خبرگزاری کردپرس _ در دنیای توسعه، معمولاً جاده را از جایی عبور میدهند که کوتاهتر، اقتصادیتر و دارای زیرساخت مناسبتر باشد. اما ظاهراً در غرب کشور، گاهی مسیر توسعه آنقدر پیچیده میشود که باید اول از خودِ مسیر سر درآورد!
پرسش ساده مردم کرمانشاه این است:
چرا در طرحهای مرتبط با عتبات، مرز خسروی با آن سابقه تاریخی و ظرفیت کمنظیر، آنگونه که انتظار میرود در مرکز توجه نیست و مسیر بیستون ـ سرفیروزآباد ـ حمیل در اولویت قرار گرفته است؟
آیا کرمانشاه باز هم قرار است هزینه موقعیت جغرافیایی ممتاز خود را بدهد و در عوض، فقط شاهد عبور پروژهها از کنار ظرفیتهایش باشد؟
کرمانشاه فقط یک مرز ندارد؛ سه دروازه دارد! وقتی از ظرفیت مرزی کرمانشاه صحبت میکنیم، نباید همه چیز را به خسروی خلاصه کنیم.
استان سه ظرفیت مهم مرزی دارد: خسروی، پرویزخان و سومار. خسروی، دروازه مهم تردد زائران و ارتباط با عراق است. پرویزخان، یک مرز رسمی و مهم تجاری و ترانزیتی است. سومار نیز ظرفیت قابل توجهی برای توسعه تجارت و مبادلات مرزی دارد. یعنی کرمانشاه، برخلاف تصور برخی برنامهریزان، یک درِ ورودی به عراق ندارد؛ سه در دارد!
حالا سؤال این است که چرا برای این سه دروازه، هنوز یک نقشه جامع و یکپارچه ترانزیتی روی میز نیست؟ یا شاید نقشه هست و فقط هنوز کسی آن را به کرمانشاه نشان نداده است!
یک آزادراه؛ و نگرانی از چند پیامد پروژه بیستون ـ حمیل میتواند برای استان همسایه و منطقه مزایایی داشته باشد و مخالفت با توسعه همسایه، منطقی نیست. اما هر جاده بزرگی فقط آسفالت و پل نیست؛ جریان پول، تجارت، مسافر و سرمایه را هم جابهجا میکند.
اگر مسیرهای جدید باعث شوند بخشی از تردد استانهای جنوبی و غربی از محورهای کرمانشاه فاصله بگیرد، طبیعتاً باید پرسید: سهم کرمانشاه از این تغییرات چه خواهد بود؟
آیا آثار این پروژه بر خسروی، پرویزخان و سومار بررسی شده است؟
اگر بله، نتایجش چیست؟ و اگر نه، چرا باید ابتدا جاده ساخته شود و بعد تازه درباره پیامدهایش جلسه کارشناسی برگزار کنیم؟
نمایندگان کرمانشاه؛ مطالبهگری هم بخشی از وظیفه نمایندگی است. طبیعی است که نمایندگان ایلام برای استان خود تلاش کنند. اتفاقاً باید هم تلاش کنند.
اما همین موضوع یک سؤال ساده برای مردم کرمانشاه ایجاد میکند: نمایندگان ما برای حفظ و تقویت سهم استان از این معادلات بزرگ چه میکنند؟
هشت نماینده در مجلس، ظرفیت کمی نیست. مردم انتظار ندارند نمایندگان کرمانشاه جلوی توسعه دیگر استانها را بگیرند؛ بلکه انتظار این است که در کنار احترام به منافع همسایگان، منافع کرمانشاه را هم با صدای روشن و هماهنگ دنبال کنند.
بهخصوص درباره پروژهای که میتواند بر آینده ترانزیتی استان اثر بگذارد. اینکه نمایندگان استانهای دیگر برای گرفتن سهم بیشتر تلاش میکنند، اتفاقاً خبر بدی نیست؛ خبر بد آن است که کرمانشاه در چنین رقابتی، صدای مطالبهگری قدرتمند و واحدی نداشته باشد.
سه مرز داریم؛ اما یک نقشه جامع نداریم!
شاید طنز تلخ ماجرا همین باشد: کرمانشاه سه مرز مهم دارد، موقعیت جغرافیایی ممتاز دارد، سابقه تجارت با عراق دارد و سالهاست درباره ظرفیتهای ترانزیتیاش سخن گفته میشود؛ اما هنوز باید برای اینکه در نقشه توسعه دیده شود، مطالبهگری کند!
خسروی را برای زائر میخواهیم، پرویزخان را برای تجارت، سومار را برای توسعه مبادلات؛ اما آیا کسی این سه ظرفیت را کنار هم گذاشته و گفته است:
«بیایید از اینها یک شبکه اقتصادی قدرتمند بسازیم»؟ اگر چنین برنامهای وجود دارد، مردم حق دارند آن را ببینند. کرمانشاه نباید فقط محل عبور باشد. سالهاست درباره موقعیت جغرافیایی کرمانشاه حرف میزنیم. اما موقعیت جغرافیایی زمانی تبدیل به مزیت اقتصادی میشود که جریان تجارت، ترانزیت و سرمایه از آن عبور کند و سهمی هم برای خود استان باقی بگذارد. قرار نیست کرمانشاه فقط چهارراه باشد؛ قرار است از چهارراه بودنش درآمد هم داشته باشد!
این همان مطالبهای است که باید از دولت، مدیران استان و نمایندگان مجلس مطرح شود. نه رقابت منفی با استانهای همجوار؛ بلکه یک مطالبه روشن:
«کرمانشاه را در نقشه توسعه غرب کشور جدی بگیرید.» سه مرز مهم استان نباید سه ظرفیت پراکنده باشند.
خسروی، پرویزخان و سومار باید سه بازوی یک شبکه بزرگ تجاری و ترانزیتی باشند. و اگر امروز برای این شبکه تصمیم نگیریم، فردا ممکن است دوباره بنشینیم و درباره اینکه «چرا سهم کرمانشاه کم شد؟» گزارش تحلیلی بنویسیم!
آن روز البته جادهها کار خودشان را کردهاند؛ این ما هستیم که باید پاسخ بدهیم چرا زودتر مطالبه نکردیم.
نظر شما