کارگران کردستانی و کرمانشاهی در سلیمانیه دستفروشی می کنند/ کارگر ساده ایرانی در میان عراقی ها خریدار ندارد

به گزارش خبرگزاری کُردپرس، آنچه که از مهاجرت کارگران ایرانی به اقلیم کردستان قابل تامل است، پدیده دستفروشی است که در آنجا از این راه درآمد کسب می کنند و خانواده هایشان را در ایران تامین می کنند.

یک عضو اتاق بازرگانی تهران امروز در گفت و گویی که با ایلنا داشته، گفته است که در اقلیم کردستان بیشتر مردم استان‌های غربی به خصوص کردهای آذربایجان غربی حضور دارند اما در سلیمانیه اهالی کردستان و کرمانشاه حضور پررنگ‌تری دارند. در قسمت جنوب عراق یا عرب نشین نیز ساکنان استان لرستان و خوزستان بیشتر هستند.

او از مسائلی هولناک درباره حضور کارگران ساده ایرانی در عراق پرده برداشته است. به گفته او، کارگران ایرانی در اقلیم کردستان که دستفروشی می کنند، جای خواب ندارند و ماشین هایشان را که از ایران به آنجا کاپوتاژ می کنند هم جای خواب شان می شود هم جای کار. با آن به مناطق مختلف عراق به ویژه اقلیم کردستان سفر می کنند و اجناس مختلفی مانند صنایع دستی، آباژور، تابلوهای دیواری و لوازم جانبی موبایل می فروشند.

نبود سازمان دهی مناسب برای کارگران ایرانی

علی شریعتی از مسائل دیگری هم پرده بر می دارد. مسائلی مانند افزایش مهاجرت زنان ایرانی به اقلیم، افزایش مهاجرت تحصیلکردگان ایرانی به این منطقه و همچنین پدیده تازه برده داری مدرن در جنوب و شمال عراق که با پرداخت 3 تا 4 هزار دلار می‌توانید مالک یک نوکر و یا کلفت فلیپینی و بنگلادشی شوید.

او برخی سوء استفاده های کارفرمایان عراقی و ایرانی از کارگران ایرانی را هم افشا می کند: «کارفرماهای ایرانی با سوء استفاده از احساسات مذهبی به کارگران رقم پایین‌تری پرداخت می‌کنند و در ازای آن برای آنها هر روز سرویس زیارت کربلا یا نجف می‌گذارند یا اینکه اخیرا کارفرماهای عراقی و ایرانی به کارگران دیگر دلار نمی‌دهند و به صورت ریال با آنها توافق می‌کنند.»

حالا دیگر کارگران ساده ایرانی قابل قبول کارفرماهای عراقی نیستند و کمتر از گذشته تمایل به پذیرش آنها دارند چرا که به گفته این عضو اتاق بازرگانی تهران، کارگر ساده باید یکسری حداقل‌ها را دارا باشد و آن تسلط بر زبان، آداب و فرهنگ اجتماعی، طرز برخورد مناسب با توریست‌ها و به خصوص خانم‌ها است که متاسفانه تعداد کمی از افرادی که به عنوان کارگر ساده از ایران به اقلیم رفته‌اند این شاخص را داشته‌اند. ضمن آنکه با هجوم افراد متقاضی کار، کارفرماهای عراقی افرادی که تحصیلات دانشگاهی دارند را در اولویت قرار می‌دهند چون اکثرا این افراد مشخصات فوق را دارا هستند.

اما فارغ از این ماجراها، عدم حمایت ایران از کارگران مهاجر هم قابل تامل است در حالیکه کارگران سایر کشورها مانند بنگلادش، فیلیپین و اتیوپی از حمایت کشورهایشان برخوردار هستند و به همین دلیل کارفرمایان بیشتر تمایل دارند که با انها قرارداد ببندند. علی شریعتی در این باره توضیح داده است: اکنون کارگران بنگلادشی، فیلیپینی و اتیوپی که توانسته‌اند کارهای خدماتی را قبضه کنند علاوه بر اینکه به حداقل‌ها راضی هستند توسط شرکت‌ها و سازمان‌های دولتی کشور متبوع خود ساماندهی می‌شوند. به طور مثال مدیر یک هتل ترجیح می‌دهد با یک شرکت فیلیپینی یا بنگلادشی در خصوص استخدام کارگر قرارداد ببندد تا در خیابان‌ها به دنبال افرادی باشد که ضامن مشخصی ندارند. ضمن آنکه این کارگران شرکتی کاملا آموزش دیده هستند.

به گفته او در کارهای تخصصی ساختمانی هم به طور کامل استاد کارهای ایرانی بازار را قبضه کرده‌اند به طور مثال یک گچ کار یا سنگ کار ایرانی حداقل روزی 25 هزار دینار یا 250 هزار تومان دریافت می‌کند که در صورت رونق کار ساختمانی در ایران باز هم چنین رقمی به یک اوستا کار پرداخت نمی‌شد.

اما شریعتی گفته است که فروشندگان، مدیران مارکتینگ و کارمندان این منطقه هم اکثرا سوری و ترک هستند اما در چند ماه اخیر خانم‌های ایرانی حضور پررنگی در اقلیم کردستان داشتند و توانستند در حوزه‌های مختلف از جمله امور کارمندی جای ثابتی پیدا کنند.

این عضو اتاق بازرگانی همچنین یادآور شده است که بیشتر ایرانی‌های حاضر در عراق پس از پایان ویزا و مدت اقامت خود باز هم در این کشور می‌مانند و اگر کارفرما حقوق آنها را به هرعلتی پرداخت نکند چون آنها غیرقانونی در این کشور هستند عملا امکان طرح دعوی را ندارند یا اینکه از همان اول پاسپورت آنها به عنوان ضمانت گرفته می‌شود و دیگر اجازه تمدید اقامت به آنها داده نمی‌شود.