به گزارش کردپرس، کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان آمریکا روز ۱۰ فوریه ۲۰۲۶ نشستی انتقادی درباره سیاست ایالات متحده در قبال سوریه پس از سقوط بشار اسد برگزار کرد که در آن، وضعیت حقوق اقلیت‌ها، جایگاه کردها و نقش ترکیه در معادلات امنیتی سوریه به محور اصلی بحث‌ها بدل شد.

برایان مست، رئیس کمیته، در آغاز جلسه با لحنی هشدارآمیز گفت که روند انتقال قدرت از بشار اسد به احمد الشرع از ابتدا نیز بدون چالش نبود، اما به گفته او «حوادث فرقه‌ای علیه اقلیت‌های دینی و قومی بیش از حد بوده است». او به حضور «جنگجویان خارجی در ساختارهای امنیتی، که بسیاری از آن‌ها مورد حمایت ترکیه‌اند»، اشاره کرد و اقدامات اخیر علیه «نیروهای دموکراتیک سوریه» (SDF) را که متحد دیرینه آمریکا در مبارزه با داعش خواند، «غیرقابل قبول» دانست.

مست با اشاره به پیوستن دمشق به ائتلاف جهانی مبارزه با داعش، این اقدام را «روزنه‌ای از امید» توصیف کرد، اما تأکید کرد سوریه هنوز «فاصله زیادی» با استانداردهای مورد انتظار واشنگتن دارد و برخی اقدامات دولت جدید «گامی به عقب» بوده است.

در این جلسه با عنوان «سوریه در یک دوراهی: چالش‌های سیاست آمریکا در دوره پس از اسد»، چهار کارشناس ارشد دیدگاه‌های متفاوتی ارائه کردند. جیمز جفری، سفیر پیشین آمریکا و نماینده ویژه در ائتلاف ضد داعش، و مارا کارلین، معاون پیشین وزارت دفاع، بر ادامه تعامل مشروط با دولت جدید سوریه تأکید کردند. جفری ثبات سوریه را برای آرامش منطقه «ضروری» دانست و خواستار هماهنگی بین‌المللی شد. کارلین پیشنهاد بازگشایی سفارت آمریکا در دمشق و آغاز برنامه‌های اصلاح بخش امنیتی را مطرح کرد.

در مقابل، نادین ماینزا، رئیس پیشین کمیسیون آزادی‌های دینی بین‌المللی آمریکا، نسبت به آنچه «خشونت سیستماتیک علیه اقلیت‌های دینی و قومی» خواند هشدار داد. او گفت در صورت فقدان سیاست درست آمریکا، خطر وقوع «نسل‌کشی در چهار سال آینده» وجود دارد و به موارد مستند کشتار علویان، دروزی‌ها، ایزدی‌ها و مسیحیان اشاره کرد.

اسکات پری، نماینده جمهوری‌خواه، با لحنی تند عملکرد احمد الشرع را زیر سؤال برد و گفت مسئله «ناتوانی» او در حمایت از اقلیت‌ها نیست، بلکه «بی‌میلی» است. او با اشاره به پیشینه الشرع در هیئت تحریر الشام، این گروه را بازتولید القاعده دانست و نسبت به تداوم ایدئولوژی جهادی در سوریه ابراز نگرانی کرد. پری در جریان جلسه ویدئویی از اعدام چند زن کرد توسط نیروهای وابسته به دمشق پخش کرد که فضای جلسه را تحت تأثیر قرار داد.

ماینزا در پاسخ، از مدل حکمرانی خودگردان در شمال‌شرق سوریه دفاع کرد و عملیات نظامی علیه این منطقه را «غیرضروری» دانست. او تأکید کرد روایت‌هایی که کل منطقه را با پ‌ک‌ک یکسان می‌دانند، نادرست است و همه بازیگران شمال‌شرق سوریه را نمی‌توان در یک چارچوب امنیتی واحد گنجاند. به گفته او، ساختار اداری این منطقه «شرایطی قابل توجه برای آزادی دینی» فراهم کرده است.

نقش ترکیه نیز به‌طور مستقیم در جلسه مطرح شد. دارل عیسا، نایب‌رئیس کمیته، گفت برخی رفتارهای دمشق در قبال کردها «متأثر از آنکارا» به نظر می‌رسد و افزود نحوه برخورد ترکیه با اقلیت‌های داخلی‌اش، الگویی مشابه در سوریه ایجاد کرده است. این اظهارات نشان‌دهنده افزایش نگرانی در کنگره درباره تأثیرگذاری ترکیه بر سیاست‌های اقلیت‌محور دولت دمشق بویژه کردها است.

اندرو تبلر، پژوهشگر مؤسسه واشنگتن، به کاستی‌های روند ادغام نیروهای مسلح پرداخت و گفت برخی گروه‌های مسلح مورد حمایت ترکیه عملاً فقط «تغییر پرچم» داده‌اند و ساختار فرماندهی مستقل خود را حفظ کرده‌اند. او همچنین به تمرکز قدرت در نهاد ریاست‌جمهوری و ضعف نمایندگی واقعی اقلیت‌ها در ساختار جدید سیاسی سوریه اشاره کرد. به گفته شاهدان، الزام مسلمان بودن رئیس‌جمهور و مبنا قرار گرفتن فقه اسلامی در قانون‌گذاری، پرسش‌هایی درباره برابری شهروندی اقلیت‌های دینی ایجاد کرده است.

در بخش پایانی، هر یک از کارشناسان پیشنهادهایی ارائه کردند. ماینزا خواستار قرار دادن سوریه در فهرست «کشورهای مورد نگرانی ویژه»، ایجاد سازوکار نظارتی بر توافق ادغام SDF با دمشق و تصویب طرح «نجات کردها» شد. کارلین بر اصلاحات امنیتی و تداوم تعامل دیپلماتیک تأکید کرد. جفری نیز پیوند دادن حمایت‌های بازسازی به پیشرفت واقعی در حوزه حکمرانی و حقوق اقلیت‌ها را ضروری دانست.

رئیس کمیته در جمع‌بندی تصریح کرد حمایت آمریکا «چک سفید امضا» برای دمشق نیست و اقدامات اخیر علیه دروزی‌ها، کردها و علویان اعتمادساز نبوده است. او با اشاره به توافق‌های مکرر میان دمشق و مظلوم عبدی، فرمانده SDF گفت واشنگتن «اقدام عملی، نه وعده‌های تکراری» را معیار ارزیابی قرار خواهد داد.

این جلسه نشان داد سیاست آمریکا در قبال سوریه در مرحله‌ای حساس قرار دارد که در آن توازن میان تعامل با دولت جدید و فشار برای تضمین حقوق اقلیت‌ها، به‌ویژه کردها، به آزمونی تعیین‌کننده برای آینده ثبات در سوریه تبدیل شده است.