حمایت از دولت برای اصلاح اقتصاد حمایتی/ ساویا خزایی
به گزارش خبرنگار کردپرس، «ساویا خزایی»؛ استاد دانشگاه و فعال مدنی در یادداشتی کوتاه از اقتصاد بیمار دولت در حمایت از اقشار محروم جامعه گفته و به راهکارهایی برای تغییرات اصولی جهت درمان این وضعیت اشاره کرده است.
در این یادداشت آمده است: مشکلات ساختاری و دیرپای اقتصاد ایران همواره وجود داشته و اغلب حوادث و رویدادهای غیرمترقبه به آن دامن زده‌اند. اقتصادی بیمار که بعضاً ویروس ها را به خود جذب می کند و از دفع میکروب های مخرب عاجز است.
قریب به اتفاق اقتصاددانان بر این معضلات و خلاءها و چالش ها اذعان دارند و اگر برای درمان دردهای اقتصادی راه های متفاوتی را پیشنهاد می کنند اما در وجودشان تردید ندارند تا جایی که اغلب، جراحی های مختلفی را راه علاج می دانند. در این میان آمد و شد دولت ها و مجلس ها با گرایش های متفاوت درمان های سخت و سهل را به تعویق انداخته، چنانچه بعضاً از دیر شدن آغاز درمان ها جداً ابراز نگرانی می شود.
اقتصاد حمایتی که ما داریم و بودجه های عمومی را می بلعد و چیزی برای سرمایه گذاری و تولید و اشتغال باقی نمی گذارد یکی از ابرچالش هایی است که هنوز هیچ یک از دولت ها توان و اراده و حمایت لازم برای برطرف کردنش را نداشته اند.
در دولت اصلاحات روندی معقول برای حذف یارانه سوخت پیش بینی شد و همه ساله قیمت آن افزایشی آرام به خود می گرفت چنان که مردم هم با آن هماهنگ شده بودند و فضای روانی برای افزایش جهشی تورم به وجود نمی آمد.
متأسفانه با روی کار آمدن دولت نهم نه تنها آن روند کارشناسی شده متوقف شد که با پرداخت یارانه های مستقیم و نقدی، زخم عمیق اقتصاد ایران عمیق تر شد و اینک دولت حتی برای حذف یارانه متمکنان و برخورداران با مشکل جدی روبرو است.
کاش پول پاشیهای مستقیم و غیرمستقیم فقط مختص پرداخت یارانه های نقدی بود و کاش این پول ها به دست محرومان و حتی قشر متوسط جامعه می رسید. متأسفانه در حال حاضر قشر متمول جامعه از بیشترین یارانه ها استفاده می کند و در مقابل هرکس ضعیف تر است از کمک های یارانه ای محروم تر است.
مثال روشنش بنزین، که 58 درصد از مردمی که فاقد خودرو هستند از یارانه آن کمترین استفاده را می کنند و 42 درصدی که دارای خودرو هستند تازه به نسبت تعداد خودرو‌هایی که دارند بیشترین استفاده را از یارانه بنزین می برند. جالب اینکه حتی در میان قشر ماشین دار آنکه خودش و خانمش و فرزندان و خدمتکارانش هر کدام دارای اتومبیل هستند حجم بسیار بیشتری از یارانه سوخت را می بلعند.
برای این دردها و زخم ها که همه ارکان اقتصادی کشور را تحت تأثیر خود قرار داده دیر یا زود باید چاره ای اندیشیده شود. اما کاملاً واضح است که مقابله با این مشکلات غول آسا کاری سخت و دشوار بوده و چه بسا عوارض سختی همچون عوارض یک جراحی سنگین داشته باشد.
بنابراین باید در این زمینه ها یک اجماع قاطع به وجود آید و همه ارکان نظام در این زمینه پشتیبان واقعی دولت باشند. در شرایط تحریم و تورم ناشی از آن و فسادهای گسترده اقتصادی و دخالت های بیجا از سوی کانون های قدرت و ثروت، دولت تنها زمانی می تواند کار شجاعانه اصلاح اقتصاد حمایتی را آغاز کند و در میانه کار دست و دلش نلرزد که قاطعانه و جداً مورد پشتیبانی قرار گیرد.
این طبیعی است که دولت ها برخی از جراحی ها را به تعویق اندازند و گاهی آن را به دولت های بعدی حواله کنند لذا اگر دولتی اراده و توان و همت چنین کاری را داشته باشد باید تشویق شود و از او قدردانی به عمل آید و در برابر مشکلات احتمالی تنهایش نگذاشت.
اگر در این رابطه مهم و حیاتی، اجتماعی میان دولت، مجلس، کارشناسان اقتصادی و همه متنفذان جامعه از علما و دانشمندان و دانشگاهیان و نخبگان و دلسوزان و ایران دوستان ایجاد شود می توان صادقانه و صمیمانه با مردم سخن گفت و همکاری و همدلی ضروری آنان را به دست آورد.
هشدار می دهیم که اقتصاد ما بعید است همچنان یارای تحمل مُسکن های مقطعی را داشته باشد و از درمان واقعی دور بماند. روزی که دیگر همین مسکن ها هم جواب ندهند و درد بیمار را آرام نکنند دور نیست.
اندیشمندان و خردمندان تصمیم های درست و اصولی و محتوم (هر چند تلخ) را چندان به عقب نمی اندازند که کار از کار بگذرد و هزینه های سنگین و بنیان کن حادث شوند.
ما باید به جامعه خویش اعتماد کنیم و گزینه های درست و کارشناسانه را پیش رویش قرار دهیم و مطمئن باشیم که مردم ما به آن درجه از هوش و آگاهی رسیده اند که میان عوام فریبی و خردمندی راه درست را انتخاب کنند و حامی مسئولان صادق و دلسوز باشند./
دیدگاه کاربران