سنندج به پهنای صورت گریست/ منصور اولی
کردپرس- یک نفتکش حامل بنزین در محور سنندج ـ همدان، حوالی پلیسراه و نزدیک نایسر، دچار حادثه شد؛ حادثهای که در پی آن، طبق گزارشهای اولیه، ۱۱ نفر جان خود را از دست دادند و شماری نیز مصدوم شدند.
اما اینجا دیگر واژه «تصادف» کوچکتر از آن است که بتواند عمق فاجعه را در خود جای دهد. پشت هر قربانی، یک خانواده ایستاده است.پشت هر خانواده، یک خانه و پشت هر خانه، زندگیای که از آن بعدازظهر به بعد، دیگر هرگز مثل گذشته نخواهد شد.
سیاهی فقط از دود نبود در آن بعدازظهر، بوی سوخت با بوی اندوه درهم آمیخت. آژیر آمبولانسها در میان بهت مردم میپیچید و چشمها به ستونی از دود دوخته شده بود که آرامآرام در آسمان گسترش مییافت.
شاید برای رهگذری که از دور حادثه را میدید، تنها یک تصادف بود؛ اما برای خانوادههایی که چشمانتظار بازگشت عزیزشان بودند، هر دقیقه یک عمر گذشت. برای آنها، آن دود فقط دود نبود. خبر بدی بود که هنوز کسی جرئت گفتنش را نداشت.
اما وقتی غبار حادثه فرو نشست و آتش مهار شد، یک سؤال جدیتر باقی می ماند: ورودی سنندج چقدر ایمن است؟ این پرسش، اتهام نیست؛ مطالبه است. باید بررسی شود که مسیر تردد خودروهای سنگین و بهویژه تانکرهای حامل مواد سوختی، تا چه اندازه با استانداردهای ایمنی همخوانی دارد. باید مشخص شود وضعیت مسیر، روشنایی، علائم، کنترل سرعت، هندسه راه، مدیریت ترافیک و دسترسی نیروهای امدادی در این محدوده چگونه است.
و مهمتر از همه، باید پرسید: آیا خطرهای این مسیر پیش از وقوع فاجعه شناسایی و برای آنها چارهای اندیشیده شده بود؟اگر پاسخ مثبت است، نتیجه چه بوده است؟و اگر پاسخ منفی است، چرا؟ مردم سنندج نباید تنها پس از هر حادثه، شاهد حضور مسئولان، تشکیل جلسه و وعده اصلاح باشند.
ایمنی، پروژهای برای بعد از حادثه نیست.جادهای که باید مراقب جان مردم باشد جاده قرار است انسان را به مقصد برساند، نه اینکه مقصد خانوادهای را به قبرستان تبدیل کند.
ورودی یک شهر، محل عبور هزاران شهروند است؛ جایی که خودروهای شخصی در کنار خودروهای سنگین حرکت میکنند و گاهی یک خطای کوچک میتواند زنجیرهای از حوادث را رقم بزند.وقتی پای مواد سوختی و خطرناک در میان است، حساسیت باید چند برابر باشد.نمیتوان منتظر ماند تا حادثه اتفاق بیفتد و بعد دنبال مقصر گشت.
باید پیش از حادثه پرسید:کدام نقطه خطرناک است؟کدام مسیر نیاز به اصلاح دارد؟کدام محدودیت باید اعمال شود؟کدام نظارت باید جدیتر شود؟و چه اقدامی میتواند جان مردم را نجات دهد؟
سنندج، فقط تسلیت نمیخواهد امروز خانوادههای داغدار، بیش از هر چیز به آرامش و همدردی نیاز دارند.
نتیجه بررسی کارشناسی باید شفاف اعلام شود. اگر نقصی در زیرساخت وجود داشته، باید اصلاح شود. اگر ضعف نظارتی وجود داشته، باید برطرف شود. اگر مدیریت تردد خودروهای سنگین نیازمند بازنگری است، باید بازنگری شود. نباید اجازه داد این حادثه نیز پس از مدتی در میان انبوه اخبار روزانه گم شود و تنها چیزی که باقی بماند، چند تصویر تلخ، چند پیام تسلیت و چند نام در فهرست جانباختگان باشد.
۱۱ انسان جان باختهاند.این عدد باید برای مسئولان یک هشدار باشد؛ نه فقط یک آمار.چند روز دیگر، دود از آسمان سنندج پاک خواهد شد، خیابان دوباره شلوغ میشود، خودروها دوباره از ورودی شهر عبور میکنند، زندگی دوباره جریان پیدا میکند اما در خانههایی، یک صندلی برای همیشه خالی خواهد ماند و در ذهن مردم، تصویر آن ستون دود باقی خواهد ماند.
شنبه چهاردهم شهریور میتواند فقط یک تاریخ تلخ در تقویم حوادث سنندج باشد؛ یا میتواند نقطه شروع یک تصمیم جدی برای ایمنسازی ورودی شهر باشد.
دیدگاه کاربران