انگیزه رفتن به دانشگاه در میان ناشنوایان کمتر از نابینایان است

هادی نقدی روان شناس کردستانی در گفت و گو با خبرنگار کُردپرس، انزوا، بروز رفتارهای پارانوئیدی، مشکلات ارتباطی، ناسازگاری اجتماعی، کاهش کارکردهای اجتماعی، شغلی و خانوادگی را از جمله پیامدها و آثار روانی معلولیت ناشنوایی عنوان می کند.

او می گوید: ناشنوایان همیشه از این نگرانند که مورد تحقیر قرار گیرند و به لحاظ عاطفی کنار آمدن با این نقص برای آنان سخت است که همین مسئله باعث می شود نوعی احساس حقارت در آنها به وجود آید.

دکتر نقدی با اشاره به اینکه فرد ناشنوایی که از بهره هوشی عادی برخوردار است، ممکن است استعدادهای ویژه ای در زمینه های مختلف ورزشی، هنری و ... داشته باشد، تاکید می کند: این افراد باید بدون توجه به رفتار دیگران به دنبال استعدادهای خود برود و زمینه های شکوفایی آنها فراهم شود.

این روان درمانگر توصیه می کند در صورتی که به طور اتفاقی با یک فرد ناشنوا برخورد کردید، تلاش کنید از پیام های بدنی و حالات چهره و حرکات چشم و دست استفاده کنید که در این صورت فرد ناشنوا برای دریافت پیام طرف مقابل کمتر معذب شده و احساس حقارت نمی کند.

او بر تقویت زبان بدن در برخورد با ناشنوایان تاکید و عنوان می کند: اطرافیان و نزدیکان افراد ناشنوا لازم است زبان ناشنوایان را فرا گیرند و با مهارت های بدنی نیز احساسات خود را ابراز کنند؛ تلاش شود ارتباطات غیر کلامی در برخورد با افراد ناشنوا حتی برای کسانی که به صورت گذرا و مقطعی با آنها برخورد می کنند، بیشتر مورد استفاده قرار گیرد.»

اما اصلانی نماینده ناشنوایان استان کردستان، از انزوای بسیاری از ناشنوایان نگران است و می گوید: ناشنوایان به دلیل فقر فرهنگی و طرد اجتماعی، بیشتر با بیماری افسردگی و گوشه نشینی مواجه هستند و به همین دلیل انگیزه و تمایل به تحصیل دانشگاهی در بین ناشنوایان کمتر از نابینایان است.