت واقعی سیاسی باشد. در غیر این صورت، «ادغام» می‌تواند به تعبیر او به معنای «تبعیت اجباری» باشد.

پنس همچنین نسبت به سوابق ایدئولوژیک رهبران جدید دمشق هشدار می‌دهد و می‌گوید تغییر لحن سیاسی کافی نیست و دولت جدید باید در عمل پایبندی خود به آزادی مذهبی، امنیت اقلیت‌ها و پاسخگویی در برابر نقض حقوق بشر را نشان دهد. او تأکید می‌کند که آمریکا نباید بدون شروط روشن، به عادی‌سازی روابط یا ارائه کمک‌های بازسازی تن دهد.

در مجموع، پیام محوری یادداشت این است که آینده سوریه و نوع رابطه آن با جامعه بین‌المللی، مستقیماً به نحوه رفتار با کردهای سوریه و دیگر اقلیت‌ها گره خورده است. از نگاه پنس، حمایت از حقوق کردها نه صرفاً یک تعهد اخلاقی، بلکه بخشی از منافع امنیت ملی ایالات متحده محسوب می‌شود.