چرا فرمانداران در قروه خوشبخت نمی شوند!/ شایعه تغییر فرماندار قروه با رویکرد انتخاباتی

به گزارش خبرنگار کردپرس، تغییرات سازمانی از همه نظر برای روند پیشبرد اهداف و رشد توسعه لازم است اما اینکه این تغییرات چگونه و با چه نیتی صورت گیرد مقوله ای است که از نظر کارشناسان مدیریت اجرایی باید مهم تر از خود تغییر باشد. البته تغییر در سازمان تنها به جنبه نیروی انسانی آن باز نمی گردد بلکه به تغیر درون فردی در قالب روند کاری و برنامه ریزی برای رشد سازمان مرتبط است.

در کشورهای توسعه یافته مدیریت تغییر به نحوی صورت می گیرد که بیشتر به درون فردی می رسد تا درون سازمانی این در حالی است که در کشور ایران همیشه تغییرات درون سازمانی با محوریت نیروی انسانی دیده می شود و این معضلی شده که از نظر محققان مدیریت اجرایی به نادرستی و ضد انگیزه بودن پیوند می خورد.

همچنین نکته مهمی که در روند توسعه سازمان ها مهم به نظر می رسد مربوط به بازه زمانی تغییرات است. یعنی اینکه طبق مدل های رفتار سازمانی اگر تغییر نیروی انسانی به صورت مستمر و در مدت زمان کمی باشد قطع به یقین بر روی بهره وری کار تأثیر می گذارد و چه بسا به نابودی هم می کشاند.

با این وصف در کشور ایران و متعاقباً در استان کردستان این شیوه تغییر کاملاً نادرست در حال اجرا شدن است. شیوه ای که به جای تغییر درون فردی به تغییر نیروی انسانی می پردازد آن هم با مدت زمان کوتاه یعنی هر چند وقت یکبار فردی برکنار و دیگری جایگزین می شود. همین است که تعادل و توازن میان دستگاه های اجرایی و نیروهای کار وجود ندارد و خطا و تحلیل اشتباه در پیام ایجاد می گردد.

این روند اشتباه اما بیشتر گریبان شهرستان ها را گرفته به طوری که اخیراً در شهرستان قروه با جمعیت بیش از 140 هزار نفر اسیر پروسه نادرست تغییرات سازمانی شده و هر سال با یک فرماندار روزگار می گذراند. شهرستانی که نه تنها درگیر تغییر زودهنگام فرمانداران است بلکه تقریباً از 31 شهریور ماه سال گذشته تا کنون پست معاونت سیاسی فرمانداری خالی بوده و اینکه چرا نزدیک به یک سال است باوجود آنکه بنا به اظهارات فرماندار قروه تا کنون دو نفر برای این پست مهم معرفی شده اند اما هیچکدام مورد تأیید قرار نگرفتند و همچنان فردی برای این پست انتصاب نشده! خود جای سؤال دارد و از طرفی هم وقتی ناکارآمدی معاونت عمرانی فرمانداری دیده می شود باید گفت با این شیوه؛ قروه در منجلاب سیاست و دخالت... دست و پا می زند.

قروه سوار بر اتوبوس تغییرات

پنجم اردیبهشت ماه سال 97 در مراسم معارفه فرماندار شهرستان قروه؛ معاون سیاسی استاندار کردستان اعلام کرد که «مایه تأسف و نگرانی است که در شهرستان قروه عمر خدمتی فرمانداران کوتاه بوده و اظهار امیدواری کرد که طلسم عمر کوتاه خدمت فرمانداران قروه شکسته و ثبات مدیریتی در این شهرستان حاصل شود».

حال با گذشت یک سال و 4 ماه از آن روز و آن معارفه؛ شایعاتی مبنی بر تغییر فرماندار شهرستان قروه پررنگ شده به طوری که بررسی های خبرنگار کردپرس نشان می دهد حتی جانشین سفارش شده! هم برای این پست در نظر گرفته شده است.

در این میان باتوجه به شرایط تعیین شده برای فرمانداران از اسکان در منطقه خدمتی تا روند متعادل مدیریت و دیگر موارد، این سؤال پیش می آید وقتی شرایط مدنظر توسط فرماندار فعلی رعایت شده، پس دلیل اینکه امکان تغییر زودهنگام وی وجود دارد، چیست؟ آیا دست های پنهان در کارند یا جریانات پشت پرده؟

در واقع از مجموع 26 فرمانداری که در شهرستان قروه خدمت کرده اند بیشترین روند تغییرات مربوط به دولت تدبیر و امید بوده و این نشان می دهد سیاست های مدیریت تا چه میزان سست و لرزان پیش رفته، به طوری که در طول 5 سال اخیر 4 فرماندار در قروه تغییر کرده و می رود که به پنجمین مورد هم برسد.

تمامی این تغییرات در حالی است که هر سال مسئولان استانداری از حکم چهارساله و تلاش برای ثبات مدیریتی در شهرستان سخن می گویند و شعار سر می دهند اما حتی نمی گذارند این طلسم کوتاه بودن مدیریت ارشد شکسته شود و حداقل تا دو سال قد بکشد.

بازی سیاسی یا پیشبرد توسعه؟!

از طرفی با هر تغییری در این چند سال همین که قروه می خواهد به ثباتی برسد به یکباره اتوبوس تغییرات در قروه شروع به حرکت کرده و فرماندار جدیدی را برای سکانداری شهرستان قروه معرفی می کند این در حالی است که فرمانداری شهرستان مریوان هم که درگیر همین خط تغییر شده با گذشت نزدیک یه یک سال و نیم همچنان با سرپرست اداره می شود و گویا این سیستم تغییر در کردستان دکمه توقف ندارد.

باید دانست فرماندار نقش مؤثری در روند توسعه و ایجاد وحدت در جامعه دارد اما با عمر کم مدیریتی حتی نمی تواند عملکرد ملموسی از خود بر جای بگذارد، چرا که تا به مسایل مرتبط آشنا می گردد ناچار می شود خود را برای رفتن آماده کند و با این وصف نمی توان انتظار داشت فرمانداران قروه با مدیریت یک ساله خود خوب عمل کرده و در راستای توسعه شهرستان گام بردارند و حتی جای انتقاد از آنان هم نمی ماند.

در این میان عکس العمل مردم هم در نوع خود جالب است. مردم تا می آیند عملکرد فرماندار خود را بسنجند به برنامه ریزی برای تغییر او می رسند و می مانند با هزاران سؤال بی پاسخ و اینکه چه می توانند از شخص اول شهرستان با عمر مدیریتی اندک بخواهند. این واماندگی در حالی است که بررسی ها نشان می دهد بسیاری از مسئولان استانی برای حفاظت از جایگاه خود تن به پذیرش سفارش های نادرست می دهند و در واقع قربانگاه تغییر راه انداخته اند نه مدیریت تغییر.

شیوه تغییرات در کردستان به گونه ای است که یا درگیر بازیهای سیاسی می شود یا دخالت های افراد مختلف از هر قشری. معضلی که می تواند شوق ویرانگری در استان را رقم بزند و به انهدام توسعه بیانجامد و تا زمانی که این وضعیت ناسامان ادامه دارد و این خط کشی های زمانی شناسایی نمی شوند امکان بروز هرگونه انجماد جریان توسعه مدار وجود دارد.

در واقع همه این تغییرات که ناشی از یکسری بازیهای سیاسی و زد و بندهای غیراصولی است شاید برای بسیاری نان و آب شود اما برای مردم جز ضرر و زیان هیچ ندارد.

نقش مقاومت در برابر تغییر

آنچه در برابر مدیریت تغییر اهمیت دارد مدیریت مقاومت است. در هر فرآیند تغییر، میزان مشخصی مقاومت صورت می‌­گیرد مقاومتی که به دور از منفعت طلبی باشد و بداند که اگر این تغییر صورت گیرد اصلاح امور در آن نیست و بنابراین مدیریت مقاومت ایجاد می شود.

اینجا این سد مقاومت می تواند به‌ صورت فردی یا سازمانی رخ دهد که در نوع فردی به قدرتی که دارد باز می گردد و در نوع سازمانی هم به سیاست فشاری که دارند مرتبط است. البته این مقاومت در برابر تغییرات درون سازمانی است نه درون فردی و اینکه این مقاومت اگر در برابر تغییرات نادرست صورت گیرد تأثیرگذار خواهد بود.

حال باید پرسید در برابر تغییرات زودهنگام مدیران ارشد شهرستان قروه این مقاومت تا چه میزان بوده؟ و مهم تر از همه از طرف چه کسانی یا سازمانی صورت گرفته است؟!

ساخت به جای انهدام

به قول «حسن نراقی» در کتاب «پی نکته هایی بر جامعه شناسی خودمانی»؛ کشور ایران علاقه وافری به شوق ویرانگری دارد. بدین صورت که هر مدیر و نماینده و ... به محض اینکه وارد حوزه ای می شود در ابتدا لازم می بیند به قول خودش دست به «پاکسازی» بزند. در این پاکسازی اولین موردی هم که سراغ آن می رود کسانی هستند که او آنان را قبول ندارد و یا تابع دستوراتش نمی بیند و این است که به راحتی نوشیدن یک لیوان آب خوردن حکم به برکناری افراد می زند و در این میان به هیچ وجه به تبعاتی که این برخورد در پیش دارد توجهی نشان نمی دهد.

در این بین اگر فرد جوانی در رأس امور باشد فوراً به بی تجربه گی او و بچه بودنش اشاره می کنند و مدعی می شوند همین بی تجربه گی توسعه منطقه را به خطر می اندازد و از طرفی هم معلوم نیست واقعاً برای توسعه است که می جنگند و دغدغه دارند یا برای یکسری از منافع شخصی خود که به دروازه ورود نرسیده!

چگونه می شود از فرد یا افرادی صرفاً به خاطر اینکه در فلان مورد تصمیمش مطابق منافع و یا حداقل میل شخصی همان مشتاقان ویرانگری نبوده به سادگی گذشت و تن به برکناریشان داد؟! این شیوه مدیریت تغییر نه براساس استاندارد کاری و اهداف سازمانی است و نه براساس پیشبرد توسعه! بلکه به نظر می رسد تنها مطابق نظرات شخصی و منافع عده ای خاص است و بس...

این شوق ویرانگری به گونه ای است که افراد دخیل در آن ضمن لذت بردن از تخریب و منهدم کردن، به خیال خود طرحی نو می اندازند و اینجاست که باید گفت «مبارزه را باید در ساخت جست و جو کرد نه در انهدام».../

* گزارش: زیبا امیدی فر