نگاهی به دلایل انباشت محرومیت در کردستان/ حبیب الله مرادی، وکیل دادگستری

کردستان با داشتن پتانسیل های مختلف در طول تاریخ همواره مورد بی مهری قرار گرفته است. عدم توجه به زیر ساخت ها و توسعه کردستان، سبب ایجاد بیکاری مضاعف و پایین بودن سطح رفاه و بعضا محرومیت شدید این خطه سرسبز و بکر ایران شده است.

کردستان در مقایسه با سایر نقاط کشور از نوعی بی توجهی و عدم توسعه رنج می برد و در نگاه اقتصادی و سیاسی و اجتماعی تغییرات چندانی در آن صورت نگرفته است.

علل و اسباب عدم توسعه کردستان متعدد و متکثر بوده که می توان به وجود برخی مدیران ناکارآمد، نبود زیر ساخت های لازم، مشکلات ناشی از دیدگاه غلط تفاوت های زبانی، نژادی و مذهبی، ایجاد جو بدبینی و ديد امنیتی به لحاظ مسایل ابتدایی انقلاب، فقر اقتصادی مردم منطقه، مرزی بودن و در نتیجه مطلوب نبودن برای سرمايه گذاری های کلان برای دولت ها اشاره کرد.

مردم خوب و نجیب کردستان در عین اصالت و پای بندی به کشور و وطن خود، همواره مرزدارانی صادق و با وفا بوده و نقش های بی بدیلی در صیانت و پاسداری از کشور داشته و دارند، اما هیچگاه این نقش اساسی و بنیادی آنان آنگونه که شایسته است مورد توجه قرار نگرفته است.

وفاداری مردم کردستان به کشور و انقلاب، اگر بالاتر از میانگین کشوری نباشد، قطعاً پایین تر از آن نخواهد بود و امنیت موجود و پایدار آن علیرغم این همه نامهربانی مويد این ادعاست که کردستان پاره تن ایران بوده و اصالت و قدمت آن بسان تاریخ ایران و ایرانی است.

نخبگان و فرهیختگان کردستانی در اداره کشور و حتی استان به بازی گرفته نشده و آنان عيلرغم تخصص و تعهد ناچار از ترک منطقه شده و مردم نیز مجبور به تحمل مدیرانی بعضا نالایق و بی تخصص خواهند شد که نتیجه آن عدم تغيير و توسعه محسوس منطقه بعد از چهل سال از انقلاب اسلامی است. انقلاب اسلامی نوید بخش رفع تبعیض و نابرابری در کشور بود و از آرمان های انقلاب نیز برابری و تساوی مستفاد می گردد. بعد از انقلاب نیز در وضعیت کردستان علیرغم کارهایی که انجام شده است، تغییرات محسوسی( همانند برخی نقاط کشور) به وجود نیامده و کردستان همچنان در فقر و محرومیت است.

نا اميدي و مبارزه برای تامین حداقل معیشت، همواره همزاد و عجین زندگی مردم نجیب و اصیل کردستان بوده و این منطقه از محروم ترین مناطق کشور با درصد بالای بیکاری در کشور است.

نتیجه بیکاری مضاعف در کردستان ، اعتیاد به مواد مخدر، آواره گی و مهاجرت جوانان به خارج از کشور و سایر مناطق، قبول اجباری و تن دادن به مشاغل سطح پایین جامعه، فروپاشی نهاد خانواده و گسترش طلاق، ازدیاد خودکشی و خودسوزی و رشد بیماری های روحی و روانی می باشد که مردم کردستان با آن دست و پنجه نرم می کنند.

کردستان از نظر بسترهای توسعه هیچگونه همخوانی با سایر نقاط کشور نداشته و راه های مواصلاتی آن به جاده های مرگ و قتلگاه تشبیه شده است. متاسفانه هر از گاهی شاهد مرگ مردم مظلوم کردستان در سوانح رانندگی بوده که عنصر اصلی در آن علاوه بر استفاده از خودروهای بی کیفیت داخلی، ناشی از عدم وجود جاده های مطلوب و استاندارد است.جاده های غیر فنی و غیر استاندارد کردستان یکی از قاتلان دایمی مردم بوده که آخرین نمونه آن حادثه تاسف بار تصادف نفتکش حامل نفت منفعت طلبان رژیم عراق با اتوبوس مسافربری در شهر سنندج بود باعث ایجاد خسارات جبران ناپذیر جانی و روحی مردم کردستان گردید.

به راستي کودکان معصومی که در این تصادف جان خود را از دست دادن به کدامین گناه کشته شدند؟؟ تا چه زمانی مردم کردستان باید شاهد حضور خطرناک و بی ثمر این نفتکش ها در جاده های مرگ خود بوده و مردم تا چه زمانی باید منتظر داشتن جاده ای ایمن و استاندارد باشند؟

شاید وقوع چنین حوادثی تلنگری به کسانی باشد که خواسته یا ناخواسته مانع دستیابی مردم کردستان به حداقل حقوق قانونی خود و بهره مندی از مواهب طبیعی شده و تلاشی صورت گیرد که مردم کردستان مظلوم بیش از این انتظار توسعه و پیشرفت را نداشته و این خواسته، نیازی معقول و حداقلی بوده و باید تامین و برآورد شود.