از مرگ آب تا خیانت و اعتیاد؛ روایت دردهای جامعه در تئاتر خیابانی کردستان
به گزارش کرد پرس، دومین روز از بخش خیابانی سی و هفتمین جشنواره تئاتر استانی کردستان به میزبانی قروه با اجرای چند نمایش از گروه های هنری به پایان رسید.
در این روز هم بیشتر نمایش ها با محوریت بیان دغدغه های جامعه و اعتراض به مشکلات گرانی و تورم در کنار جنگ و بحران آب بودند که با استقبال گسترده مردم همراه شدند.
چشمه؛ هشداری برای مرگ آب
نخستین نمایشی که در این روز به اجرا درآمد از قروه بود به نام «چشمه» به نویسندگی و کارگردانی «موسی هدایتی» یکی از هنرمندان بنام در بخش تئاتر خیابانی.
این نمایش با هشت بازیگر به مسئله بحران آب و برگزاری آئین بوکه بارانه پرداخت. «موسی هدایتی» در همین زمینه در مصاحبه با خبرنگار کردپرس بیان کرد که «نمایش چشمه برداشتی از سنت بوکه بارانه بود. زمانی که باران نبود و رودخانه و کانی خشک می شد آئینی بود که برای آمدن باران دعا می کردند و ما سعی کردیم در کنار این آئین به زیبایی شناسی در کنار همدلی مردم هم بپردازیم».
به گفته او «وضعیت خشکسالی به خاطر بی مدیریتی در بخش کشاورزی منجر به افت بسیاری از آبخوان ها شده و در کشاورزی دست به تولید محصولاتی زده شده که نیاز به خیلی از این محصولات نیست و تنها آب را مصرف می کنندو ما با اجرای این نمایش قصدمان هشداری بود که مسئولان و مردم نسبت به مرگ آب بیشتر حساس شوند».
ضیافت متفکران؛ روایتی از تبعات جنگ
دومین نمایشی که اجرا شد کاری بود از هنرمندان سنندج به نام «ضیافت متفکران» به نویسندگی و کارگردانی «اشکان کمانگر».
این نمایش به بیان تبعات جنگ با پنج بازیگر پرداخت. تبعاتی که «کمانگر» آن را با تلفیقی از تنهایی مجازی به نمایش گذاشت. «محوریت نمایش جنگ و تبعات آن همانند تورم و بی پولی و کمبود دارو و مهاجرت و دیگر موارد است و هدفم نشان دادن این است که ما هرگز جنگ را نخواسته و نمی خواهیم».
او این تبعات را به تنهایی مجازی این روزهای انسان ها وصل کرده است. «من به بحث هوش مصنوعی و چت جی پی تی اشاره کرده ام در نمایش چرا که این روزها بیشترین سؤالات را مردم از این شبکه می پرسند و به نوعی دنیای آنان تغییر کرده است».
«کمانگر» انتقادی هم داشت به مکان خای در نظر گرفته شده برای اجرای نمایش ها. «مکان برای اجرای خیابانی مهم است. جلو پاساژ مناسب برای نمایش نیست. صدای ماشین و موتور نمایش را بهم می زند و به جز صدای مردم نباید صداهای دیگری در کارهای خیابانی باشد».
قرار، فرار، خیار؛ فریادی از درد اعتیاد
نمایش سوم به نام «قرار، فرار، خیار» بود که به نویسندگی «پژمان شاهوردی» و کارگردانی «سرور رضایی» از شهرستان سقز اجرا شد.
این نمایش هم با محوریت اجتماعی آسیب های اعتیاد را فریاد زد. کارگردان این نمایش در مصاحبه با خبرنگار کردپرس عنوان کرد که «نمایش درباره اعتیاد و آسیب های آن در خانواده و جامعه می گوید و اینکه تا چه میزان اعتیاد می تواند یک زندگی را نابود و حتی انسان را به فنا بکشد».
«سرور رضایی» که از سال ۹۲ در حوزه تئاتر کار می کند بیشترین فعالیت هایش در تئاتر خیابانی است و باور دارد که این نوع از هنر در جامعه بسیار اثربخش خواهد بود. «تئاتر خیابانی از دل مردم است و من قبل از شروع هرکاری با مردم ارتباط می گیرم و از دل کوچه های شهر این داستان را آوردم و هرچه به نمایش در می آوردم واقعیت هایی است از دل جامعه. تئاتر خیابانی می تواند حرف های بسیاری در دنیا داشته باشد اگر مسئولان به این نوع هنر بیشتر توجه کنند و حامی آن باشند».
او که سه سال پیاپی در جشنواره تئاتر استانی کردستان جایزه نخست بازیگری را کسب کرده و حتی در جشنواره کرکوک هم حضور داشته امیدوار است تئاتر خیابانی در کوچه ها و خیابان های قروه زنده و جاری باشد.
امیدوارم همچنان تئاتر در کوچه ها و خیابان های قروه زنده و جاری باشد.
خوشحالم که آدم نیستم؛ قیاس عشق قدیم و جدید
چهارمین نمایشی که به اجرا درآمد هم کاری بود از سقز به نام «خوشحالم که آدم نیستم» به نویسندگی و کارگردانی «نازیلا امینی». نمایشی که بسیار مورد استقبال تماشاگران قرار گرفت و با واکنش های مثبتی مواجه شد.
این نمایش به گفته «نازیلا امینی» قیاس بین عشق های قدیم و جدید و بی ثباتی زندگی های امروزی است. «نمایش درباره این بود که در دوران گذشته مردم اهمیت بیشتری به عشق می دادند و همچنین مقایسه ای بود بین زندگی های گذشته و آینده و اینکه چرا الآن زندگی های تداوم ندارند و این همه خیانت زیاد شده».
او که ۲۰ سال سابقه فعالیت هنری دارد و بیشتر در نمایش خیابانی کار کرده از تأثیر تئاتر خیابانی گفت. «جشنواره های خیابانی در سطح شهر تأثیر مثبت و مستقیمی روی مردم دارند چون پرده ای بین مردم و هنرمند وجود ندارد و از دردهای مردم سخن می گوید».
«امینی» هم از ضعف حمایت مالی از هنرمندان انتقاد کرد و خواستار افزایش بودجه های مربوط به فرهنگ و هنر شد.
شجره طیبه؛ نامی آشنا از یک جنایت جنگی
آخرین کاری که برای داوری به نمایش درآمد از مریوان بود. «شجره طیبه» نمایشی به نویسندگی و کارگردانی «مختار محمدی». کسی که ۴۲ سال است در تئاتر خیابانی کار می کند و نمایش خود را به کودکان شهید میناب تقدیم کرد. «جنایت میناب جگرم را به آتش کشید و برای همین تصمیم گرفتم از این اتفاق بگویم و صدای میناب باشم. خیلی از شهرها رفته ام و نمایشم را اجرا کرده ام و امضاهایی را در محکومیت این -نایت از سراسر کشور جمع کرده ام».
«محمدی» در مصاحبه با خبرنگار کردپرس تئاتر خیابانی را موفق ترین نوع تئاتر در دنیا دانست. «تئاتر خیابانی موفق ترین تئاتر دنیاست، تئاتر خیابانی تئاتر اندیشه است و سرگرمی نیست. انسان است و شعور. این نوع از تئاتر شریف است که به درد مردم می پردازد. در واقع نمایش خیابانی تراژدی بزرگ انسان است و هرکسی نمی تواند تئاتر خیابانی کار کند».
او هم با انتقاد از مسئولان خواستار حمایت از تئاتر خیابانی که جریان ساز و اثربخش است در بین مردم، شد.
دیدگاه کاربران