کردپرس-  اینجا برکناری، پایان مدیریت نیست؛ بلکه شبیه زمان استراحت بین دو نیمه مسابقه است. هنوز حکم عزل خشک نشده، حکم انتصاب جدید از راه می‌رسد. انگار بعضی مدیران با خودشان قرارداد مادام‌العمر بسته‌اند و فقط نام اداره‌ای که روی سربرگ نوشته می‌شود تغییر می‌کند.

در بوکان، اگر مدیری در یک مجموعه موفق نبود، نگران نباشید! سیستم برای او نسخه‌ای شفابخش دارد؛ انتقال به اداره‌ای دیگر. اگر آنجا هم نتیجه نگرفت، باز هم جای نگرانی نیست؛ اداره دیگری هم هست. مهم این نیست که کارنامه چه می‌گوید؛ مهم این است که صندلی هیچ‌وقت بدون صاحب نماند.

البته مردم خیال می‌کنند مدیریت یعنی تخصص، تجربه، برنامه و پاسخگویی! غافل از اینکه مهم‌ترین مهارت برخی مدیران، نه حل مشکلات مردم، بلکه حل معادله "چگونه همیشه مدیر بمانیم" است. ظاهراً این مهارت، از هر مدرک دانشگاهی و هر سابقه اجرایی ارزشمندتر است.

جوانان متخصص، افراد توانمند و کسانی که سال‌ها درس خوانده‌اند و تجربه اندوخته‌اند، همچنان پشت در اتاق‌های مدیریت منتظر فرصتی برای خدمت هستند؛ اما در آن سوی در، همان چهره‌های آشنا مشغول جابه‌جا کردن قاب عکس روی میز جدید خود هستند!

کم‌کم باید در ورودی ادارات بنویسند: "ورود مدیران جدید ممنوع؛ ظرفیت با مدیران قبلی تکمیل است."

شاید هم بهتر باشد به جای واژه انتصاب، از عبارت "بازیافت مدیریتی" استفاده کنیم؛ چون ظاهراً در این چرخه، هیچ مدیری دور ریخته نمی‌شود. هر مدیری، صرف‌نظر از نتیجه عملکردش، دوباره بسته‌بندی و در اداره‌ای دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد!

اما پرسش اصلی اینجاست؛ مقصر فقط مدیرانی هستند که از یک صندلی به صندلی دیگر کوچ می‌کنند یا کسانی که همچنان برای آنان فرش قرمز پهن می‌کنند؟ واقعیت این است که تا زمانی که برخی تصمیم‌گیران شهرستان، انتصاب‌ها را نه بر پایه شایستگی و کارنامه، بلکه بر اساس روابط، سفارش‌ها و میزان "بله‌قربان‌گویی" انجام دهند، همین آش است و همین کاسه.

مدیری که کارنامه‌ای ضعیف، توخالی و قابل دفاعی ندارد، اگر دوباره بر کرسی مدیریت می‌نشیند، بیش از آنکه مدیون توانایی خود باشد، وامدار کسانی است که به جای پاسخگویی در برابر مردم، به دنبال حفظ حلقه‌های مدیریتی تکراری هستند. نتیجه چنین نگاهی هم روشن است؛ فرصت از نخبگان و نیروهای کارآمد گرفته می‌شود، اداره‌ها یکی پس از دیگری درجا می‌زنند و تنها چیزی که مرتب جابه‌جا می‌شود، تابلو اتاق مدیران است، نه وضعیت شهر.

در ضمن یک پیشنهاد دوستانه به مسئولان؛ اگر قرار است مدیران ناکارآمد فقط بین ادارات گردش کنند، دست‌کم روی صندلی‌ها چرخ نصب نکنید؛ تا این جابه‌جایی‌ها راحت‌تر انجام گیرد. مردم اما همچنان منتظرند روزی به جای چرخیدن مدیران، چرخ توسعه شهر بچرخد.