کیمیاگری نیاز ضروری «طلای سرخ کردستان»/ منصور اولی
با رسیدن به فصل برداشت توت فرنگی در کردستان، قطعا بازار جشنواره ها و توت فرنگی خوری های سیاسی هم کم کم گرم می شود، هر چند می توان با اغماض از کنار این برنامه ها هم گذشت، کاری به این بزم ها نداشت و برگزاری شان را نظاره کرد، اما در کنارش یک مطالبه جدی هم باید پیگیری شود. بر اساس اعلام مدیر امور باغبانی سازمان جهاد کشاورزی کردستان «امسال پیش بینی می شود که بیش از 46 هزار تن محصول توت فرنگی از مزارع استان برداشت شود که این میزان نسبت به سال گذشته 12 درصد بیشتر است.»
زاهد حاجی میرزایی گفته است: «پیش بینی برداشت سال جاری در مقایسه با پیش بینی اولیه حدود 50 هزار تن (ظرفیت واقعی برداشت) حدود پنج درصد کاهش دارد که مهمترین علت آن بروز سرمازدگی و تگرگ در فروردین و اوایل اردیبهشت است.»
وی با اشاره به کیفیت بالای محصول توت فرنگی کردستان افزود: « شهرستان های سنندج، کامیاران، مریوان و سروآباد به ترتیب بیشترین میزان توت فرنگی را تولید می‌کنند. جنس خاک و آب و هوای کردستان برای کشت این محصول بسیار مناسب بوده و بهره برداران هر سال بخشی از زمین های خود را به کشت ارقام مختلف این محصول از جمله پاروس، کوئین‌الیزا، دیامنت و دیگر ارقام اختصاص می دهند.»
سوال مهم اما میزان برنامه ریزی برای فرآوری این میزان محصول مرغوب که به قولی نزدیک به 80 درصد توت فرنگی تولیدی در کشور را هم شامل می شود، است؟ سال هاست مسئولان استانی و حتی در پاره ای اوقات مسئولان کشوری از کیفیت توت فرنگی تولید شده در استان سخن می گویند، کارشناسان کشاورزی هم بر این اعتقاد هستند که میزان تولید این محصول در استان می تواند 1.5 تا 2 برابر میزان فعلی افزایش یابد، اما با وجود چنین ظرفیتی شاهد ضعف شدید صنایع بسته بندی و مهم تر از آن صنایع فرآوری و تبدیلی در این حوزه هستیم. هر چند کمبود صنایع تبدیلی در حوزه کشاورزی و دامی استان به طور کلی یک ضعف جدی است اما با توجه به فصل برداشت و خاص بودن توت فرنگی استان به نظر می رسد مسئولان استانی در کنار برگزاری جشن هایی برای توت فرنگی بهتر است به فکر برنامه ریزی برای رفع این نقص مهم باشند. توت فرنگی اگر «طلای سرخ کردستان» است – که هست- نیاز به کیمیاگری هم دارد و لوازم این کیمیاگری هم قطعا احداث واحدهای فرآوری است.
دیدگاه کاربران