روزهای سخت آوارگی؛اما هنوز امید به بازگشت!
به گزارش کُردپرس،پس از حمله ارتش ترکیه و جهادیون وابسته به این کشور به عفرین در سال ۲۰۱۸، نزدیک به ۳۰۰ تا ۵۰۰ هزار نفر از مردم‌این شهر آواره شدند و امروز در کمپ‌های منطقه "شهبا" و "تل رفعت" زندگی سختی را به سر می‌برند. دو سال پیش ارتش ترکیه و جناح‌های تندرو و مخالف مسلح سوریه حمله به عفرین و روستاهای اطراف آن را آغاز کردند و این شهر در معرض حملات شدید هوایی و زمینی قرار گرفت.خبرنگار کُردپرس آن زمان برای پوشش میدانی این حمله به عفرین رفته بود و از نزدیک شاهد حجم کشتار و ویرانی‌ها بود.نبردها حدود دو ماه ادامه یافت و در نهایت با خروج نیروهای کُرد و مردم،شهر به کنترل ارتش ترکیه و گروه‌های عمدتا وابسته به النصره و القاعده که در قالب ارتش ملی سوریه با ترکیه همکاری می‌کردند،در درآمد.
کُردپرس برای بازیاد مسئله عفرین حال و روز آوارگان عفرینی که اینک در کمپ زندگی می‌کنند،جویا شده است.آن‌ها از آن روزهای سخت جنگ می‌گویند و این که هنوز امید به بازگشت دارند.
«احمد قره علی» می‌گوید: آن روزها،روزهای سیاهی بودند.یادم می‌آید،عصر روز چهلم از حمله ترکیه جلوی در خانه ایستاده بودم،ساعت چهار بعداز ظهر بود که هواپیما محله ما را هدف قرار داد.ترسیده بودم.مردم از خاته‌ها بیرون آمده بودند.هواپیماها خانه ها و حیوانات را نیز هدف قرار می‌دادند.آن‌ها سد عفرین را هم از کار انداخته بودند و آب را قطع شده بود.از طرف دیگر در تأمین آب و نان مشکل داشتیم.روزهای بسیار دشواری بود.
وی ادامه داد:ما در شهر و وطن خودمان زندگی می کردیم و هیچ تهدیدی برای دولت ترکیه ایجاد نکرده بودیم،اما ترکیه با چراغ سبز روسیه حمله‌ای را آغاز کرد و هدفش هم تغییر جمعیتی شمال سوریه است.
این آواره عفرینی ضمن بیان این مطلب که ترکیه قصد بیرون‌رفتن از سوریه را ندارد،گفت: تا زمانی که ارتش ترکیه از سوریه خارج نشود و جامعه جهانی و کشورهای اروپایی بازگشت ایمن مردم را تضمین کنند،مردم نمی‌توانند به عفرین برگردند.
«آزاد حبش» یکی دیگر از مهاجران عفرینی که ساکن اردوگاه "سردام" است به کُردپرس گفت: ۲۰ ژانویه، هواپیماهای ترکیه و توپخانه آن‌ها مرکز شهر عفرین بمباران کردند.من در محله "محمودیه" بودم.زمین زیر پای ما لرزید و دود سیاهی از شهر بلند شد.آن‌ها قتل عام شهر را آغاز کردند.ترکیه خانه‌ها،کودکان و کودکان و زنان را هدف قرار می‌داد.ما انتظار داشتیم با دخالت قدرت‌های جهانی و منطقه‌ای این حملات متوقف شوند اما سکوت بین المللی امیدمان را ناکام گذاشت.
وی افزود: ما مجبور شدیم از شهر خارج شویم زیرا اوضاع غیرقابل تحمل شده بود.مردم ما به زمین و درختان زیتون خود پیوند خورده‌اند و نمی توانند بدون آن زندگی کنند.
وی ادامه داد:مردم از طریق کوه از شهر خارج شدند.کودکان بسیار وحشت‌زده شده بودند و من انتظار نداشتم که این تعداد غیرنظامی و کودک کشته شوند.در شرایط بسیار سختی از کوه عبور کردیم.
این آواره عفرینی خاطرنشان کردد: ما مجبور شدیم از شهر بیرون بیرویم چون که جان زنان و کودکانمان در خطر بود، به همین خاطر برای برای محافظت از خود حاضر به ترک شهر شدیم.
دیدگاه کاربران