اربعین حسینی؛ نماد دلدادگی به آزادگی

در قرن ماشین و تنهایی در حالی که بسیاری از کشورهای برخوردار از نظر مالی از بحران هویت انسانی رنج می برند، اینجا مکتبی خودنمایی می کند که 20 میلیون نفر را از ملیت ها و سلایق متفاوت و گاه متضاد پای پیاده به میعاد گاه معلایی کشانده است که نماد جنگ انسان و شیطان است. اینجا کربلا است به وقت اربعین. مرام حسین (ع) مرام جوانمردی و آزادگی و تسلیم نشدن در برابر ظلم و زور و زر آزادگان جهان را گرد هم آورده است. آنها که توانستند و رفتند به کربلا و آنها که دل هایشان را روانه کرده اند همه هم کلام اند در این اصل: مرام حسین، مرام آزادگی مطلق است.

پیاده ‌روی و زیارت حرم مطهر امام حسین (ع) در روز اربعین ریشه تاریخی دارد، چرا که جابر بن عبدالله انصاری و غلامش «عطیه» در سال 61 هجری قمری با پای پیاده از مدینه حرکت کردند و در صبح اولین اربعینی که از شهادت حضرت سیدالشهدا (ع) می‌گذشت، به کربلا رسید.

به گفته راویان و مورخان، زیارت امام حسین (ع) در سال ابتدای شهادت ایشان در معرفی ظلم امویان بسیار شورآفرین بود و از این رو دستگاه حاکم سعی در جلوگیری از زیارت زائران داشت.

عشق به امام حسین(ع) آنچنان فراگیر شد که در سال های بعد حتی برخی زائران شبانه به زیارت قبر 6 گوشه امام حسین و یاران باوفایش می رفتند اما این رشته معنوی با وجود همه سختی ها هیچ گاه گسسته نشد.

در زمان رژیم بعثی صدام از هجوم گسترده زائران برای زیارت حرم امام حسین (ع) جلوگیری می شد اما پس از سقوط این رژیم، اکنون اربعین فرصتی برای بزرگترین اجتماع مسلمانان و عاشقانی است که از سراسر دنیا بخصوص ایران اسلامی با پای پیاده راهی کربلا شوند و اینگونه عشق و ارادت خود را به خاندان مطهر ارباب شهیدان اعلام داشته و ظلم یزیدیان را فریاد بکشند.

در برخی روایات آمده است: که اسرای کربلا از شام به عراق رفته و در روز اربعین، یعنی ۴۰ روز بعد از واقعه عاشورا، به کربلا رسیدند و در آنجا جابر بن عبدالله انصاری و برخی از بنی هاشم را نیز دیده‌اند و پس از زیارت امام حسین (ع) به مدینه رفته‌اند. این نظریه در لهوف سید ابن طاووس به تصریح ذکر شده است.

حال دلدادگان آزادگی این روز را برای خود تبدیل به معیادگاهی کرده اند برای بازگشت به اصل سر دادن و سر فرود نیاوردن در برابر ظلم. شکوه این روز نشان می دهد که مرام جوانمردی نمی میرد و به درازای تاریخ امتداد می یابد.