وقتی گوش شنوا نبود/ منصور اولی

عارضه «نداشتن گوش شنوا» و «بی عملی» در میان مسئولان استان کردستان خصوصا در 2 سال اخیر به یک اپیدمی خطرناک تر از کرونا بدل شده است و عموما در سال های اخیر شاهد خسارت های زیاد به استان در نتیجه گسترش این عارضه خطرناک هستیم. در حوزه مبارزه با کرونا، هنوز چند ماه از بی عملی شدید مسئولان استان در عدم قرنطینه سنندج و گسترش شدید اپیدمی در استان و عزا دار شدن کردستانی ها نگذشته بود، که فصل بازگشایی مدارس از راه رسید.

آگاهان به امر، بارها با اشاره به وضعیت مدارس کردستان خصوصا در مناطق محروم و تراکم شدید مدارس از یک سو و عدم دسترسی دانش آموزان به آموزش های مجازی و در نتیجه استقبال از حضور در مدرسه از سوی دیگر، نسبت به بازگشایی مدارس در استان هشدار دادند. بارها و بارها از مسئولان استان خواسته شده تن به این خواسته ملی ندهند و از بازگشایی مدارس جلوگیری کنند.

علوم پزشکی کردستان بر خلاف وزیر بهداشت که معمولا مسائل و هشدارها را با صراحت گوشزد می کند، در شهریور ماه در قبال خطرات بازگشایی مدارس عملا سکوت پیشه کرد و نتیجه این شد که امروز به اینجا برسیم، رییس علوم پزشکی کردستان عامل قرمز شدن وضعیت استان در زمینه کرونا را بازگشایی مدارس اعلام کند و روز قبل از آن هم آقای استاندار کردستان، از تعطیلی 2 هفته مدارس خبر بدهد.

سوال اساسی و مهم این است تلاش برای جلوگیری از بازگشایی مدارس مثمر ثمر بود یا وقتی فاجعه رخ داد و وضعیت قرمز شد آنها را دوباره تعطیل کنیم؟ سوال اساسی تر در سطح ملی هم این است منافع کدام گروه ها در بازگشایی خطرناک مدارس نهفته بود که این همه اصرار برای این کار صورت گرفت و امروز شاهدیم بعد از دو هفته بازگشایی، در اکثر استان ها یکی یکی مدارس دوباره بسته می شود؟

آیا مرجعی نباید مقصران و عاملان این بی مبالاتی را بازخواست کند؟ اینکه تیر پیکان انتقادها به سمت مردم گرفته می شود و مدام از آنها می خواهیم اصول بهداشتی را رعایت کنند و همواره عامل اصلی گسترش ویروس را عدم رعایت از سوی مردم معرفی می کنیم بدون بررسی عملکردها و سیاستگذاری های تصمیم سازان کار درستی است؟

اگر مدارس کردستان بازگشایی نمی شد آیا آن صف های خرید در بازار را شاهد بودیم؟ آیا مراجع تصمیم ساز هم نباید حداقل در حد مردم، مورد بازخواست قرار بگیرند برای تصمیم های غلط و سکوت های مصلحتی شان؟