به گزارش کردپرس، در تازه‌ترین وضعیت منازعه میان دولت سوریه و نیروهای دموکراتیک سوریه، شواهد نشان می‌دهد که روند تحولات نه تنها به سوی حل پایدار مناقشه پیش نرفته، بلکه ادامه درگیری‌ها و فشار دولت مرکزی بر کردها تشدید شده است.

ابتدا باید تأکید کرد که آتش‌بس اعلام‌شده میان دمشق وکردها پس از پیش‌روی سریع ارتش سوریه در مناطق تحت کنترل کردها به ویژه رقه و دیرالزور اعلام شد، ولی این آتش‌بس شکننده بوده و درگیری‌های میدانی همچنان ادامه دارد. نیروهای دولتی و نیروهای کرد در چندین محور از جمله اطراف زندان شادادی و اطراف آق‌تَن در رقه درگیر شدند که منجر به آزاد شدن زندانیان داعش و تلفات در صفوف SDF شد. دولت سوریه اتهامات را رد کرده و گفته نیروهایش صرفاً در حال تأمین امنیت اطراف زندان‌ها هستند، اما SDF و ناظران محلی معتقدند این اقدامات در حقیقت ادامه فشار علیه کردهاست. 

در چنین فضای تنش‌آلود، دولت دمشق و احمد الشرع، رئیس‌جمهور سوریه، توافق آتش‌بس و ادغام SDF در ساختار دولت مرکزی را اعلام کردند که به معنای از دست رفتن بخش زیادی از خودمختاری کردها در شمال و شرق سوریه است. این توافق شامل تحویل گذرگاه‌های مرزی، منابع نفت و گاز و زندان‌های اسیران داعش به دولت مرکزی می‌شود، و نیروهای SDF زیر عنوان ادغام انفرادی در نیروهای دولتی قرار خواهند گرفت، امری که برای بسیاری از کردها نااطمینان‌آور تلقی می‌شود. 

در سطح سیاسی و دیپلماتیک، تماس تلفنی میان دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، و احمد الشرع درباره اهمیت حفظ وحدت ارضی سوریه و اشاره رسمی به حقوق اقلیت‌ها انجام شده است. این تماس و حمایت سیاسی آشکار از دولت جدید دمشق به‌وضوح باعث نارضایتی و بی‌اعتمادی کردها نسبت به ایالات متحده شده است. 

این نارضایتی در میان جامعه و نیروهای کرد به صورت گسترده بیان شده است. گزارش‌ها حاکی است که کردهای سوریه احساس می‌کنند آمریکا پس از سال‌ها همکاری در جنگ علیه داعش، آنها را رها کرده و به نفع دولت مرکزی سوریه به شرع گرایش یافته است. بسیاری از فعالان و شهروندان کرد موضع کنونی واشنگتن را یک «خیانت» می‌دانند، زیرا انتظار داشتند ایالات متحده همچنان از دستاوردهای سیاسی و امنیتی کردها حمایت کند، نه اینکه آنها را به دولت دمشق تحویل دهد. 

در کنار ابعاد نظامی، ادامه پیشروی دولت سوریه در شهرها و مناطق استراتژیک که سال‌ها تحت کنترل کردها بود، فشارهای اجتماعی و جابجایی‌های جمعیتی را تشدید کرده و چشم‌انداز سیاسی خودمختاری کردها را تضعیف کرده است. 

در کل، روند موجود نشان می‌دهد که درگیری‌ها بین نیروهای دولتی و کردها نه تنها متوقف نشده بلکه در نقاطی تشدید شده است، توافق‌های سیاسی به بهای گرفتن امتیازات سنگین از کردها بسته شده و نقش آمریکا در عمل به ویژه تحت رهبری ترامپ با انتقاد شدید کردها روبرو شده است که آن را نوعی بی‌وفایی و «خیانت» تلقی می‌کنند. این تحولات می‌تواند مسیر آینده شمال و شرق سوریه را به سمت بازتوزیع قدرت و کاهش نفوذ سیاسی و نظامی کردها سوق دهد، حتی اگر توافقات رسمی درباره ادغام و آتش‌بس اعلام شده باشد.