گزارش نشست تخصصی «آینده دموکراسی در فرانسه؛ بحران نمایندگی سیاسی، مهاجرت و جنبشهای طردشدگان»
دکتر امید عزیزیان در این سخنرانی، با بهرهگیری از نظریه رئالیسم سیاسی، به تحلیل رابطه میان قدرت دولت، مشروعیت سیاسی، ظرفیت حکمرانی و مشارکت اجتماعی پرداخت و چالشهای پیشروی دموکراسی فرانسه را از منظر توانایی دولت در مدیریت تعارضهای اجتماعی، اجرای قانون و حفظ اعتماد عمومی بررسی کرد.
بحران نمایندگی سیاسی و اعتماد عمومی
یکی از محورهای اصلی این نشست، بررسی فاصله میان شهروندان و نهادهای سیاسی فرانسه بود. در این بخش، با اشاره به انتخابات زودهنگام مجلس ملی فرانسه در سال ۲۰۲۴ و شکلگیری پارلمانی بدون اکثریت مطلق، دشواری دستیابی به توافقهای سیاسی پایدار و ضرورت تقویت پاسخگویی نهادهای منتخب مورد توجه قرار گرفت.
در این چارچوب، تأکید شد که مشروعیت دموکراتیک صرفاً به برگزاری انتخابات محدود نمیشود، بلکه به میزان توانایی نهادهای سیاسی در بازتاب مطالبات شهروندان و تبدیل آنها به سیاستهای عمومی نیز وابسته است. هنگامی که شهروندان احساس کنند مشارکت انتخاباتی آنها تأثیر معناداری بر تصمیمگیریهای سیاسی ندارد، اعتماد عمومی به نهادهای نمایندگی تضعیف میشود و زمینه برای گسترش نارضایتی و قطبیشدن سیاسی فراهم میگردد.
مهاجرت و چالشهای ادغام دموکراتیک
بخش دیگری از سخنرانی به مسئله مهاجرت در فرانسه و ارتباط آن با حاکمیت دولت، امنیت عمومی، انسجام اجتماعی و حقوق شهروندی اختصاص داشت. در این چارچوب، بر ضرورت مدیریت مؤثر سیاستهای مهاجرتی و اجرای قانون، در کنار تقویت آموزش مدنی، تضمین حقوق بنیادین و فراهمکردن زمینه مشارکت اجتماعی و سیاسی مهاجران تأکید شد.
همچنین، سخنران بر اهمیت تمایز میان تفاوتهای مشروع فرهنگی و مذهبی و مخالفت با اصول بنیادین دموکراسی تأکید کرد. بر این اساس، ادغام دموکراتیک فرایندی دوسویه معرفی شد که هم به شناخت و رعایت قواعد مشترک از سوی مهاجران و هم به فراهمبودن فرصتهای برابر، مشارکت اجتماعی و مقابله با تبعیض در جامعه میزبان نیاز دارد.
در این بخش، بر این نکته نیز تأکید شد که سیاست مهاجرت نباید صرفاً به کنترل مرزها محدود شود، بلکه باید ابعاد حقوقی، اجتماعی و اقتصادی ادغام را نیز دربرگیرد. اجرای مؤثر قانون و تضمین حقوق بنیادین میتوانند در کنار یکدیگر به تقویت اعتماد عمومی و انسجام اجتماعی کمک کنند.
پلورالیسم سیاسی و مدیریت اختلافها
در ادامه نشست، مسئله تنوع اجتماعی و سیاسی و چگونگی مدیریت اختلافها در نظامهای دموکراتیک مورد بررسی قرار گرفت. در این چارچوب، بر ضرورت بهرسمیتشناختن حق برابر گروههای مختلف برای مشارکت سیاسی، بیان دیدگاهها و رقابت در چارچوب قانون تأکید شد.
همچنین، گفتوگو، مشارکت آزاد و آموزش مدنی بهعنوان عواملی مهم در تقویت شناخت متقابل و کاهش تنشهای اجتماعی مطرح شدند. بر اساس این رویکرد، دموکراسی پایدار به معنای حذف اختلافنظرها نیست، بلکه مستلزم ایجاد سازوکارهایی برای مدیریت قانونی و مسالمتآمیز تعارضهاست؛ بهگونهای که هیچ گروهی به دلیل پیشینه فرهنگی، مذهبی یا اجتماعی خود از حقوق برابر سیاسی محروم نشود.
جنبشهای اعتراضی و مسئله طردشدگی اجتماعی
یکی دیگر از محورهای اصلی سخنرانی، بررسی رابطه میان نابرابریهای اجتماعی، احساس طردشدگی و کاهش اعتماد عمومی بود. در این بخش، تأکید شد که نابرابری تنها به درآمد و وضعیت اقتصادی محدود نیست، بلکه دسترسی به آموزش، فرصتهای شغلی، شبکههای اجتماعی و امکان اثرگذاری بر تصمیمگیریهای سیاسی نیز در شکلگیری موقعیت اجتماعی افراد نقش دارد.
در این چارچوب، جنبش جلیقهزردها در فرانسه که در سال ۲۰۱۸ آغاز شد، بهعنوان نمونهای از تبدیل مطالبات اقتصادی به اعتراضهایی گستردهتر درباره عدالت اجتماعی، مالیات، تمرکز قدرت و مشارکت سیاسی مورد بررسی قرار گرفت.
این جنبش نشان داد که احساس نادیدهگرفتهشدن و فقدان نمایندگی مؤثر میتواند به عاملی برای گسترش اعتراضهای اجتماعی تبدیل شود. بااینحال، مطالبات جنبشهای اعتراضی یکدست نیستند و نمیتوان آنها را به یک علت یا گرایش سیاسی واحد تقلیل داد.
در ادامه این بحث، بر این نکته تأکید شد که حفظ نظم عمومی، هرچند از مسئولیتهای اساسی دولت است، بهتنهایی برای پایداری سیاسی کفایت نمیکند؛ بلکه پاسخگویی به مطالبات اجتماعی و فراهمکردن امکان مشارکت مؤثر شهروندان نیز برای حفظ مشروعیت نهادهای سیاسی ضروری است.
راههای برونرفت از بحران و مدیریت جنبشهای خشونتطلبانه آینده
در بخش پایانی سخنرانی، راهکارهای برونرفت از بحران دموکراسی فرانسه و پیشگیری از گسترش جنبشهای خشونتطلبانه مورد بررسی قرار گرفت. در این چارچوب، بر ضرورت افزایش شفافیت و پاسخگویی نهادهای سیاسی، تقویت آموزش مدنی، مدیریت واقعگرایانه مهاجرت، کاهش نابرابریهای اجتماعی و مقابله با تبعیض، و گسترش سازوکارهای مشارکت عمومی تأکید شد.
همچنین، تقویت نهادهای مدنی و انجمنهای محلی، فراهمکردن فرصتهای بیشتر برای گفتوگو و افزایش توانایی نهادهای منتخب در تبدیل مطالبات اجتماعی به سیاستهای اجرایی، از جمله راهکارهای مؤثر برای کاهش احساس طردشدگی سیاسی و جلوگیری از تشدید قطبیشدن اجتماعی مطرح شد.
در این بخش، بر این نکته تأکید شد که مدیریت بحرانهای دموکراتیک مستلزم ترکیبی از کارآمدی دولت، پاسخگویی سیاسی، عدالت اجتماعی و حفظ حقوق و آزادیهای بنیادین است. همچنین، مقابله با خشونت سیاسی باید در کنار شناسایی زمینههای اجتماعی و سیاسی شکلگیری آن، از طریق تقویت اعتماد عمومی، فراهمکردن مسیرهای قانونی اعتراض و مشارکت و اجرای منصفانه قانون دنبال شود.
در مجموع، تأکید شد که کنترل مرزها بدون توجه به ادغام اجتماعی، آموزش مدنی بدون مشارکت واقعی و حفظ نظم عمومی بدون پاسخگویی سیاسی، بهتنهایی برای برونرفت از بحران کافی نیستند. پایداری دموکراسی مستلزم آن است که دولت ضمن حفظ اقتدار قانونی خود، امکان بیان مسالمتآمیز مطالبات و مشارکت مؤثر گروههای مختلف اجتماعی را نیز تضمین کند.
جمعبندی
در جمعبندی این نشست، با بهرهگیری از نظریه رئالیسم سیاسی هانس مورگنتا، بر پیوند میان قدرت دولت، ظرفیت حکمرانی و مشروعیت سیاسی تأکید شد. بر اساس این دیدگاه، پایداری نظام دموکراتیک تنها به ارزشها و نهادهای رسمی وابسته نیست، بلکه به توانایی دولت در اجرای قانون، حفظ امنیت عمومی، ارائه خدمات مؤثر و مدیریت تعارضهای اجتماعی نیز بستگی دارد.
در این چارچوب، بحران دموکراسی فرانسه را نمیتوان به عاملی واحد، از جمله مهاجرت، نابرابری اقتصادی یا ضعف احزاب سیاسی، تقلیل داد. مسئله اساسی، چگونگی تعامل این عوامل و توانایی نهادهای سیاسی در پاسخگویی به مطالبات جامعه و حفظ اعتماد عمومی است.
بر این اساس، آینده دموکراسی فرانسه به ایجاد توازنی پایدار میان ظرفیت حکمرانی، مشروعیت سیاسی، تضمین حقوق برابر و فراهمکردن امکان مشارکت واقعی گروههای مختلف اجتماعی وابسته است. مدیریت قانونی و مؤثر اختلافها، تقویت نمایندگی سیاسی و حفظ قواعد مشترک دموکراتیک میتوانند نقش مهمی در کاهش قطبیشدن سیاسی و تقویت انسجام اجتماعی ایفا کنند.
این نشست در راستای تقویت گفتوگوی علمی درباره مسائل معاصر فلسفه سیاسی و بررسی چالشهای دموکراسی در جوامع امروز برگزار شد و در پایان، پس از طرح پرسشهای حضار و پاسخگویی سخنران به پرسشهای مطرحشده، به کار خود پایان داد.
دیدگاه کاربران