به گزارش کردپرس،  اظهارات اخیر دونالد ترامپ درباره کردها و ادعای ارسال سلاح، موجی از واکنش‌ها را در میان فعالان و چهره‌های سیاسی کرد برانگیخته است. پولاد جان، فرمانده سابق نیروهای کرد سوریه و نویسنده و سیاستمدار کرد، در یادداشتی تند، رویکرد واشنگتن در قبال کردها را زیر سؤال برده و تأکید کرده است که کردها در یک قرن گذشته بهای سنگینی در جنگ‌ها و درگیری‌های منطقه پرداخته‌اند، بی‌آنکه از حقوق سیاسی پایدار یا تضمین‌های واقعی برخوردار شوند.
او با اشاره به دهه‌ها جنگ، سرکوب و عملیات نظامی علیه کردها نوشت که هزاران نفر از کردها در نبردها بویژه در مبارزه با تروریسم، کشته، زخمی یا آواره شده‌اند، اما در مقابل، حمایتی از سوی غرب دریافت نکرده اند.
پولاد جان همچنین به نوع حمایت‌های غرب از نیروهای کرد اشاره کرده و گفته است که برخلاف تصور رایج، این حمایت‌ها عمدتاً محدود به سلاح سبک، مهمات، هماهنگی‌های نظامی محدود و کمک‌های مالی بوده و کردها هرگز از تضمین‌های راهبردی و بلندمدت یا تجهیزات پیشرفته نظامی برخوردار نشده‌اند.
او در ادامه، به چند رخداد مهم در سال‌های اخیر اشاره کرده است؛ از جمله همه‌پرسی استقلال اقلیم کردستان عراق در سال ۲۰۱۷ که با حمایت سیاسی جدی از سوی غرب همراه نشد و در ادامه، مناطق مورد مناقشه هدف حملات نیروهای عراقی قرار گرفتند.
این چهره سیاسی کرد همچنین به عملیات نظامی ترکیه در عفرین در سال ۲۰۱۸ و سپس حمله به مناطق سریکانیه و گری‌سپی در شمال سوریه در سال ۲۰۱۹ اشاره کرده و گفته است که این تحولات پس از تغییر رویکرد آمریکا و عقب‌نشینی حمایت‌های واشنگتن رخ داد؛ موضوعی که از نگاه بسیاری از کردها، نشانه تغییر اولویت‌های غرب پس از شکست داعش بود.
پولاد جان تأکید کرده است که نیروهای کرد در سوریه نقش اصلی را در جنگ علیه داعش ایفا کردند و هزاران نفر از نیروهایشان در این نبرد کشته شدند، اما پس از پایان مرحله اصلی جنگ، نگرانی‌ها و مطالبات کردها به حاشیه رانده شد.
او در بخش دیگری از این یادداشت، بدون تأیید یا رد ادعاهای مطرح‌شده درباره انتقال سلاح، خواستار شفاف‌سازی آمریکا شده و گفته است اگر چنین عملیاتی واقعاً وجود داشته، واشنگتن باید مشخص کند این سلاح‌ها به چه افراد یا گروه‌هایی تحویل داده شده‌اند و نباید دهها میلیون کرد با اظهارات کلی و اثبات‌نشده متهم شود.
این فرمانده سابق کرد سوریه در پایان تأکید کرده است که کردها مخالف همکاری بین‌المللی نیستند و در سال‌های گذشته نقش مهمی در مقابله با افراط‌گرایی و حفظ امنیت منطقه ایفا کرده‌اند، اما هرگونه همکاری آینده باید بر پایه احترام متقابل، درک سیاسی روشن و تضمین‌های واقعی برای آینده و امنیت آنها بنا شود.