به گزارش کُردپرس، نشست تهران که هفته گذشته در راستای نشست‌های قبلی سە کشور(ایران،روسیە و ترکیە) بر سر بحران سوریە و جنگ داخلی این کشور در "آستانە" بود، برگزار شد ، مطلوب دولت ترکیه و آقای اردوغان، رییس جمهور این کشور نبود.
همانطور کە می‌دانیم کشورها بستە بە منافع ملی جبهە خود را عوض کرده و با ظرافت خاصی این اصطلاح سیاسی کە(هیچ کشوری دوست و دشمن ابدی ندارد) را اثبات می‌کنند.ترکیە کە در یک بازەی زمانی منافعش در سوریە جهت عکس کشورهای ایران و روسیە بود،الان بە خاطر فرسایشی شدن جنگ سوریە و تغییر معادلات سیاسی،جبهە خود را تغییر دادە و در جبهەی روسیە و ایران قرار گرفتە است.اما اغلب کارشناسان معتقدند که پر واضح است این اتحاد یک اتحاد تاکتیکی و گذرا و نە لزوما استراتژیکی است،بە عبارتی اتحادی کوتاە مدت و در جهت منافع کوتاه مدت "آنکار " می‌باشد.
اما در مورد متن و مفهوم نشست،برخی مدعی اند که نشست چندان موفق نبود،حداقل برای ترکیە،چرا کە هدف آنکارا از شرکت در این نشست،همانند نشست‌های قبلی،تاکید بر حفظ ادلب بە عنوان منطقە کاهش تنش بود،اما تهران و مسکو حاضر بە پذیرش این خواستە نشدند،و همچنان کە دیدیم فردای بعد از نشست عملیات بازپس‌گیری ادلب شروع شد،عملیاتی کە احتمالا با پیروزی دولت سوریه به پایان برسد.همچنان که همواره اعلام شده راه برون رفت از مسئله سوریه ، راه حل سیاسی_دیپلماتیک و نە سیاس_نظامی است، به نظر می رسد طرف هایی که در ۸ سال گذشته سیل بیشماری از گروهای رادیکالی را به سوریه گسیل داشتند، امروز در موضع ضعف قرار دارند و منافعشان به خطر افتاده است .
اما ترکیە کشوری نیست که به همین راحتی از منافع خود بگذرد.به نظر می رسد ترکیه این را پذیرفته که عزم روسیه و دولت سوریه برای پاکسازی ادلب جدی است ، لحاظ به دنبال تضمین هایی برای پس از جریان ادلب است و هیچ بعید نیست اینبار هم روسیه و ترکیه بر سر قضیه کُردی در منطقه 《شهبا》 با توافقاتی برسند و تروریست ها را به این مناطق گسیل کنند.ترکیه اقدام به تجهیز پایگاه های خود در نقاط عاری از خشونت در استان ادلب نموده و هر روز تجهیزات نظامی زیادی به این پایگاه ها اعزام می کند.باید دید در صورت پاکسازی ادلب ، سرنوشت این پایگاه های نظامی به کجا می رسد و آیا حکایت ایجاد پایگاه نظامی در شمال عراق تکرار می شود و یا دولت سوریه اجازه به ماندن پایگاه های نظامی ترکیه در ادلب را نمی دهد.در سوی دیگر، ادلب برای ترکیه دیگر از دست رفته است و همه توان ترکیه بر سر ماندگاری و یا ایجاد پایگاه هایی در سه کانون دیگر(جرابلوس،باب و عفرین) است.این احتمال فراوان است پس از جریان ادلب دلخوری اردوغان از پوتین دوچندان گردد و روابط متحدین و متفقین زمین سوریه ، دستخوش تغییراتی شوند.ترکیه قاعدتا در همین ساعات اولیەی شروع عملیات همانند سابق شروع بە ماهی گرفتن از آب گل‌الود کردە،مردم آوارەی ادلب رو بە سوی عفرین کوچ دادە و بیشتر از گذشتە سعی در تغییر دموگرافی و جمعیتی عفرین می کند.
در طرف دیگر، برخی رسانه ها و کارشناسان‌سیاسی معتقدند، گمان می‌رود با بی‌توجهی ایران و روسیە بە ترکیە در نشست تهران، ترکیە تغییر جبهە دهد و بە سوی آمریکا گرایش پیدا کند، امری که از سیاست عملگرای اردوغان بعید به نظر نمی رسد و با توجه به کاهش ارزش پول ملی ترکیه ، هر اقدامی که منجر به ثبات اقتصادی شود از سوی دولتمردان ترکیه دنبال می شود، امری که در دولت های قبلی هم توسط حزب عدالت و توسعه و شخص اردوغان اجرایی می شد.
ترکیه ۴ کانون بحران در سوریه تعریف نموده که در ۸ سال گذشته تلاش کرد با احاطه نظامی بر آن‌ها وسعت کنترل امنیتی-سیاسی خود را بر منازعه سوریه گسترش دهد.سه نقطه از این کانون ها(جرابلوس، باب، عفرین) امروز توسط ترکیه مهار شده و ارتش ترکیه و گروه های تندرو سوری در آن حضور دارند و نقطه چهارم ادلب بعنوان شاه کلید این کانون ها امروز برای ترکیه جنبه حیاتی پیدا نموده است.در واقع ترکیه اگر نتواند در قضیه ادلب اعمال نفوذ کند، موقعیت سه کانون دیگر هم به خطر می افتد چرا که ادلب بصورت کمربندی امنیتی چسبیده به استان《 هاتای》 ترکیه است که ترک ها در دهه ۵۰ میلادی آن را ضمیمه خاک خود کرده بودند و به دلیل نزدیکی به شهر بزرگ حلب نقطه کاملا استراتژیکی محسوب می شود.ادلب دومینوی جنگ سوریه است و در صورت پاکسازی آن توسط ارتش ترکیه ، دولت سوریه عزم خود را برای بیرون راندن معارضان تحت حمایت ترکیه از سه کانون دیگر ،جزم می کند.در طرف دیگر ترکیه امروز پذیرای نزدیک به ۳ میلیون آواره سوری است و شروع جنگ دیگر بر تعداد آوارگان می افزاید و این‌علاوه بر مباحث مالی ، مباحث امنیتی را هم در ترکیه رقم‌می زند.چون که مشخص نیست تکلیف آینده سوریه به کجا می رسد ، همین عامل منجر به دغدغه های امنیتی برای ترکیه شده و این کشور را در قبال ادلب حساس می کند.
دیدگاه کاربران