به گزارش کرد پرس، افزایش شمار مبتلایان به دیابت در کردستان، نگرانی های تازه ای را در حوزه سلامت ایجاد کرده است. خالد رحمانی، معاون بهداشت و درمان دانشگاه علوم پزشکی کردستان، با اشاره به گستردگی این بیماری در سطح استان، نسبت به پیامدهای ادامه این روند هشدار داده و تأکید کرده است که اگر پیشگیری و اصلاح سبک زندگی به طور جدی در دستور کار قرار نگیرد، دیابت به یکی از پرهزینه ترین و آسیب زاترین چالش های سلامت در استان تبدیل خواهد شد.

به گفته او، تغییر الگوی زندگی، کاهش تحرک بدنی، افزایش مصرف غذاهای پرکالری و گسترش شهرنشینی، زمینه ساز رشد سریع این بیماری شده است؛ به طوری که سهم مناطق شهری از ابتلا به مراتب بیشتر از روستاها است.

رحمانی همچنین با ابراز نگرانی از بالا بودن میزان ابتلا در میان زنان، این موضوع را هشداری برای سلامت خانواده و نسل آینده دانسته و بر ضرورت برنامه ریزی هدفمند در این حوزه تأکید کرده است.

معاون بهداشت و درمان دانشگاه علوم پزشکی کردستان، دیابت را بیماری ای معرفی می کند که حاصل اختلال در تنظیم قند خون است و در صورت کنترل نشدن، به تدریج به اندام های حیاتی مانند قلب، کلیه ها، چشم ها و اعصاب آسیب می زند.

به گفته او، خطر اصلی اینجاست که دیابت، به ویژه نوع دو، در بسیاری از موارد سال ها بدون علامت باقی می ماند و بیماران زمانی به فکر درمان می افتند که با عوارضی مانند سکته های قلبی و مغزی، نارسایی کلیه، نابینایی یا زخم های مزمن پا روبه رو شده اند.

رحمانی با اشاره به نقش پررنگ چاقی و کم تحرکی در شیوع دیابت نوع دو، هشدار داده است که سبک زندگی امروز، جامعه را بیش از هر زمان دیگری در معرض این بیماری قرار داده است.

او معتقد است بخش قابل توجهی از موارد ابتلا با اصلاح تغذیه، کاهش وزن و فعالیت بدنی منظم قابل پیشگیری یا کنترل است، اما بی توجهی به این اصول، هزینه های سنگینی را در آینده به نظام سلامت و خانواده ها تحمیل خواهد کرد.

به گفته وی، دیابت امروز در جهان و ایران به یکی از علل اصلی نابینایی، قطع عضو و مرگ ومیر زودرس تبدیل شده و کردستان نیز از این موج در امان نمانده است؛ او افزایش شمار مبتلایان را زنگ خطری جدی برای همه اقشار جامعه می داند و بر ضرورت گسترش غربالگری، آموزش عمومی و مراقبت مستمر از بیماران تأکید دارد.

رحمانی در عین حال یادآور شد که دیابت اگرچه یک بیماری مزمن است، اما سرنوشت اجتناب ناپذیر نیست؛ به باور او، تشخیص زودهنگام، افزایش آگاهی مردم و تغییر رفتارهای روزمره می تواند مسیر این بحران خاموش را تغییر دهد؛ هشداری که امروز داده می شود، برای آن است که فردا جامعه مجبور نباشد بهای سنگین بی توجهی به پیشگیری را با عوارضی بپردازد که بسیاری از آن ها قابل اجتناب بوده اند.