اندر مصائب پرستاران

شهرام رحیمی، پرستار بیمارستان کامیاران است، 36 سالش است و 14 سال است که در عرصه پرستاری خدمت می کند. با خبرنگار کُردپرس به گفت و گو می نشیند و سفره دلش را باز می کند از کمبود نیرو و اضافه کاری های اجباری تا مبتلا شدن به انواع و اقسام دردها در حین کار گلایه می کند و می گوید که به علت رسیدگی و توجه کشورهایی مانند کانادا و سوئد به قشر پرستاران اغلب به فکر مهاجرت هستند تا شاید در آنجا قدرشان را بدانند.

آقای رحیمی، کمبود نیرو را بزرگترین معضل این حوزه می داند که سبب شده فشار مضاعفی به تعداد کم نیروها بیاید و اضافه کاری های اجباری را تحمل کنند و این مسئله منجر به پایین آمدن کارایی و بازدهی کارشان می شود.

او از درآمد کم این شغل گلایه می کند که نسبت به کار سخت و استرس زایشان جوابگو نیست و نیاز به توجه بیشتر دارد.

این پرستار می گوید: شغل ما پر از استرس است، شب کاری و شب نخوابی دارد و خطرات جسمی و جانی فراوانی دارد چرا که ممکن است برخی از بیماری ها به پرستار هم منتقل شود اما با این حال توجه چندانی به این قشر نمی شود. عوارض جسمی بسیاری مانند دیسک کمر، واریس پا و ... در حین کار دامنگیر بسیاری از پرستاران می شود که هرچه سن بالاتر می رود بیشتر خود را نمایان می کند اما متاسفانه آنگونه که باید حمایت نمی شوند.

او کمبود زمان مرخصی بعد از زایمان برای بانوان پرستار را هم از دیگر مشکلات این حوزه می داند که تنها 6 ماه مرخصی دارند و پس از آن باید به سرکار برگردند. آقای رحیمی که همسرش هم پرستار است و آشنایی با او را از خاطرات خوب و شیرین دوران کاری خود عنوان می کند، این مشکل را در زندگی خود تجربه کرده و خواستار افزایش مدت مرخصی بعد از زایمان پرستاران زن می شود.

او می گوید: ما حتی به علت کمبود نیرو، اجازه استفاده از مرخصی های ماهانه خود را که تقریبا 2 روز و نیم در ماه است، نداریم و باید همیشه در دسترس باشیم.

این پرستار، نُرم ایده آل برای یک پرستار را 6 تا 8 ساعت کار در روز می داند این در حالی است که به گفته او در ایران به علت کمبود نیرو پرستاران در شیفت های 12 ساعته و حتی گاهی 18 ساعته کار می کنند. او می گوید: یک فرد به طور میانگین می تواند 6 تا 8 ساعت کار مفید و با کیفیت انجام دهد اما طولانی شدن ساعات کاری فرد را دچار بی انگیزگی می کند و قطعا بر روی کیفیت کار تاثیر مستقیم دارد. که تمام این ها ناشی از کمبود نیرو است و باید به فکر تامین نیرو باشند.

آقای رحیمی از کارانه و اضافه کاری های به تعویق افتاده هم گلایه می کند که بیش از 9 ماه است که کارانه دریافت نکرده و اضافه کاری هم تا پایان شهریور پرداخت شده است.

او گریزی هم به قانون تعرفه گذاری خدمات پرستاری می زند که 12 سال پیش مطرح شده اما تاکنون اجرایی نشده است در حالیکه این قانون در سایر کشورها اجرا می شود. او توضیح می دهد: هزینه اغلب کارهایی که یک پرستار انجام می دهد مثل تزریقات، پانسمان و .... با مُهر پزشک است که اجحاف در حق پرستار است و امیدوارم قانون تعرفه گذاری اجرایی شود.

به گفته این پرستار، بی توجهی و عدم حمایت از پرستاران منجر به این شده است که اغلب به فکر مهاجرت باشند چرا که آنهایی که مهاجرت کرده اند که اغلب هم در کشورهای کانادا و سوئد هستند از خدمات آن کشورها بسیار راضی هستند و همین مسئله سبب می شود که سایر پرستاران هم به فکر مهاجرت بیفتند. او می گوید: استخدام پرستاران به صورت قراردادی و شرکتی شده و قراردادها هم کوتاه مدت است و هیچ تضمینی برای آینده وجود ندارد. با اعصاب و روان پرستار بازی می شود تا تنها یک حقوق خود را دریافت کنند.

آقای رحیمی درباره علاقه اش به این حرفه می گوید: من خودم بیشتر به خاطر بازار کار این حرفه وارد آن شدم اما به علت سختی هایی که دارد اگر به گذشته بر می گشتم هیچ وقت این شغل را انتخاب نمی کردم.