کردپرس
پناه بردن اسرائیل به اقلیتها، نتیجهٔ آن تنهایی و انزوایی است که اسرائیل دچار آن شده است. بهویژه پس از سقوط رژیم اسد در سوریه، وزیر خارجهٔ اسرائیل (گدعون ساعر) گفت: «چون ما در منطقه اقلیت هستیم، باید با اقلیتهای منطقه متحد شویم.»
برای همین هدف، در تاریخ ۲۷/۱۰/۲۰۲۵ کنفرانس اقلیتهای سوریه در اسرائیل با حضور کردها، دروزیها و علویها برگزار شد. مهمترین نتیجهٔ این کنفرانس، ایجاد یک «دفتر ارتباط» میان اقلیتهای سوریه، عراق، لبنان و اسرائیل بود.
اسرائیل مشکل اصلیاش فلسطین است. هر کشوری که از فلسطین حمایت کند یا صلح با اسرائیل را رد کند، اسرائیل فوراً به مسئلهٔ اقلیتهای آن کشور روی میآورد و از آن بهعنوان ابزار فشار استفاده میکند.
اما هر زمان آن کشور دیگر مشکلی با اسرائیل نداشته باشد یا ضعیف شود، اسرائیل همان اقلیتها را رها کرده و به نوعی آنها را «میفروشد».
اسرائیل از این گروهها حمایت کرده است:
• کردهای ایران، عراق و سوریه
• دروزیهای سوریه
• مسیحیان مارونی لبنان
• جنبش «الماک» (جنبش خودمختاری منطقه قبائل) در الجزایر که دولت در تبعید دارند و خواهان جدایی هستند
• سودان جنوبی
• سومالیلند
• بلوچها، اهوازیها و آذریها
به عبارت دیگر، این مسئلهٔ فلسطین است که باعث میشود اسرائیل به سمت اقلیتها برود، نه اینکه هدفش آزادی و استقلال آنها باشد.
یعنی برای اسرائیل، مسئلهٔ اقلیتها یک ابزار تاکتیکی است، نه یک هدف استراتژیک.
هر زمان اهداف اسرائیل تأمین شود، این «کارت اقلیتها» را کنار میگذارد. نمونهها زیادند:
• وقتی شاه ایران در توافق الجزایر، عراق را وادار کرد از شطالعرب صرفنظر کند، اسرائیل از کردهای عراق دست کشید و آنها را تنها گذاشت.
• در ترکیه، اسرائیل عبدالله اوجالان را دستگیر کرد و به ترکیه تحویل داد، چون ترکیه با اسرائیل مشکلی نداشت و روابط داشت. سؤال اینجاست: مگر مسئلهٔ کرد یکی نیست؟ چرا در ترکیه علیه آن است اما در ایران، عراق و سوریه از آن حمایت میکند؟
• وقتی اسرائیل در سوریه مشروعیت بر بلندیهای جولان را از دولت سوریه و ترکیه میگیرد، دوباره در قبال «کردهای روژاوا» سکوت کرده و آنها را به دمشق و آنکارا واگذار میکند.
• در رفراندوم اقلیم کردستان نیز، وقتی آمریکا مخالف شد، اسرائیل هم حمایت خود را پس گرفت.
یعنی هر زمان مسئلهٔ اقلیتها با منافع آمریکا در تضاد باشد، نقش اسرائیل هم ضعیف میشود.
• حمایت اسرائیل از دروزیها هم صرفاً برای حفاظت از مرزهایش با سوریه است و نوعی منطقهٔ حائل ایجاد میکند.
• اگر فردا عراق روابطش را با اسرائیل عادی کند، اسرائیل دوباره از کردهای عراق دست میکشد؛ همانطور که در مصر چنین کرد و دیگر روی مسئلهٔ مسیحیان قبطی کار نمیکند، چون با مصر توافق صلح دارد.
در پایان، ما باید با منطق و به دور از احساسات و تبلیغات رسانهای، در چارچوب منافع استراتژیک خودمان، سیاستهای اسرائیل را درک کنیم.
اسرائیل از مسئلهٔ اقلیتها برای حفظ امنیت خود استفاده میکند، نه برای آزادی و حق تعیین سرنوشت آنها.
تا زمانی که تهدیدی علیه اسرائیل وجود داشته باشد، مسئلهٔ اقلیتها ادامه خواهد داشت و در نتیجه، جنگ و بیثباتی هم ادامه مییابد.
بنابراین، پیش از آنکه اسرائیل مشکلاتش را با دولت کشور تو در مرکز حل کند، بهتر است کە تو زودتر مشکلاتت را با پایتخت کشور خودت حل و فصل کنی.
نظر شما