به گزارش کرد پرس، دو مدیر شهرداری بازداشت شده اند؛ یعنی دستگاه قضایی به این جمع بندی اولیه رسیده که احتمال قصور یا ترک فعل در بدنه مدیریت شهری وجود داشته است. اما مگر این مدیران در خلأ تصمیم می گرفتند؟ مگر ساختار شهرداری بدون رأس مدیریتی معنا پیدا می کند؟

اگر معاونت ها و مدیران سازمان ها به دلیل عملکردشان باید پاسخگو باشند، آیا شهردار به عنوان عالی ترین مقام اجرایی شهرداری، از مسئولیت مدیریتی مبراست یا فقط در زمان افتتاح پروژه ها، بریدن روبان ها و انتشار گزارش های عملکرد، نفر اول مدیریت شهری محسوب می شود؟

این همان تناقضی است که می تواند اعتماد عمومی را فرسوده کند؛ موفقیت ها همیشه به نام مدیر ارشد ثبت می شود، اما شکست ها میان مدیران میانی توزیع می شود. اکنون پرسش اصلی این نیست که چه کسی بازداشت شده است؛ پرسش این است که در نظام مدیریت شهری، مرز مسئولیت شهردار دقیقاً کجاست؟

اگر شهردار مسئول اجرای سیاست های شهری، هدایت مجموعه شهرداری، نظارت بر عملکرد معاونت ها، تخصیص منابع و پیگیری مطالبات عمومی است، چگونه ممکن است در بحرانی با این ابعاد، هیچ پرسشی متوجه عالی ترین مقام اجرایی مدیریت شهری نباشد؟ اگر هم واقعاً شهردار هیچ نقشی در چنین موضوعاتی ندارد، پس اساساً جایگاه مدیریت شهری چه معنایی دارد؟

افکار عمومی از دستگاه قضایی انتظار صدور حکم علیه هیچ شخصی بدون طی مراحل قانونی ندارد، اما انتظار دارد هیچ مقام مسئولی نیز در حاشیه امن پرسشگری قرار نگیرد. عدالت، زمانی برای مردم باورپذیر است که سلسله مراتب پاسخگویی از پایین ترین کارمند تا بالاترین مدیر، یکسان باشد؛ نه اینکه هرچه به رأس هرم نزدیک تر می شویم، دایره پرسش ها کوچک تر و سکوت ها بزرگ تر شود.