ایران در سکوت جهانی، مانع از بزرگ‌تر شدن فاجعه‌ حلبچه‌ شد

کردپرس: هزاران نفر از شهروندان اقلیم کردستان عراق، شنبه 25 اسفند ماه 1397 به مناسبت سی و یکمین سالگرد قتل‌عام مردم حلبچه که با فرمان صدام حسین، دیکتاتور وقت عراق و با استفاده از گازهای سمی در تاریخ 16 مارس سال 1988 صورت گرفت، در استان های اربیل، سلیمانیه، دهوک و به ویژه، حلبچه اجتماع و به احترام قربانیان این فاجعه مراسم های یادبودی را برگزار کردند. خبرگزاری کردپرس در آغاز مراسم سالگرد فاجعه حلبچه با آزاد توفیق استاندار حلبچه در خصوص این واقعه و مسائل مرتبط به ویژه درمان مصدومان و کمک های پزشکی خارجی و مسائل و مشکلات حلبچه به گفتگو نشست.

آزاد توفیق استاندار حلبچه در سی و یکمین سالگرد بمباران شیمیایی حلبچه درباره دلایل و ماهیت انجام این جنایت از سوی رژیم بعث عراق به کردپرس گفت: حلبچه طی چند دهه اخیر، دارای سابقه ای برجسته در مبارزه کردها علیه دیکتاتوری ها حاکم بر عراق به ویژه دولت بعث صدامی بود. در سال 1920 و با تشکیل کشور کنونی عراق، به دلیل نهضت های سیاسی ضد دیکتاتوری و ضد اشغالگری بریتانیا در حلبچه جنایت هایی در این شهر و حوالی آن ها علیه مردم صورت گرفت. طی دهه 30 قرن بیستم در حلبچه نهضت های سیاسی همچون نهضت هیوا فعال بوده و این فعالیت ها در دهه 40 نیز تداوم داشته است. همزمان نهضت های مذهبی تحت تاثیر جریان های دینی جهان اسلام از جمله اخوان المسلمین همزمان با عراق در حلبچه گسترش یافته است و آن چه می توان در خصوص ویژگی های جامعه شناختی و سیاسی حلبچه گفت، پویایی این شهر و ضد دیکتاتوری و ضد استعماری بودن آن است.

وی افزود: اقدامات ضد انسانی علیه حلبچه از سوی دولت های وقت در 1965 و بمباران 1974 و سرکوب تظاهرات مسالمت آمیز مردم در سال 1978 که‌ کشتن 52 شهروند غیر نظامی را در بر داشت، ادامه یافت و در نهایت، جنایت های دولت بعث صدامی علیه حلبچه در سال 1988 به اوج خود می رسد و با بمباران شیمیایی مردم بی گناه حلبچه، این فاجعه در تاریخ عراق، کردستان و منطقه رقم می خورد.

طی سال های اخیر از سوی مردم و برخی از احزاب سیاسی، انتقادهایی از عدم اهتمام دولت اقلیم کردستان به تخصیص بودجه و انجام اقدامات لازم در راستای عمران و آبادانی حلبچه مطرح شده است، استاندار حلبچه در ادامه در پاسخ به این انتقادات و برنامه دولت برای آبادانی و توسعه حلبچه، گفت: این که بگوییم دولت اقلیم کردستان تمام و کمال آن چه برای عمران و آبادانی و توسعه و ارائه خدمات به مردم حلبچه لازم باشد، انجام داده است؛ خیر، این گونه نیست. از سوی دیگر، این ادعا که دولت نسبت به مطالبات و توسعه حلبچه بی تفاوت بوده است واقعیت ندارد. آلام و مسائل حلبچه ان چنان عمیق و گسترده است که طی یک دوره و با یک یا دو دولت، حل و فصل نخواهند شد. هم اکنون در سی و یکمین سالگرد بمباران شیمیایی حلبچه هستیم، واقعه ای که در آن شهادت 5 هزار و مجروح شدن 10 هزار شهروند بی گناه رقم خورد و همزمان 200 کودک مفقود و نزدیک به 80 هزار شهروند حلبچه، شهرزور و اورامان آواره شده‌ اند.

این فاجعه بسیار بزرگتر از آن است که بتوان تصور کرد. ما شاهد وجود قبرستان حلبچه ای ها در ایران هستیم. همچنین در خود اقلیم کردستان در اربیل و سلیمانیه و دیگر شهرها به همان صورت. همزمان برخی شهروندان حلبچه ای پس از این فاجعه انسانی آواره اروپا شدند. اشاره من به این موارد برای نشان دادن بزرگی فاجعه و ژینوسایدی است که حلبچه به خود دیده است. این شهر انفال و بمباران شیمیایی را به خود دیده است. به همین دلیل باید اذعان داشت که طی چند دوره و با بر سر کار آمدن یک یا دو دولت، مشکلات و مسائل این استان حل و فصل نخواهد شد و پایان نخواهد یافت. علیرغم وجود این مسائل، روند بازسازیی و عمران و آبادانی و توسعه حلبچه ادامه دارد و نسبت به آینده حلبچه و ساکنان آن امیدوار هستیم.

استاندار حلبچه به کمک و همکاری های انسان دوستانه جمهوری اسلامی ایران به مردم حلبچه از همان روز فاجعه بمباران شیمیایی و پس از آن اشاره کرد و گفت: اگر سال 1988 جمهوری اسلامی ایران نبود شمار شهدای ما در بمباران شیمیایی حلبچه خیلی بیشتر از 5 هزار و فاجعه روی داده و آوارگی مردم خیلی بزرگتر می بود.

آزاد توفیق تاکید کرد: جمهوری اسلامی ایران جامعه جهانی را از واقعه‌ حلبچه و گستردگی و بزرگی این فاجعه آگاه ساخت. ما شاهدیم فاجعه حلبچه 5 هزار شهید داشت، اما نسل کشی انفال 182 هزار شهید و قربانی گرفت. اگر در جنایت بمباران شیمیایی حلبچه تنها این شهر هدف قرار گرفت، در انفال، ده ها شهر و هزاران روستا با موج نسل کشی روبرو شدند. این مقایسه برای آن است که بگویم به دلیل این که بازتاب رسانه ای انفال قوی و گسترده نبود، شناخت جهانی از انفال بسیار کوچکتر از حلبچه بود و دلیل آن نیز، بازتاب بمباران حلبچه‌ در رسانه های جهانی از سوی رسانه های ایران بود.

استاندار حلبچه افزود: اقلیم کردستان و مردم حلبچه قدردان جمهوی اسلامی هستند که در جریان فاجعه حلبچه و آوارگی مردم در سال 1991 به تمام معنا به یاری مردم کُرد شتافت و در کنار و همراه ما بود و همزمان در سکوت جامعه جهانی، صدای این مردم را به گوش جهانیان رساند و در مرحله بعد از آن نیز، در درمان و پیگیری های لازم برای مسائل و مشکلات بازماندگان همکار و یاری رسان بود.

وی در ادامه افزود: هم اکنون 10 هزار مصدوم شیمیایی حلبچه تحت درمان و مراقبت های پزشکی هستند و در این میان، برخی از آن ها دارای مصدومیت 70 یا 50 درصد و کمتر هستند. برخی از آن ها برای مراقبت و مداوا نیازمند اعزام به کشورهای دیگر هستند که طی سالیان اخیر به ویژه به ایران اعزام شده اند و یا هیئت های پزشکی ایرانی به اقلیم کردستان اعزام شده اند و اقدام به ویزیت و مداوای مصدومان کرده اند و روند اعزام مصدومان به ایران و کشورهای اروپایی ادامه خواهد یافت.

* مصاحبه: حسن صالحی، سرویس عراق و اقلیم کردستان خبرگزاری کردپرس