مشکلات هزاران آواره کرد در بازگشت به عفرین
به گزارش کردپرس به نقل از شبکه انگلیسی زبان الجزیره، حدود ۱۲ هزار خانواده کرد سوری پس از سالها آوارگی به عفرین بازگشتهاند، اما بسیاری از آنها به جای خانهای که در سال ۲۰۱۸ ترک کرده بودند، با ساختمانهای خالی، غارتشده یا ویران روبهرو شدهاند. گزارش الجزیره نشان میدهد بازگشت به عفرین برای این خانوادهها همزمان با امید به بازپسگیری خانه و زمین خود و دشواری آغاز دوباره زندگی همراه شده است.
این خانوادهها در سال ۲۰۱۸ و در جریان عملیات نظامی ترکیه و گروههای متحد آن علیه یگانهای مدافع خلق، عفرین را ترک کردند. در پی این عملیات، دهها هزار کرد سوری آواره شدند و بخشی از خانههای خالی آنان بعدها در اختیار آوارگانی قرار گرفت که از مناطق دیگر سوریه گریخته بودند.
پس از سقوط حکومت بشار اسد در دسامبر ۲۰۲۴، دولت انتقالی سوریه اعلام کرد زمینه بازگشت امن ساکنان عفرین را فراهم میکند. در ماههای آوریل و مه نیز نیروهای امنیت داخلی به انتقال صدها خانواده کرد از حسکه به عفرین کمک کردند. این روند که ابتدا با یک کاروان ۴۰۰ خانوادهای آغاز شده بود، به تدریج گستردهتر شد و اکنون به گفته مقامهای محلی، حدود ۱۲ هزار خانواده به عفرین بازگشتهاند.
خیرالداؤود، مدیر منطقه عفرین، میگوید دولت با حضور در اردوگاههای آوارگان در شمال و شرق سوریه تلاش کرده اعتماد آنان را جلب و زمینه بازگشتشان را فراهم کند. او اجرای فرمان شماره ۱۳ و به رسمیت شناختن حقوق فرهنگی و سیاسی کردها را بخشی از این روند میداند.
اما بازگشت به عفرین برای بسیاری از آوارگان کرد به معنای پیدا کردن یک خانه آماده برای زندگی نیست.
دلشاد حمدو که در سال ۲۰۱۸ عفرین را ترک کرده بود، پس از بازگشت به خانهای که پدرش حدود ۳۰ سال پیش ساخته بود، با اتاقهایی خالی و دیوارهایی روبهرو شد که بیشتر وسایلشان از بین رفته بود. او با وجود همه این مشکلات میگوید هیچ چیز جای خانه و زمین انسان را نمیگیرد.
خانه حمدو در سالهای آوارگی در اختیار خانوادهای از حمص قرار گرفته بود. دو خانواده در نهایت بدون درگیری به توافق رسیدند و خانواده آواره چند ماه بعد، پس از دریافت ۳۰۰ دلار برای هزینه بازگشت به حمص، خانه را ترک کرد.
حمدو میگوید خانوادهاش بعد از سقوط حکومت سابق سوریه فقط یک خواسته داشتند: بازگشت به سرزمین خود. او تاکید میکند که میان کرد و عرب تفاوتی قائل نیست و آنها تنها به دنبال امنیت و زندگی آرام هستند.
برای برخی خانوادهها اما وضعیت بسیار دشوارتر بوده است.
زینب سیدو یکی از آوارگان کردی است که با یکی از کاروانهای تحت حمایت دولت به عفرین بازگشت. او میگوید زمانی که خبر بازگشت را شنید، احساس فوقالعادهای داشت، اما این خوشحالی پس از دیدن خانهاش از بین رفت. خانه چهار اتاقه او تخریب و غارت شده و به محلی برای نگهداری گوسفند تبدیل شده بود.
سیدو میگوید خانهای که برای زندگی یک انسان ساخته شده بود، دیگر قابل سکونت نبود. او به دلیل نداشتن پول کافی برای بازسازی، اکنون بار دیگر در اردوگاهی در نزدیکی عفرین زندگی میکند؛ همان اردوگاهی که پیشتر با خروج آوارگان مناطق تحت کنترل حکومت سابق خالی شده بود و حالا دوباره میزبان بخشی از ساکنان اصلی عفرین است.
با وجود این شرایط، سیدو میگوید حاضر نیست دوباره عفرین را ترک کند. او امیدوار است روزی بتواند خانوادهاش را در خانه و زمین خود مستقر کند.
بازگشت آوارگان کرد به عفرین در شرایطی ادامه دارد که دولت انتقالی سوریه آن را بخشی از تلاش برای بازسازی اعتماد میان کردها و عربها میداند. اما تجربه خانوادههایی که پس از هشت سال به عفرین برگشتهاند، نشان میدهد بازگشت تنها با انتقال افراد به شهر پایان نمییابد؛ خانههای ویران، املاک آسیبدیده و هزینه سنگین بازسازی، همچنان زندگی بسیاری از آنان را در هالهای از ابهام قرار داده است.
بازگشت برای آوارگان کرد عفرین، در واقع پایان آوارگی نیست؛ آغاز تلاش دوباره برای ساختن زندگی در خانهای است که بسیاری از آنها سالها در انتظار دیدنش بودهاند.
دیدگاه کاربران