«کرونا» بانک ها را همراه نکرد/فریاد از نداری
به گزارش خبرنگار کردپرس، «چه از گرسنگی بمیریم و چه از کرونا... برایمان چه فرقی دارد؟» این گفته بیشتر کسبه و بازاریان قروه ای است که این روزها با دستور تعطیلی بازار مجبور به خانه نشینی شده اند.
همه بازاریان در نوع خود مشکل دارند. یکی از غم نداری می نالد و یکی از چک برگشتی و یکی از اجاره و دیگری از قسط وام و بی تفاوتی بانک ها نسبت به وضعیت و برداشتی که از حساب می کنند.
«ما تعطیل می کنیم اما شما را به خدا به این بانکی ها بگویید شرایط را در نظر بگیرند و برایمان مدام اخطار نفرستند و از حسابمان برای اقساط برداشت نکنند.»
این درد اصلی تمامی بازاریان است. دردی که نه تنها در شرایط کرونا که بیشتر اوقات وجود دارد. دردی به نام «خودمختاری بانک ها». با وجود آنکه دولت مدام وعده می دهد چکی برگشت نمی خورد و بانکی حق ندارد برای پرداخت اقساط به مردم فشار بیاورد! اما این روزها مثل همیشه خودمختار بودن بانک ها دیده می شود به طوری که حتی مسئولان هم از این روند خارج از دستورات کشوری عمل کردن بانک ها، عاجز شده و صدایشان درآمده است.
مقاومت به هدایت رسید
تعطیلی بازار و رکود کسب و کار برای خیلی ها زیان آور بود عده ای که به نان شب محتاجند برایشان فرقی ندارد چه به روزشان می آید حتی اگر توضیح دهی که «ضرر اقتصادی قابل جبران است اما ضرر جانی هرگز جبران نمی شود» باز هم مسئله مهم را در نان شب می دانند.
با این وجود عده ای اما هستند که چندان اهمیتی به این مسئله نمی دهند و معتقدند سلامتی مهم تر بوده و در اولویت قرار دارد. همانند «جلال اکبری»؛ آرایشگری که گرچه اوایل برای بستن محل کسب خود مقاومت می کرد اما مدتی بعد هدایت کننده بازاریان برای بستن مغازه هایشان شد.
او که از سال 70 مشغول پیرایشگری است سه فررند داشته و تنها شغل آرایشگری را دارد و یکی از فعالان در شبکه های اجتماعی است و در حوزه شعر و تاریخ شهر قروه هم تحقیقاتی انجام داده و بیشترین فعالیت مدنی اش مختص به محیط زیست، منابع طبیعی و ورزش است.
تصمیمی بدون آگاهی
«جلال اکبری» از «کرونا» و روزگاری که با این وضعیت دارد، می گوید.«دقیقاً دو روز مانده به رأی گیری در انتخابات 98 بود که حضور ویروس کرونا در «قم» رسانه ای شد و بعد چند روز اخبار آن تمام رسانه ها را در بر گرفت.»
او پیگیر این اتفاق بود و نگران از شیوع ویروس در تمام کشور به ویژه قروه؛ گرچه نگرانی اش درست بود اما هرگز فکرش را نمی کرد «کرونا» با آمدنش باعث تعطیلی اجباری کسب و کارها و خانه نشین کردن مردم شود.
«اکبری» انتظار این تعطیلی اجباری را نداشت و برای همین به عنوان یک بازاری واکنشی نشان داد که امروز پشیمان است. «در یک گروه خبری بودم که از طرف بهداشت پستی ارسال شد که با خواندن آن شوکه شدم! تعطیلی یکسری از مشاغل که یکی از آن ها آرایشگاه ها و پیرایشگاه ها بود.»
او که به دلیل فشار اقتصادی و داشتن وام بسیار این تعطیلی را تاب نمی آورد به گفته خودش سریع و بدون فکر، عکس العمل نشان داد و اعتراض کرد. «نمی توانستم فشار زندگی را نادیده بگیرم برای همین تصمیم گرفتم جلوی تعطیلی مغازه ام را بگیرم. با خودم فکر کردم که من در مغازه ام وسایل بهداشتی کامل را دارم و حتی مشتریان هم لوازم شخصی خود را دارند، پس چه نیاز به تعطیلی است؟!»
«اکبری» به فکری که مدام به ذهن اش خطور می کرد اشاره کرد. «در فکرم این بود که من کامل و پاک و بهداشتی هستم پس تعطیل نمی کنم و حتی با عذر خواهی اعتراض خودم را به مدیر شبکه بهداشت اعلام کردم.»
احساس خطری بزرگ
مقاومت برای تعطیلی بازار توسط این شهروند ادامه داشت تا اینکه با آگاه شدن از یکسری موارد تخصصی متوجه اشتباه خود شد. «بعد دو روز کار با خواندن چندین مقاله در رسانه ها متوجه شدم که خودم و مشتریانی که مراجعه می کردند، همه خیلی خیلی در معرض خطر هستند.»
«جلال اکبری» پس از مطلع شدن از خطر پیش رو بدون هیچ معطلی کار و کاسبی خود را تعطیل و برای قطع زنجیره انسانی به قرنطینه خانگی رفت. «به عزیزان همشهری توصیه می کنم در خانه بمانند و بدانند که با قطع زنجیره انسانی است که می شود با این ویروس مقابله کرد.»
او هم چک و وام و بدهی دارد اما معتقد است اگر سلامتی اش به خطر بیافتد دیگر همین کاسبی که تا دیروز می توانست انجام دهد را نخواهد داشت به ویژه اینکه برای ضرر اقتصادی تا حدودی راهکارهایی هست اما برای به خطر افتادن سلامتی آن هم این بیماری نه تنها راهکاری نیست بلکه مشکل فردی نبوده و خانواده را هم درگیر می کند.
به سلامتی چک برگشتی!
«بی خیال بانک و چک و بدهی... سلامتی ارزشش بالاتره» این را تعدادی از بازاریان در شبکه های اجتماعی برجسته کرده و تکرار می کنند. اما تکرار این موارد هم باعث نشد تا بانک ها از آئین نامه های خود کوتاه بیایند و برای یکبار هم که شده دست مردم را بگیرند.
همراهی نکردن بانک ها مسئله جدیدی نیست و همانند سریال ادامه داری است که همیشه تکرار می شود. چه آن زمان که متقاضی نیاز به تسهیلات دارد و چه حالا که نیاز به حمایت... هرگز از مصوبات و آیین نامه های داخلی خود کوتاه نیامده اند.
بحران موضوعی نیست که بانک ها آن را نادیده بگیرند و مدام با ارسال اخطار به متقاضیان خود آنان را در معرض استرس های بیشتر قرار دهند. اخطار برای پرداخت وام، اخطار برای وصول چک و کشیدن روی سود و ... همه این ها دردهایی که بازاریان فریاد می کنند و تا کنون فریادرسی نبوده است.
اینجا به نظر می رسد دولت دیگر نباید نسبت به بانک ها کوتاه بیاید چون که کرونا نمی پرسد وضعیتت چطوری است و به اختیار خود می تازد... اما بانک ها می توانند بپرسند و می دانند وضعیت متقاضیان خود را...
پس بهتر نیست وقتی مردم با خانه نشینی و ساختن با نداری می توانند زنجیره بیماری را قطع کنند؛ بانک ها هم با اجرای عدالت در قطع این زنجیره همراه باشند؟!
* گزارش: زیبا امیدی فر
دیدگاه کاربران